Τέλειωσε το πρωτάθλημα και σιγά σιγά θα κλείσουμε το τόπικ αυτό, οπότε θα επιχειρήσω μια σύντομη ανασκόπηση μιας χρονιάς που ήταν πισωγύρισμα και εμφανώς αποτυχημένη, με ελάχιστες εξάρσεις.
Ας ξεκινήσω από τα (λίγα) θετικά:
1) Για πρώτη φορά η ομάδα προχώρησε αρκετά στην Ευρώπη, έστω και στο χαμηλότερου επιπέδου Challenge Cup, παίρνωντας προκρίσεις που ορισμένες συνοδεύτηκαν και από καλές εμφανίσεις. Ο αποκλεισμός ήρθε από μια καλύτερη ομάδα, που πιθανότατα θα μας απέκλειε και τις προηγούμενες χρονιές. Συλλογικά σαφώς και απέκτησε εμπειρία η ομάδα, αν και είναι αβέβαιο πως θα την αξιοποιήσει μιας και δεν θα παίξει Ευρώπη την επόμενη σεζόν.
2) Ο Ελληνικός κορμός στήριξε την ομάδα όταν ήταν στα σχοινιά. Σε αρκετές περιόδους αγώνων αγωνιζόμασταν μόνο με Ελληνίδες ή μόνο με μία ξένη. Ειδικά την περίοδο κατά τα τέλη του έτους, ένα σερί νικών (μαζί με την νίκη επί της Άεκ) ήταν αποτέλεσμα της (προσωρινής) εμπιστοσύνης που είχε δοθεί στις Ελληνίδες που γνωρίζονται καλά εδώ και χρόνια. Κάτι τέτοιο φαντάζομαι ήταν ο στόχος της δημιουργίας ισχυρών ακαδημιών. Δυστυχώς, και ενώ η σεζόν ευνοούσε να πάμε έτσι ως το τέλος για να φανεί ξεκάθαρα και το ταβάνι της ομάδας και ενδεχομένως και των παικτριών, αποφασίστηκε τον Ιανουάριο να αλλάξουμε ρότα.
3) Στα θετικά θα βάλω και την αποφυγή των πλέι άουτ, που καθόλου δεδομένο δεν ήταν στα μάτια μου με όλα αυτά που έγιναν. Θα μπορούσε με λίγη προσοχή η ομάδα να τερματίσει και 5η, για να παίξει με τη Θήρα, αλλά έως εκεί.
Πάμε και στα αρνητικά:
1) Ακόμη και ο πιο γκρινιάρης-απαισιόδοξος δεν μπορούσε να προβλέψει τη σωρεία λανθασμένων αποφάσεων και εκ του αποτελέσματος τραγικών επιλογών. Αρχικά, οι παλινωδίες στο θέμα προπονητή ήταν παροιμιώδεις, όπου η επιλογή του Αταμάν εγκαταλήφθηκε για εξωαγωνιστικούς λόγους (αυτό διαδόθηκε τουλάχιστον...), στην πρόσληψη του Ζάγκοτς που θα μείνει στην ιστορία σαν ο πιο ξινός προπονητής με μηδενικό αποτύπωμα, και τέλος με την επιστράτευση του Τερζή να σώσει ότι μπορούσε να σωθεί και όντας τριπλοθεσίτης.
2) Οι επιλογές των ξένων παικτριών ήταν από μέτριες έως άθλιες. Αν εξαιρέσουμε την Τσούμπα που τραυματίστηκε και μπορούμε να πούμε ότι επρόκειτο για ατυχία, οι υπόλοιπες βοήθησαν ελάχιστα. Ο μόνος ίσως αστερίσκος αφορά τη Γουίλιαμς, που τη βαφτίσαμε διαγώνιο και έκανε ορισμένα πολύ καλά παιγνίδια (αλλά και κάποια τραγικά). Συνολικά δεν βοήθησαν καθόλου τον Ελληνικό κορμό να δείξει τι μπορεί να προσφέρει. Αποκορύφωμα ήταν η επιλογή να έρθει τρίτη (3η!!) ξένη πασαδόρος τον Γενάρη, και ενώ η ομάδα είχε ρολάρει με την Ηλιοπούλου, αντί να έρθει μια διαγώνιος. Θα μας μείνει η απορία τι θα μπορούσε να πετύχει η ομάδα αν τον Ιανουάριο ερχόταν μια κανονική διαγώνιος (σαν αυτές που πήραν η Λαμία, ο Άρης, κτλ) και όχι μια ακόμη φέρελπις πασαδόρος.
3) Σε αρκετά παιγνίδια η ομάδα έχασε με κατεβασμένα χέρια, δείγμα κακής ψυχολογίας μεταξύ άλλων. Πολλά 3-0 με λίγους κερδισμένους πόντους, πολλά λάθη και ασυνεννοησίες, κλείναμε το στριμ για να μην βλέπουμε. Μάλιστα, αυτό έγινε και με τις μέτριες ομάδες του πρωταθλήματος (π.χ. 2 καθαρές ήττες με τα Πεύκα). Ποτέ άλλοτε από τότε που ανέβηκε η ομάδα δεν είχαμε δει τέτοιες εμφανίσεις.
4) Η τελική θέση που κατέλαβε η ομάδα, κάτω από Θήρα και Θέτιδα, ήταν η χειρότερη από τότε που ανέβηκε στην 1η εθνική, και στερεί την ομάδα από συμμετοχή στην Ευρώπη.
Τέλος, λίγα πράγματα για τις παίκτριες:
Ξανθοπούλου: Είχε μια σεζόν χωρίς τραυματισμούς, κάτι που ήταν σημαντικό αν θυμηθούμε την περυσινή. Καλή σεζόν συνολικά, είχε ορισμένα παιγνίδια που προσπαθούσε ματαίως να σώσει τα πράγματα στην άμυνα, αλλά προφανώς δεν μπορούσε. Στα ατομικά στατιστικά εμφανίζεται 4η, η καλύτερη θέση παίκτριάς μας, ενώ είναι και 6η στις υποδοχές.
Γουίλιαμς: Μεγάλες μεταπτώσεις, κέρδισε παιγνίδια σχεδόν μόνη της επιθετικά και σε άλλα ήταν εξαφανισμένη. Για μια περίοδο έδειξε και διάθεση να συνεισφέρει και αμυντικά, ωστόσο από ένα σημείο και μετά τα παράτησε δείχνοντας αδιάφορη. Δεν ξέρω πόσο μπορεί να κριθεί από τη στιγμή που δεν αγωνίστηκε στη θέση της και έπαιξε περισσότερο διάστημα ως διαγώνιος, πάντως εμφανίζεται ως 5η σκόρερ στο πρωτάθλημα (πόντοι ανά σετ) και στη 15η θέση ως ακραία όμως.
Πολυνοπούλου: Μετά από μια μέτρια σεζόν πέρυσι, φέτος ήταν καλύτερη και τράβηξε κουπί και όταν οι υπόλοιπες έπεσαν. Βοήθησε και πολύ επιθετικά, αμβλύνοντας κάπως το πρόβλημα που είχαμε εκεί λόγω των ακραίων. Εμφανίζεται ως 4η στη λίστα με επιτυχημένες επιθέσεις (49%) και ως 6η καλύτερη κεντρική. Καταλαβαίνω την απόφαση να αποχωρήσει, αλλά δεν είμαι καθόλου βέβαιος αν είναι και η σωστή. Θα φανεί εκ του αποτελέσματος.
Τσιόγκα: Μέτρια σεζόν, προσωπικά περίμενα περισσότερα από τη στιγμή που ουσιαστικά ήταν η δεύτερη βασική κεντρική και η ομάδα στήριξε (και εξακολουθεί να στηρίζει) πολλά σε εκείνη. Αν εξαιρέσουμε τα μπλοκ που ήταν το δυνατό της σημείο και εμφανίζεται ως 5η καλύτερη, δεν είδα κάποια βελτίωση στα υπόλοιπα. Άλλωστε, εμφανίζεται και χαμηλά στις λίστες των κεντρικών (14η).
Τερζόγλου: Περίεργη σεζόν. Είχε κάποια εξαιρετικά παιγνίδια (θυμάμαι το Ευρωπαϊκό με την Νεάπολη π.χ.) αλλά ενώ εναλλάσονταν με την Τσιόγκα, κάποια στιγμή και μετά έγινε 3η κεντρική και έπαιξε λίγο. Ακόμη και όταν έπαιζε όμως, ήταν τις περισσότερες φορές μέτρια. Και από εκείνη οι προσδοκίες ήταν (και είναι βέβαια) πολύ μεγαλύτερες, από τη στιγμή που είχε αποφασιστεί να πάμε χωρίς ξένη κεντρική. Εμφανίζεται μόλις στη θέση 32 στις λίστες των κεντρικών. Η επόμενη σεζόν θα είναι πολύ σημαντική και για αυτήν και για την Τσιόγκα.
Κλέπκου: Σταθερή θα έλεγα, ανέλαβε πολύ μεγαλύτερο φορτίο από αυτό που προοριζόταν στην αρχή για εκείνη, και σε ένα βαθμό βοήθησε σημαντικά. Φάνηκε επίσης όμως ότι δεν πρέπει να περιμένουμε θαύματα, ούτε πρωταγωνιστικό ρόλο, κυρίως λόγω του εμφανούς ελλείματος στην επίθεση. Στις λίστες των ακραίων είναι χαμηλά (23η) κυρίως λόγω αυτού, αλλά είναι 11η στις υποδοχές. Συνέβαλε σημαντικά στην αναστροφή της άσχημης πορείας προς το τέλος του 2023. Περιμένουμε να δούμε αν θα παραμείνει και του χρόνου, ελπίζω να μείνει.
Κυπαρίσση: Έχω ξαναπεί ότι είναι η συμπάθειά μου, κυρίως λόγω του ότι βγάζει μια θετική αύρα και αισιοδοξία. Προερχόταν από χιαστούς, και αναμενόμενα ξεκινούσε τη χρονιά ως 4η ακραία. Τελικά, έγινε βασική ή εναλλασόταν με την Κλέπκου, παίρνοντας βαρύ φορτίο. Θα ήθελα περισσότερα σίγουρα, κυρίως όσον αφορά την αποτελεσματικότητα στην επίθεση που δεν είδα κάποια βελτίωση. Στην άμυνα ήταν κάπως καλύτερη από όσο τη θυμόμουν, αλλά τελικά ήταν πολύ χαμηλά στις λίστες (30η). Μακάρι να παραμείνει και να δείξει ότι στον ανταγωνισμό με Μπάκα μπορεί να είναι καλύτερη.
Ηλιοπούλου: Θα μας μείνει η απορία τι θα μπορούσε να κάνει αν της έδειχναν εμπιστοσύνη σαν βασική σε μια χαμένη σεζόν. Φτάσαμε σε σημείο να έχουμε 2 ξένες πασαδόρους στον πάγκο και να παίζει η Ηλιοπούλου. Προς το τέλος, μου φάνηκε ότι κάπου τα παράτησε βλέποντας ότι και ο Τερζής υπολόγιζε την Ντέακ ως βασική. Δεν μπορώ να την ψέξω για αυτό όμως. Παρόλαυτά, εμφανίζεται ως 4η στις λίστες, με πολύ καλύτερα ποσοστά από Βίγκαρς και Ντεάκ που θεωρούνταν βασικές.
Οικονομίδου: Έκανε περισσότερα από όσο περίμενα. Έπαιξε σε αρκετά παιγνίδια και σετ σαν βασική, και σε ορισμένα ήταν καταλύτης και καλύτερη παίκτρια. Δεν έχω παράπονο ως 2η διαγώνιος, αλλά βέβαια είναι δύσκολο να περιμένεις από αυτήν να γυρίσει παιγνίδια επιθετικά μόνη της. Εμφανίζεται ως 18η στα ατομικά στατιστικά.
Για τις υπόλοιπες ξένες παίκτριες δεν θα κάνω σχόλια, πέραν της παράθεσης των θέσεών τους στα στατιστικά: Τσούμπα 15η (με 3 παιγνίδια), Ντέακ 13η, Βίγκαρς 11η, Φανγκ 32η, Μιλάνοβα 38η....
It is better to fail aiming high than to succeed aiming low. And we of Spurs have
set our sights very high, so high in fact that even failure will have in it an echo of glory.
miburosaito
