Καποτε ηταν ενας αετος. Ενας αετος περηφανος, αγερωχος και δυνατος. Αυτος ο αετος ηταν βασιλιας αναμεσα στα αλλα μεγαλα και μικρα πτηνα του ουρανου.
Ολος ο κοσμος τον θαυμαζε και ηθελε να τον βλεπει ψηλα στον ουρανο να αιωρειται και να βασιλευει, ηθελε να τον βλεπει να τους χαιρετα απο κει ψηλα και οταν τον εβλεπε φανταζοταν κ αυτος οτι πεταει μαζι του στα συννεφα και τους κοιταζει ολους απο κει πανω.
Ομως ο βασιλιας των ουρανων ειχε και αντιζηλους. Αλλα, μεγαλα πτηνα του ουρανου ηθελαν να κατσουν στη θεση του. Ηθελαν να τον υποταξουν και να βασιλευσουν εκεινοι στη θεση του. Μετα απο πολλες προσπαθειες το καταφεραν. Του επιτεθηκαν ολοι γυπες και ορνεα μαζι και καταφεραν να τον νικησουν. Ξεσκισαν τις σαρκες του, εκοψαν τα φτερα του και τον πεταξαν στη γη ματωμενο, να χαροπαλευει για την επιβιωση του και για την ιδια του την υπαρξη.
Ο κοσμος που ηταν απο κατω ολο τον καιρο πλησιασε γυρω του.Τοτε καποιοι αρχισαν να τον λοιδωρουν, να γελανε μαζι του και καποιοι αλλοι να τον βριζουν και να τον φτυνουν, ενω καποιοι αλλοι, οι πιστοι του εκαναν οτι μπορουσαν για να τον προστατευσουν. Τον πηραν στα χερια τους και βαζοντας τα στηθια τους μπροστα ετρεξαν μακρυα απο το πληθος που τον χλευαζε. Ο αετος ηταν σε κακα χαλια, αλλα οι πιστοι του αρχισαν να γιατρευουν τις πληγες του μια μια και σιγα σιγα με την ελπιδα ο αετος να επιζησει.
... Περασε πολυς καιρος ο αετος καταφερε να επιζησει, αλλα ειχε χασει τη θεληση του για ζωη, δεν ειχε συνηθησει βλεπετε να περιφερεται φοβισμενος στη γη, ειχε μαθει ολη του τη ζωη να πεταει αγερωχος και δυνατος εκει ψηλα. Ολα αυτα τον ειχαν κανει να χασει την πιστη του οτι μπορει να ξαναβρεθει εκει, ηταν τοσο μεγαλος ο φοβος του που δεν κοιταζε ποτε στον ουρανο. Βλεπετε τα ορνεα τα ακουγε ολη μερα απο πανω του να κραζουν, να τον κοροιδευουν και να τον απειλουν οτι θα τον ξεσκισουν χειροτερα, αν τολμησει και μονο να τα κοιταξει. Οι πιστοι του προσπαθουσαν, καθε μερα να τον βοηθησουν να ξαναβρει τον εαυτο του. Ηθελαν να τον δουν ξανα εκει πανω να πεταει και να φανταζονται κι αυτοι οτι πετουν μαζι του.
Οσο περνουσε ο καιρος παρολο που ο αετος συνεχισε να περπατα με το κεφαλι κατω ολο και περισσοτεροι πιστοι μαζευονταν τριγυρω του και αντι να απογοητευονται συνεχισαν να τον εμψυχωνουν μη χανοντας ποτε την πιστη τους και ελπιζοντας οτι μια μερα ο αετος θα κερδισει την παλια του θεση... Εβλεπαν οσο περνουσε ο καιρος οτι ο αετος δυναμωνε ολο και περισσοτερο και παρολο που ειχε πολυ καιρο να πεταξει, συντομα θα ειχε την ιδια δυναμη με τοτε που δεσποζε στον ουρανο.
Μια μερα τα ορνεα εκαναν γυρους πανω απ το κεφαλι του και οπως καθε αλλη φορα τον εβριζαν τον κοροιδευαν και τον απειλουσαν. Ο αετος οπως παντα συνεχισε να περιφερεται με σκυμενο το κεφαλι του. Οι πιστοι του που εβλεπαν την ιδια σκηνη να επαναλαμβανεται πολυ συχνα αρχισαν να δυσανασχετουν και να αναρωτιουνται αν θα καταφερει ποτε ο αετος τους να πεταξει ξανα στους ουρανους.
Ξαφνικα ο αετος σταματησε να περπαταει. Με μια ξαφνικη κινηση σηκωνει το κεφαλι του και καρφωνει το βλεμα του στον ουρανο. Το ματι του γυαλιζε απο μισος για ολα τα ορνεα που τον χλευαζαν ολον αυτον τον καιρο. Η καρδια του αρχισε να χτυπαει δυνατα. Ηθελε να ξεσκισει ολους τους γυπες που τον εκαναν να ντρεπεται και να περιφερεται σα σκουλικι στη γη, σαν ενα ζωντανο νεκρο... Η ψυχη του ηταν γεματη με μισος, αλλα και φοβο. Σκεφτοταν αν θα τα καταφερνε και για μια στιγμη εψαξε να βρει ολη τη δυναμη που χρειαζοταν για να πεταξει ψηλα και να αντιμετωπισει τους ορκισμενους του εχθρους. Και τοτε γυρισε προς τους πιστους του. Σκεφτηκε μεσα του, αραγε ολοι αυτοι που με στηριζαν ολο αυτο τον καιρο θα ειναι μαζι μου αυτη τη στιγμη? Θα με βοηθησουν να διαλυσω τους εχθρους μου και να ανεβω ψηλα στον ουρανο τωρα?
Αυτη ηταν η πιο μεγαλη μερα της ζωης του...