ΠΑΟΚ είναι...

Ακολουθώ χρόνια την ομάδα στα social. Πάντα πανηγυρίζουν με ΠΑΟΚτσήδικα συνθήματα!

faidon94 · 24/08/2026, 00:31Με αφορμή τη στεναχώρια και την ανθρωποφαγία που συμβαίνει όλες αυτές τις μέρες, και επειδή γίνεται ντου από συνοπαδούς, όπως σε ένα φιλαράκι μου που είναι ιδιαίτερα αγαπητός για την καυστικότητα του και την ευφράδια λόγου του, και πάντα τοποθετείστε όλοι λες και γνωρίζεται όλα τα παρασκήνια, χωρίς κανένα ύφος εμπαιγμού ή με σκοπό να δημιουργήσω ένταση, θέλω να μοιραστώ μαζί σας μετά από μία νίκη που λίγο εξομαλύνει την ένταση των ημερών το παρακάτω κείμενο:

Μία βδομάδα και 20 χρόνια μόνο πίσω. Ήταν 18 Αυγούστου το 2006, ήμουν 12 χρονών κι η εφηβεία άρχισε να βαράει στα μηνίγγια. Αρρώστια με το τόπι ανυπολόγιστη αλλά και πάθος με τα γράμματα. Δεν το έβλεπα το ποδόσφαιρο ποτέ, το μελετούσα. Από εκείνον τον τρελό με το ξυρισμένο κεφάλι και το καπελάκι για μαλλί που φιλούσε την μπάλα και έτρεχε και έκανε ότι ήθελε κάτι καυτά μεσημεριάτικα πρωινά στην μακρινή Ιαπωνία, που χόρευε με την μπάλα αγκαλιά και τους σμπαράλιαζε όλους, που πώς να μη τον πεις Φαινόμενο. Κάθε γενιά έχει τον ήρωα της, εμένα το ποδόσφαιρο με έκανε να το ερωτευτώ αυτός. Και τέτοια ήταν η τρέλα μου που καλά-καλά δεν είχα κλείσει τα 9 και θα χαλνούσα τον κόσμο αν δεν ήμουν σε εκείνο τον τελικό με τους απέναντι…και τι τελικός εε, πω πω εκείνο το δοκάρι το ακούω ακόμα μέσα στα αυτιά μου και τι χαρά με το σφύριγμα ε; Ξανά πίσω στις 18 Αυγούστου 2006, με πάθος περίμενα να κατέβω στον Μπαμπίνη το τοπικό σούπερ μάρκετ στη Χανιώτη να διαβάσω γρήγορα τα σπορ του Βορρά ή τη μέτροσπορ και να πάρω εκείνη που έχει τις πιο πολλές πληροφορίες για μεταγραφές, και να περιμένω μετά ώρες να βγει ο Μουστάκιας στο ραδιόφωνο για να μεταφέρει έστω κάποιο νέο των μεταγραφών. Εκείνη τη μέρα δεν πήρα εφημερίδα, με κομμάτιασε. Τα πράσινα μεγάλα γράμματα στη Sportday να γράφουν διθυράμβους, ο δικός μας παικταράς ο Σάλπι να πάει σε αυτούς, όχι πάλι, όχι πάλι έτσι, όπως τότε με τον Γουχου και τον Γιαννάκη τον Οκκά, όπως με τον Παντελή τον Καφέ και το σβούρα τότε που μόλις χαρήκαμε να τσακίζουμε τους πιο μισητούς μέσα στην Αθήνα, όχι να μας στερούν και πάλι τη χαρά. Με πήγαν οι δικοί μου στη θάλασσα, δεν ήθελα να μπω, κάθισα μετά μέσα αμίλητος και σκεπτικός, μου είχε φύγει το χαμόγελο. Ποιος να εξηγήσει και τι να πει στο παιδί αυτό. Ένα παιδί μεγαλωμένο στην Τούμπα, που όταν έχανε η ομάδα πρώτη ώρα στο γυμνάσιο δεν μιλούσε άνθρωπος από τη στεναχώρια. Και που δεν έχανε και σπάνια. Από το τραύμα στο πρωτοσέλιδο εκείνο, σε εκείνο το εφηβάκι με τη λατρεία στη μπάλα, που το κουβαλάω μέσα μου, τι όμορφες ιστορίες του έχω διηγηθεί από τότε δεν μπορείτε να τις φανταστείτε. Αλήθεια σας λέω, στο ίδιο παιδί που λίγο πριν μπει στο Πανεπιστήμιο έπαθε την ίδια μαχαιριά, σε εκείνο το γκολ του Μπλάνκο κάτω από τα πόδια του Χαλκιά, μπροστά στη θύρα 4, μπροστά μας, σε μια Τούμπα που εκείνη τη μέρα μπορεί να είχε και 40χιλιάδες μέσα. Κι όμως, κι όμως σας λέω αλήθεια. Και μετά το χειρουργείο του Σπάθα, που έμαθε ένας νέος στο πετσί του, τι θα πει, ότι και άξιος αν είσαι σε αυτή τη δύσκολη ζωή ακόμα και αν είσαι από τους καλύτερους θα βρεθούν να σου στερήσουν. Κι όμως… ήρθε μετά ένας μεγιστάνας και όλοι ήμασταν δύσπιστοι ότι θα μας πάρει το γήπεδο, ναι οκ η καταγωγή αλλά όλοι ξέραμε ότι κάνει πολιτική στο όνομα μας, στο όνομα του ΠΑΟΚ μας. Θέλαμε όμως να τον πιστέψουμε, είχαμε την ανάγκη. Παιδιά σαν και εμένα, και άλλα από το Κορδελιό, τον Κουκλουτζά, τη Μενεμένη τη Νεάπολη και τις Συκές, παιδιά από οικογένειες προσφύγων, ποντιάκα και Μικρασιάτες και εντόπιοι και μεροκαματιάριδες. Παιδιά ενός δεύτερου Θεού στον πιο ευλογημένο τόπου αυτού του πλανήτη που λέγεται Ελλάδα. Κι όμως σας λέω αλήθεια. Ήρθε ένας αλητήριος μεγάλος, μια φάτσα σκέτη απαταιωνιά που τότε ήξερε να κρύβεται πίσω από το πλούσιο παλτό του πατέρα του αλλά το μάτι του έκοβε, και μαζί κάτι παικταράδες να τρελένεσαι, και με αυτούς και εκείνος ο παικταράς που τους σμπαράλιαζε τότε, τότε που μας σφάξανε στο Βικελίδης, ο Βιερίνια ναι ο Πορτογάλος, σου λέω αυτός έγινε πιο Παοκτσής από εμάς. Μεγάλη σκευωρία και βέβαια δεν θα γινόταν έτσι απλά να πάρουμε πρωτάθλημα αλήθεια, πρώτα θα πληγωνόμασταν ακόμα πιο πολύ, όσο δεν πάει θα μας το κλέβανε μέσα στο ίδιο μας το σπίτι, ενώ κανείς τους δεν μπορούσε να αποδείξει με τίποτα ότι δεν είμαστε οι καλύτεροι αυτή τη φορά. Ότι και να σου πω, αυτό τον πόνο ούτε να το φανταστείς μπορείς. Και ξες τι έκανε ο τρελός, ακούς μικρέ; Αλήθεια σου λέω, αυτός που ήρθε για πολιτική και μπίζνα, έγινε πιο τρελός από εμάς, μπήκε μέσα στο γήπεδο να τους καθαρίσει όλους με το όπλο στη ζώνη, ποιος θα τον σταματούσε μου λες; Μόνο εκείνος ο τρομερός παικταράς, ποιος άλλος θα είχε ρε φίλε τα κ@κ@λ@ με δουλεύεις; Και που να φανταστείς τι έγινε μετά. Καλά που να με πιστέψεις, τους νικήσαμε όλους μετά. Δεν μπόρεσε να μας κερδίσει κανείς, τους τα πήραμε όλα. Το φαντάζεσαι; Ποιοι; Εμείς, αλήθεια. Οι μόνιμα χρεωμένοι, εμείς που πηγαίναμε μόνο για την τρέλα και την αγάπη μας για το ασπρόμαυρο και ένα παράξενο αίσθημα βιοπάλης στο μέσα μας, για την αδικία, για τον τόπο που λησμονήσαμε, για την αίγλη που μόνο διηγήσεις είχαμε, για αλησμόνητες πατρίδες. Κι όμως τους νικήσαμε όλους και το πήραμε με τον απατεώνα εκείνο με τα τσακίρικα τα μάτια που μοιάζανε τα δικά μας και με την αρμάδα του…αλήθεια σου λέω γέλα με την ψυχή σου και να σου πω κι άλλη; Το ξανακάναμε και ήταν πιο γλυκό, τους κερδίσαμε όλους σε έναν μήνα. Όλους. Και τους το ξαναπήραμε 5 χρόνια μετά. Αλήθεια σου λέω, το ξέρω είναι δύσκολο να με πιστέψεις μα το κάναμε. Και ξες που το πήραμε, εκεί μέσα στους άλλους, στους απέναντι ντε, μέσα στο σπίτι τους το πήραμε. Και πάλι έγλυψε αυτή η άτιμη το δοκάρι και πάγωσε η ψυχή μας όλη…μαα το κάναμε, δεν μπορούσε να το πιστέψει κανείς, όλη η Ελλάδα παραμιλούσε για την ομαδάρα μας και για έναν μικρό μάγο που εδώ και αν δεν με πιστέψεις με τίποτα, το ξέρω... γιατί αυτός ο μικρός μάγος μα το Θεό, τι φιλούσε τη μπάλα με την ίδια μαγεία όπως το Φαινόμενο, την έκανε κομπολόι σου λέω. Και τώρα; Τώρα ακόμα περιμένω να μάθω και εγώ τα επόμενα. Ο απατεώνας με τα αλήτικα μάτια έφυγε, έφυγε πια χωρίς να κρύβεται πίσω από την κάπα του μπαμπά, έγινε αυτός ο σπουδαίος και τον χαιρετήσαμε, όπως χαιρέτησε και αυτός το μπαμπά του και πάντρεψε ακόμα και το πένθος του με το δικό μας πένθος. Ο μάγος μας έφυγε πήγε να διδάξει μαγικά σε χώρες σα το Φαινόμενο, πόσο να κρατήσεις και έναν αλχημιστή από τα μακρινά ταξίδια, αλλά αλήθεια όλοι μιλούν για τα δικά μας παιδιά. Στην Αγγλία δικός μας είναι αυτός που τους μαγεύει και στη Γερμανία μαζί με τον μάγο είναι και ένας άλλος τρομερός που ο μπαμπάς του τον έκανε Παοκτσάκι άρρωστο όπως μας έκανε ο δικός μας μπαμπάς και στην αιώνια πόλη στείλαμε έναν σα μονομάχο, μπορεί και τον πιο θηριώδη αμυντικό που έχει βγάλει η Ελλάδα και αυτός δικός μας. Και όλος ο κόσμος πάει και τα καμαρώνει αυτά τα δικά μας αετόπουλα και μιλάνε αυτοί για την ομάδα μας, δεν μπορείς να φανταστείς σου λέω. Νομίζεις σου λέω ψέματα αλλά θα σου πω και κάτι τελευταίο. Για φαντάσου ρε μικρέ…για φαντάσου να πιάσουμε σαράντα σε 8 χρονάκια και δεν ξέρω αν θα είναι ο τρελός μεγιστάνας ή ένας άλλος από τους πιο πλούσιους που μας πήρε και πάμε τώρα να τα κάνουμε όλα αυτά και στο μπάσκετ, δεν ξέρω ποιος θα είναι αλήθεια…μα για φαντάσου να πιάσουμε 40 και να γυρίσουν όλα αυτά τα Φαινόμενα, τα δικά μας παιδιά για έναν τελευταίο χορό στην τούμπα, εκεί που αφήναμε τα λαρύγγια μας και κλαίγαμε για όλα τα χαμένα όνειρα και να γυρίσει και αυτός με τα αλητικά μάτια και να κάνουν μια ακόμα παράσταση για όλους εμάς, τα Φαινόμενα να είναι δικά μας παιδιά που βγάζανε τα λαρύγγια τους δίπλα σε εμάς στην Τούμπα, και η Τούμπα να μοιάζει τότε σαν ένα από τα πιο όμορφα σύγχρονα γήπεδα του κόσμου, για φαντάσου να το ζήσουμε και αυτό…πω πω πήγε αργά μικρέ πρέπει να κοιμηθείς. Ονειρέψου ότι θα γίνουν όλα αυτά και που ξες αν το πιστέψεις πολύ μπορεί να βγει, δεν πειράζει που έφυγε ο Μήτσος, δικό μας παιδί είναι, να δεις που θα ξανάρθει, κοιμήσου τώρα είναι αργά…

Καλη ποδοσφαιρική χρονιά με υγεία σε όλους, εντός και εκτός γηπέδων. Μη ζητάτε άλλο αίμα, ήδη πολύ δικό μας χάθηκε πέρσι. Πείτε όμορφες ιστορίες από αυτές που ζήσαμε στα παιδιά και θα γραφτούν και οι επόμενες

Επειδή το τοπικ του αγώνα θα κλειδωσει και θα χαθεί πίσω απο αμέτρητα άλλα, νομιζω Φαίδωνα το κείμενο αυτό που έγραψες του αρμόζει να βρίσκεται εδώ Ευχαριστούμε!

https://www.facebook.com/share/v/1DjviG9TkG/

ΚΔΑΠμεΑ Χαμογελώ
Τα παιδια μας θέλησαν να ανταποδωσουν τα δώρα που έφερε το Club PAOK FUTRE Ptolemaida στο καλοκαιρινό μας παρτι, πηγαίνοντας στον σύνδεσμο ενα δωρο.
Τους ευχαριστούμε που ειναι διπλα μας!
"ΕΜΕΙΣ ΜΑΖΙ ΓΙΑ ΜΙΑ ΖΩΗ"

αυτά είναι τα ωραία.

Εύχομαι κάθε σύνδεσμος να γίνει πιο φωτεινός.

SCIFO · 24/08/2026, 19:07

faidon94Με αφορμή τη στεναχώρια και την ανθρωποφαγία που συμβαίνει όλες αυτές τις μέρες, και επειδή γίνεται ντου από συνοπαδούς, όπως σε ένα φιλαράκι μου που είναι ιδιαίτερα αγαπητός για την καυστικότητα του και την ευφράδια λόγ…

Επειδή το τοπικ του αγώνα θα κλειδωσει και θα χαθεί πίσω απο αμέτρητα άλλα, νομιζω Φαίδωνα το κείμενο αυτό που έγραψες του αρμόζει να βρίσκεται εδώ Ευχαριστούμε!

Απιστευτη αναρτηση, δεν εχω λογια και νιωθω ακριβως ετσι κι εγω, (του '88 ειμαι).
Ποσα και ποσα ονοματα (δεν αναφερω τους παλιους, μονο οσους εζησα)
Βενετιδης, Οκκας, ΓΧ, Ναλιτζης, Ζαγορακης που πηγε πρωτα στην κουλα πριν γυρισει σ εμας, Σαλπιγγιδης (ομιχλη και βροχη στην πρωτη επιστροφη του στην Τουμπα, ηταν σαν κανονικος αφορισμος το κλιμα), Κωνσταντινιδης, Καφες. Και στο εξωτερικο Βιερινια πανω στα ντουζενια του.