Αρχηγέ...
Όταν ξεκίνησα να ακολουθώ στενά το μπάσκετ πριν περίπου 10 χρόνια, είχες ήδη ξεκινήσει τη διαδρομή σου στον ΠΑΟΚ. Δεν ήσουν επ'ουδενί φαντεζί μπασκετμπολίστας, αλλά είχες μεγάλο μπασκετικό IQ και ένας τέτοιος αθλητής στην ομάδα του Σούλη δεν θα πήγαινε ποτέ χαμένος.
Χαμηλών τόνων άνθρωπος, αλλά στις νίκες πάντα με χαμόγελο.
Σταδιακά δέθηκες με την ομάδα. Ακόμα δεν ξέρω αν γεννήθηκες ΠΑΟΚ, σίγουρα όμως έχεις αγαπήσει τον ΠΑΟΚ και τους ανθρώπους γύρω από αυτόν. Το Σούλη, το Μανόλο, το Θανάση, τον Παναγιώτη, το Γιώργο, το Μάτζικ, τη Ναστάζια, τους "500 πιστούς", το Γιαννάκη και τον πατέρα του, τα παιδάκια που κάθε φορά έρχονται στο κάγκελο δίπλα στη φισούνα και σας δίνουν το χέρι σε νίκες και ήττες. Όλοι αυτοί μαζί γίναμε μια τεράστια ασπρόμαυρη αγκαλιά πίστης και ελπίδας για ένα καλύτερο μέλλον στην ομάδα. Κι εσύ ήσουν ο Αρχηγός της για πολλά χρόνια.
Αλλά κανείς δεν γίνεται Αρχηγός, αν δεν μάθει να είναι πρώτα Στρατιώτης. Και κανείς δεν παραμένει Αρχηγός, αν ξεχάσει πώς είναι να είσαι Στρατιώτης.
Κι εσύ ήσουν αμφότερα.
Παρ'όλα αυτά, δεν είσαι απλά Αρχηγός. Είσαι ο Βαγγέλης. Αυτό το κέρδισες με την αξία σου τόσα χρόνια.
Πάντα πίστευα ότι κανείς δεν είναι μεγάλος αθλητής μόνο μέσα από τα νούμερα και τις επιτυχίες του. Τι να το κάνω αν βάζεις 30/10/10, αλλά δεν αποτελείς πρότυπο ανθρώπου για τα νέα παιδιά; Εσύ είσαι ένας μεγάλος αθλητής, επειδή είσαι και άνθρωπος. Τεράστιο κεφάλαιο για τον ΠΑΟΚ, μεγάλο κεφάλαιο για το ελληνικό μπάσκετ.
Δεν ήσουν στις μικρές εθνικές ομάδες, δεν σε πήραν στα 17 σου να παίξεις στους μεγάλους στην Αθήνα. Πήρες όμως δύο πρωταθλήματα στην Α2, οπότε κάτι υπήρχε. Και από αυτά τα "humble beginnings", έφτασες να δοκιμαστείς στο camp του ΠΑΟΚ και κάτι να δουν πάνω σου, έστω και για παγκίτη. Και με υπομονή, επιμονή, δουλειά και καλό χαρακτήρα, χωρίς τυμπανοκρουσιές, έφτασες να είσαι βασικός, να παίξεις 17 αγώνες με την εθνική Ελλάδος, να γίνεις Αρχηγός της και να παίξεις σε All-Star αγώνα.
Ίσως αν στα νιάτα σου ερχόταν στο δρόμο σου ο Obradovic πχ, να είχες άλλη καριέρα. Ίσως αν έπαιζες μπάσκετ το '90, να ήσουν στο πάνθεον του ελληνικού μπάσκετ. Γεννήθηκες όμως προορισμένος για να παίξεις στον ΠΑΟΚ που είναι σκιά του παλιού εαυτού του. Και αυτήν την ομάδα υπηρέτησες, σε αυτήν την ομάδα μεγαλούργησες. Για τη δική μου γενιά, που δεν πρόλαβε να τον δει να παίζει, είσαι ο δικός μας "Μπάνε".
423 αγώνες. 11 χρόνια. Σαν να το ήξερες και να το έβαλες στη φανέλα σου από το 2012...μακάρι να 'βαζες το 12...
11 χρόνια στον ΠΑΟΚ, σε ένα άθλημα που κάθε χρόνο οι ομάδες αλλάζουν καμιά 10ριά μπασκετμπολίστες.
Νιώθαμε σαν να μην έφυγες ποτέ, ακόμα και όταν πήγες στον Κολοσσό. Ξέραμε ότι δεν ήταν το τέλος, ξέραμε όλοι ότι θα γυρίσεις. Ό,τι κι αν σε είπε ο Θανάσης εκείνη τη μέρα που με δάκρυα στα μάτια σε έδωσε την πλακέτα, το ίδιο θα σε λέγαμε όλοι μας.
Προσωπικά, έχω αρκετές φανέλες μπάσκετ και καναδυό ποδοσφαιρικές. 4 ονόματα έχω βάλει στην πλάτη: του Μπάνε, του Μπίδη, του Vieirinha και το δικό σου. Με περισσή περηφάνια.
Βαγγέλη, σε ευχαριστώ για ΟΛΑ. Για κάθε λεπτό προπόνησης, για κάθε χτύπημα που δέχτηκες, για κάθε στιγμή αυταπάρνησης, για κάθε καλάθι, ριμπάουντ, πάσα, για κάθε κουράγιο που έκανες να παίξεις άλλη μία χρονιά.
Να είσαι πάντα καλά. Μια ολόκληρη πόλη σ'αγαπάει και μια ολόκληρη χώρα σε σέβεται. Αυτό δεν θα σ'το πάρει κανείς ποτέ. Το αξίζεις.
Τώρα από Αρχηγός, έγινες ο Βαγγέλης. Ξεκουράσου, το αξίζεις κι αυτό.
Σε ευχαριστώ, Βαγγέλη.