Blackgr4Aureliano BuendiaΤο τι ισχύει γενικά, το ξέρουμε.
Ο χοντρός χρηματοδοτεί-στελεχώνει τα σκουλήκια, όπως φάνηκε ξεκάθαρα στις περιπτώσεις Ματέο Γκαρσία, Ρόουζ, Ντουρμισάι, Καμαρά. Καραμπινάτες περιπτώσεις ουσιαστικής πολυϊδιοκτησίας, την οποία θα μπορούσε -για ευνόητους λόγους- να θίξει μόνο μια ομάδα στην Ελλάδα: εμείς. Φυσικά, δεν είπαμε τίποτα γιατί "οι συνθήκες δεν το επιτρέπουν". Αντιθέτως, πλέον δεν ιδρώνει το αυτάκι κανενός, όλα περνούν στο ντούκου, ο μεγιστάνας Κάρυ φέρνει παίκτες με μισθούς γύρω στο εκατομμύριο κι όλοι θεωρούν όλα αυτά τελείως φυσιολογικά. Φυσικά, εμάς μας ξεφτιλίσαν πατόκορφα για το τίποτα, μας ρίξαν κατηγορία σε ημίχρονο αγώνα, μας διαλύσαν την αξιοπρέπεια κάνοντας όλη την Ελλάδα να επαναλαμβάνει "σας έφτιαξε νόμο ο Μητσοτάκης για να σας κρατήσει κατηγορία" κτλ. Ξέρω ότι όλα αυτά φαίνονται περσινά ξινά σταφύλια σχεδόν σε όλους, αλλά εκείνη την εποχή εγώ κόντεψα να πάθω κλονισμό, είχα νεύρα όλη μέρα, νεύρα στο σπίτι, με φίλους, στη δουλειά, με περαστικούς ή εργαζόμενους σε σούπερ μάρκετ (δεν κάνω πλάκα). Και περίμενα πώς και πώς μια αντεπίθεση, κάτι ρε παιδί μου. Και μείναμε με τα "ξέρει ο Πόντιος", "δεν ξέρουν με ποιον μπλέξανε", "είναι σκακιέρα, θέλει υπομονή" και άλλα τέτοια, που όσο τα θυμάμαι μου έρχεται να με κοπανήσω με το πληκτρολόγιο.
Από την άλλη, στο αγωνιστικό κομμάτι, όσο και να μηρυκάζουμε περί στημένων, όσο και να αλλάζουμε διαρκώς το τι εννοούμε με τον όρο "στημένο" (δεν μας βγήκε το διπλό του γαύρου, το γυρίσαμε στο ότι το στήσιμο είναι το ημίχρονο-τελικό), η πικρή αλήθεια είναι ότι δύο σερί χρονιές στην κανονική σεζόν, ο Άρης κερδίζει τον Ολυμπιακό. Τη μια χρονιά τον υποχρεώνει στην πρώτη ήττα, βάζοντας φρένο στα όποια όνειρα για αήττητο, τη δεύτερη χρονιά τον αφήνει με 8 βαθμούς σε 5 ματς, σε ψυχολογικά τάρταρα και 7 βαθμούς από την κορυφή. Παιδιά, στο χορτάρι δεν είναι τόσο εύκολο να πεις σε παίκτες "μην παίζετε, καθίστε να χάσετε". Φυσικά, αν τυχόν κρινόταν από το ματς κάποια έξοδος στο Champions' League, δεν αποκλείω να μπαίναν μπροστά τα έκτακτα μεγάλα μέσα. Αλλά σήμερα δεν έγινε τίποτα το περίεργο ή αξιοσημείωτο: ο γαύρος είναι προς το παρόν χώμα, ο Άρης είναι φανερά ποιοτική ομάδα (θεέ μου ποιος θα το πίστευε ότι θα έγραφα τέτοιο πράγμα) και είχε την ικανότητα και το σθένος να το γυρίσει.
Και φτάνω στο αληθινό μου ζητούμενο. Έφαγα στη μάπα όλη τη σιωπή και την αδράνεια για τη συνιδιοκτησία τους (και την ισχυροποίησή τους), ενώ αυτοί μας έσκισαν πατόκορφα με κάθε τρόπο. Τρώω πλέον και στη μάπα ότι ο γαμημένος Αρούλης έχει ποιοτικές μονάδες -μεσοεπιθετικά τουλάχιστον- και ποσοτικές λύσεις που ο ΠΑΟΚ του Ιβάν Σαββίδη δεν διαθέτει. Και σόρρυ κιόλας, αλλά αυτό μου γυρνάει τα μυαλά και τα άντερα. Πραγματικά, ζεματάει το κεφάλι μου. Ξέρω ότι πολλοί θα διαφωνήσουν (δεν ξέρω πόσοι θα το κάνουν με πάσα ειλικρίνεια ή στο πλαίσιο του δόγματος "πρέπει να λέμε ότι αδιαφορούμε για τα σκουλήκια", αλλά θα είμαι όσο πιο ωμά ειλικρινής γίνεται. Στη Θεσσαλονίκη γεννήθηκα παιδιά, στη Θεσσαλονίκη μεγάλωσα, στη Θεσσαλονίκη μένω και θα μένω στο μέλλον (ποτέ μη λες ποτέ, αλλά σχεδόν σίγουρα). Όχι στο Γκύζη, ούτε στα Πετράλωνα, ούτε στον Χολαργό. Δεν μπορώ να δεχτώ αυτό που συμβαίνει. Απλώς δεν μπορώ.
Την ικανότητα και το σθένος να το γυρίσει ΑΛΛΆ και έναν Βατσλίκ που στο 1-1 ξεκινάει να πάει για περίπατο!!!
Βάλε να δεις τις φάσεις. Μόλις τις είδα και έχω πέσει κάτω από τα γέλια. Και στο 1-1 και στο 1-2, η άμυνα του γαύρου είναι περάστε κόσμε. Ειδικά ο Βατσλίκ ξαναλέω.
Και πέρσι που πάλι κέρδισε το λήκι, εντελώς τυχαία ήταν που στο φάουλ που σκόραραν, οι 2 από τους 4 του τείχους δεν πηδάνε καθόλου.
Εντελώς τυχαία ΌΛΑ αυτά..
Aγαπητέ Blackg4,
Έχω διαβάσει δεξιά κι αριστερά, αμέτρητα παρόμοια σχόλια για δικά μας παιχνίδια από οπαδούς άλλων ομάδων. Όχι, δες πώς πάει αυτός στη φάση. Όχι, κοίτα πώς άφησε την μπάλα ο άλλος. Δεν μπαίνω σε αυτή τη λογική. Τι να πω, ίσως να μην είμαι και τόσο μπαλαδόφατσα για να καταλάβω όλα αυτά τα "διόλου τυχαία". Δεν είδα τίποτα το μεμπτό ή το εξωφρενικό στα γκολ του Άρη. Επίσης, επαναλαμβάνω: δεν γίνεται να λέμε για στημένο διπλό κι όταν έρχεται άσσος, να αλλάζουμε τροπάρι. Επίσης, λίγο αστείο μου φαίνεται αυτό με το στοίχημα και ότι ο αληθινός πρωθυπουργός της Ελλάδας, που τα κονομά από παντού και με κάθε τρόπο, έχει τόση καούρα, ανάγκη και πρεμούρα να στήσει ένα ημίχρονο/τελικό. Τίποτα δεν θέλει περισσότερο από το να έχει τους γαύρους τρελαμένους, να τον αποθεώνουν και να τον λατρεύουν. Κι αυτή τη στιγμή, με αυτό το σκορποχώρι, για πρώτη φορά έχει μουρμούρα.