η πικρή αλήθεια είναι πως με θέμα εισόδου μόνο 1.000 ατόμων, με 15χιλιάδες διαρκείας, στην εποχή που ζούμε, όπου ο έχων θεωρείται πολίτης υψηλότερης κατηγορίας από τον μη έχων, οι επιλογές των 1.000 ατόμων θα γίνουν με εισοδηματικά κριτήρια.
Εμείς της εργατιάς, του μεροκάματου, δεν έχουμε ελπίδα.
Οι λεφτάδες της 1 και των VIP θα μπούνε, και για ξεκάρφωμα θα βάλουν και 1-2 δικούς μας, ίσα-ίσα για να λέμε ''δες ρε, έχει και για εμάς άσπρη μέρα''.
Σε μια ιδανική πολιτεία, ας πούμε της Αρχαίας Αθήνας, που γέννησε την Δημοκρατία, όλοι οι οπαδοί, ανεξαρτήτων θυρών και αξίας διαρκείας, θα ήμασταν όλοι ισάξιοι απέναντι στην εκλογική διαδικασία - δεν με νοιάζει πόσα έδωσες, μπαίνεις στην ίδια κλήρωση μαζί με όλους. Αυτό βεβαίως ελλοχεύει τον κίνδυνο να έχουμε άδειες θέσεις, μιας και αρκετοί είναι εκείνοι που παίρνουν μεν διαρκείας, αλλά επιλέγουν σε ποιους αγώνες θα πάνε. Οι επονομαζόμενοι οπαδοί των 4άρων αγώνων ανά σεζόν.
Σε μια όμως πιο ΠΑΟΚτσήδικη κοινωνία, ας πούμε της Αρχαίας Σπάρτης που γέννησε την Ισονομία, η εκλογή δεν θα γινόταν βάση αξίας διαρκείας. Ούτε όμως βάση τυχαίας κλήρωσης ίσων με ίσως. Η εκλογή θα γινόταν μεταξύ των πιο σκύλων, των τσαμπιών, εκείνων που θα σταθούν μέσα σε ένα γήπεδο 25.000θέσεων, και όντας μόνο 1.000, θα κάνουν ατμόσφαιρα σαν σε γεμάτο γήπεδο. Διότι η ''σπαρτιατικού τύπου'' κλήρωση, η κλήρωση που σχετίζεται παραπάνω με το πως ορίζει ο ΠΑΟΚτσής την ορθή διαδικασία, επιλέγει τους πιο Άξιους για την μάχη, ούτε τους πιο πλούσιους, ούτε τους τυχερούς.
Την Κυριακή έχουμε μάχη. Πρέπει να τους λιώσουμε στο γήπεδο, αλλά και να τους καταβάλουμε από την εξέδρα.