Τώρα μόλις τέλειωσε ο αγώνας για μένα που τον είδα στη βραδινή επανάληψη. Σήμερα έκλεισα τα 51 και μετά από έναν ικανό αριθμό από τεκίλες νομίζω αυτή η εμφάνιση ήταν ένα πολύ όμορφο δώρο.
Λατρεύω να βλέπω τον Πασχαλάκη να γελάει με την ψυχή του μετά από δύο χρόνια, τον Μπίσε να παίζει σαν 20χρονος και να χειροκροτά με τα δυο του πόδια δεμένα με πάγο στο τέλος, τον Κούρτιτς να αλληλεπιδρά με τον κόσμο αρχίζοντας έτσι να παίρνει μυρωδιά που έχει έρθει και το καλύτερο μου, το μάτι του Ζίβκοβιτς να γυαλίζει σαν τρελού στη φάση με τον Αραούχο λίγο πριν βγει.
Τέλος, για τον προπονητή. Είναι πολύ σημαντικό να έχεις αρχηγό που τον εκτιμάς, τον θεωρείς κάτι καλύτερο από εσένα, κάτι που μπορεί να σε βοηθήσει, να σε κάνει καλύτερο. Όχι μόνο για την ιστορία του, αλλά και για τις γνώσεις του, τη συμπεριφορά του, την ευθυκρισία του και την εξυπνάδα του. Μπορεί να χάσεις αλλά θα ξέρεις γιατί και για ποιον. Το νόημα είναι μεγάλη υπόθεση σε κάθε είδους αγώνα......αυτό το απλό κάνει ο Λουτσέσκου. Προσπαθεί να δώσει ένα νόημα στον καθένα και ένα οριζόντιο όραμα. Για αυτό άλλωστε και η εμμονή του σε πιο έμπειρους παίκτες. Γιατί στην ουσία μπορούν να κατανοήσουν το νόημα και να λειτουργήσουν ως 'απόστολοι' και στους υπόλοιπους. Είναι παλιό όσο και οι λάσπες, δεν έχει ανακαλύψει το φάρμακο για τον καρκίνο αλλά και τόσο δύσκολο να το καταφέρεις. Μπορεί φέτος; Κατά την άποψη μου ναι, αλλά θέλει και αρκετή τύχη με τα αποτελέσματα μέχρι να παγιωθεί η κοινή πεποίθηση. Θα δούμε.