Ίσως το καλύτερο ζεϊμπέκικο και σίγουρα ένα από τα καλύτερα Ελληνικά τραγούδια από τον φίλο Μπικάκη!
Δεν το λέω φίλο για να το παίξω ιστορία, εδώ στην Κρήτη είναι φίλος ΌΛΩΝ μας.
Το τραγούδι αυτό στα φοιτητικά μου χρόνια έπαιζε παντού στην καθημερινότητά μου. Μέχρι και στο Ρέθυμνο εκείνη την εποχή που τραγούδαγε ο Στέλιος σε ένα ρακάδικο, τον παρακαλάγαμε στα κλεισίματα να μας το λέει ξανά και ξανά.
Συγνώμη για το σεντόνι, αλλά ήθελα μόνο να παραθέσω παρακάτω την ΘΛΙΒΕΡΗ ΙΣΤΟΡΙΑ που κρύβετε πίσω από τον ύμνο αυτόν! Ο ίδιος ο Στέλιος σχεδόν ποτέ δεν θέλει να μιλάει γι' αυτό , όσοι είδατε χθες την εκπομπή στο Ε που ήταν καλεσμένος, ΔΕΝ είπε τίποτα όταν ρωτήθηκε τις σκεφτόταν γράφοντας τους στίχους!
Αυτό παρακάτω είναι από τα Ρεθεμνιωτικα Νέα και ίσως είναι και η μοναδική φορά που έχει ανοίξει την καρδιά του σχετικά με τους στίχους.
Στέλιος Μπικάκης: "Πως έγραψα τα Γενέθλια που έγιναν επιτυχία σ' όλη την Ελλάδα"
''Την περίοδο που κυκλοφορούσε ο δίσκος μου Νυχτέρια,και πήγαινε πάρα πολύ καλά,αρρωσταίνει το παιδί που είχαμε αποκτήσει,ένα αγοράκι,από μια σπάνια αρρώστια.Ένα παιδί στο εκατομμύριο μπορεί να χτυπηθεί απ αυτήν την αρρώστια. Το χάσαμε. Ενάμιση χρόνο περάσαμε μια περίοδο πολύ δύσκολη με την γυναίκα μου την Αμαλία. Σ αυτήν την δύσκολη φάση της ζωής μου,αποτυπώνω στο χαρτί εκείνα που είχα μέσα μου. Γράφω σε στίχους τα συναισθήματα μου. Δεν τους ολοκληρώνω σε τραγούδι. Μετά από κάποιο διάστημα,τυχαίνει να πεθάνει κι ο πατέρας μου,τότε συμπληρώνω και ολοκληρώνω σε τραγούδι τους στίχους. Το 2000 το έβαλα στον δίσκο. Έτσι γεννήθηκαν τα ''Γενέθλια'' που αγαπήθηκαν τόσο πολύ κι ας μιλούν για θάνατο. Είναι στίχοι βγαλμένοι απ΄την ψυχή μου κι ας βρέθηκαν και τότε κάποιοι να με κατηγορήσουν στεκόμενοι σε μια λέξη μόνο,στην λέξη πουτάνα. Αρέσει σε όλους. Στα νέα παιδιά,σε μεγαλύτερους,σε γιαγιάδες που αυτό με συγκινεί περισσότερο... Δεν μου αρέσει να αναφέρομαι σε αυτήν την άσχημη για μένα στιγμή της οικογενειακής μου ζωής. Δεν θέλω να νομίζει ο κόσμος ότι το κάνω για να εμπορευτώ μια κατάσταση. Σημασία έχει ότι αυτό το τραγούδι το είπα πρώτος εγώ και μετά ο Νότης το απογείωσε..."
Πώς έφτασε το τραγούδι στον Νότη;
Η σχέση των δύο καλλιτεχνών μετρά πολλά χρόνια, καθώς ο αδελφός του μεγάλου λαϊκού τραγουδιστή υπήρξε αδελφικός φίλος του Στέλιου Μπικάκη. Μάλιστα, ο Γιώργος Σφακιανάκης ήταν και η αιτία που ο λυράρης έδωσε το τραγούδι αυτό στον Νότη. «Ο Γιώργος επέμενε πολύ τα “Γενέθλια” να τα πει ο Νότης. Δεν είχα κανένα πρόβλημα. Αλλωστε, ήξερα ότι ήταν ένα τραγούδι που ο Νότης θα το σεβόταν πολύ, όπως και έγινε. Η μεγάλη ειρωνεία ήταν ότι πέντε μήνες μετά την επιτυχία του τραγουδιού με τη φωνή του Σφακιανάκη, χάσαμε τον Γιώργο. Λες και ήξερε τη συνέχεια».
Στίχοι: Στέλιος Μπικάκης
Μουσική: Στέλιος Μπικάκης
Πρώτη εκτέλεση: Στέλιος Μπικάκης
Άλλες ερμηνείες:
Νότης Σφακιανάκης
Στα μονοπάτια του καημού
στη γέφυρα του στεναγμού
μ' έκαν' η μάνα μου
Μια φθινοπωρινή βραδιά,
ζωή την κρύα σου καρδιά
είδαν τα μάτια μου
Με κουδουνίστρες πλαστικές
όμορφες και χρωματιστές
με νανουρίζανε
Και τα ματάκια τα μικρά
είδαν του κόσμου τ' αγαθά
και συμφωνήσανε
Ήταν το γάλα μου πικρό
και το νεράκι μου γλυφό
που με μεγάλωνε
Κι απέναντι στη κούνια μου,
η μοίρα η κακούργα μου
και με καμάρωνε
Ήταν το κλάμα μου μουντό
σαν κάτι να 'θελα να πω,
μα δε με νιώσανε.
Μια λυπημένη αναπνοή
για την πουτάνα τη ζωή
που μου χρεώσανε.
Έτσι ξεκίνησα λοιπόν, έτσι ξεκίνησα,
δε με ρωτήσανε ζωή, μα σε συνήθισα
Σαν πληγωμένο αετόπουλο στο χώμα,
ψάχνω τη δύναμη να κρατηθώ ακόμα
Έτσι ξεκίνησα λοιπόν, έτσι ξεκίνησα,
άλλα μου δείξανε και άλλα εγώ αντίκρισα
Θεέ μου κι ας ήξερα ποια μέρα θα πεθάνω
και του θανάτου μου γενέθλια να κάνω
Πάνω σε λάσπες και καρφιά
στ' άδικου κόσμου τη φωτιά πρωτοπερπάτησα
Ισορροπία σταθερή
για να προλάβω τη ζωή,
όμως την πάτησα
Μονό το "α" και το "χ"
στη σχολική μου εποχή
πρωτοσυλλάβισα
Γι αυτό το "αχ" και το "γιατί"
όπου βρεθώ μ' ακολουθεί
κι ας τριαντάρισα
Έτσι περνούσε ο καιρός
και γω στο δρόμο μου σκυφτός
έκανα όνειρα
Έτυχε να 'μαι απ' αυτούς
που κολυμπάνε στους αφρούς
και στα λασπόνερα
Στάζει το αίμα της ψυχής,
σαν τις σταγόνες της βροχής
όμως ποιος νοιάζεται;
Και την αόρατη πληγή
που μέσα μου αιμορραγεί
ποιος την μοιράζεται;
Έτσι ξεκίνησα λοιπόν, έτσι ξεκίνησα,
δε με ρωτήσανε ζωή, μα σε συνήθισα
Σαν πληγωμένο αετόπουλο στο χώμα,
ψάχνω τη δύναμη να κρατηθώ ακόμα
Έτσι ξεκίνησα λοιπόν, έτσι ξεκίνησα,
άλλα μου δείξανε και άλλα εγώ αντίκρισα
Θεέ μου κι ας ήξερα ποια μέρα θα πεθάνω
και του θανάτου μου γενέθλια να κάνω