Ολοκαίνουργιο τραγούδι από τον 12ο πίθηκο. Στην εισαγωγή Παύλος Σιδηρόπουλος, στα φωνητικά η Πελίνα..
Κοίταξες ποτέ στα μάτια ένα αδέσποτο σκυλί;
για να δεις η μοναξιά τι πάει να πει,
να σε μυρίσει θέλει όχι να επιτεθεί,
δεν θα σε δαγκώσει, αγάπη ψάχνει όχι για φαΐ,
φαΐ, μπορεί να βρει και μέσα στα σκουπίδια,
μα αν πάρει αγάπη η ζωή του δεν θα είναι ίδια,
κι όταν πληγώνεται, πληγώνεται βαθιά
γιατί αντί για αγάπη συνήθως παίρνει κλοτσιά.
Σ' αντίθεση με το σκύλο αγαπάς τον εαυτό σου,
ταΐζεις μόνο τον εγωισμό σου,
ψάξε να βρεις κάτι καλό στο φέρσιμο σου,
πνίγεσαι στο βυθό σου, παρέα εσύ και τα εγώ σου.
μα οι μοναξιές μας απέχουν τόσο πολύ,
εμένα κρατάει στιγμές, εσένα ολόκληρη ζωή,
από δική σου επιλογή φυσικά,
εσύ διάλεξες να ζήσεις με όνειρα πλαστικά,
στη γκλαμουριά, που επιφανειακά όλα είναι καλά
μα μέσα έχει τόση βρωμιά, που μου γυρνάν τα σωθηκά.
Κι όλα έξω μου φαντάζουνε τόσο κρύα,
πως να βγάλω από μέσα μου ρε τόση αηδία;
Πως να γευτώ στο στόμα μου τόση πικρία,
τόση ψευτιά και τόση αχαριστία,
νιώθω σαν παιδί που ζει ανάμεσα σε θηρία,
που θέλουνε να το κατασπαράξουν με μανία.
Κι έχω κλειστεί στον εαυτό μου για καιρό,
προσπαθώ να καταλάβω λίγο πριν να τρελαθώ:
Τι σε κάνει τόσο άσχημη μέσα σου απορώ,
λυπάμαι κούκλα μου το make-up δεν καλύπτει το κενό.
Κι όταν ξεβαφτείς και δεις πως όλα είναι παιχνίδι,
ένας κομπάρσος πάλι θα σαι στο σανίδι,
και το ρολάκι που πήρες, τόσο μικρό,
με τίτλο της ταινίας "ψυχολογικά πορνό".
Μα όταν πέσει η αυλαία, θα ήθελα να δω
τα βουρκωμένα μάτια σου, δυο λόγια να σου πω,
το να γαμάς την ψυχή σου δεν σε κάνει μοναχικό,
σε κάνει άρρωστο γεμάτο αποθημένα και τρελό.
Μόνιμα ερωτευμένα με τον καθρέφτη τα μάτια σου,
μα όταν σπάσει να δω πως θα μαζέψεις τα κομμάτια σου,
δεν με πειράζει, μόνο που με τρομάζει,
άλλος ένας συναισθηματικός καμικάζι.
Η λέξη σεβασμός ήταν άγνωστη στο πρόσωπο σου,
για αυτό δεν έχεις άνθρωπο να αποκαλείς δικό σου,
όσκαρ υποκρισίας θέλει το σενάριο σου,
συγγνώμη που δεν στο δώσα, ήθελα το καλό σου.
Μα εσύ θέλεις επιβεβαίωση απ' το κοινό,
σ' ένα κρεβάτι μεθυσμένη μ' άγνωστο ηθοποιό,
τις κομμένες σκηνές δεν θα τις δω ευχαριστώ,
η μοναξιά στο πεζοδρόμιο μου φρόντισε γι' αυτό.
Και κάπου εδώ να σου εξομολογηθώ,
πως κάπου μέσα στην ταινία έπαιζα και γω,
μα ο σκηνοθέτης δεν με γούσταρε, μ' απέλυσε ευτυχώς:
"Είσαι πολύ αληθινός", μου είπε, "για ηθοποιός".
Οι τίτλοι πέφτουν, μα το όνομα σου πουθενά,
το απόφθεγμα της ταινίας "σε λυπάμαι ειλικρινά"
γιατί είσαι μόνη έφυγε κι ο τελευταίος θεατής σου,
γιατί το μίσος μου, έχει πεθάνει μαζί σου.