Τι ακούτε τώρα?? Και όταν λέω τώρα εννοώ τώρα!!

Ας πάμε και σε κάτι δικό μας, δύο παιδιά από τη Θεσσαλονίκη, τους Your Hand In Mine.
Το συγκεκριμένο τους κομμάτι, το "Calendar" το απήλαυσα σε μία πολύ όμορφη βραδιά στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης το 2008, όταν συνόδευσαν live σε μία από τις αίθουσες του λιμανιού την προβολή της βουβής ταινίας , "Everynight Drems" (1933)του Ιάπωνα Μίκιο Ναρούσε, στον οποίο έκανε αφιέρωμα το Φεστιβάλ εκείνη τη χρονιά.
Enjoy

Ας μείνουμε στα δικά μας.
Ο Γερμανός Stefan Schwerdtfeger είναι μία απίστευτα ροκ φιγούρα, η οποία βρέθηκε κάπου, κάπως, κάποτε στην πόλη μας και κόλλησε.
Ηγέτης της μπάντας Big Sleep, την οποία διατήρησε και στην Ελλάδα με διαφορετική και εξαιρετική σύνθεση.
Για χρόνια εμφανιζόταν στο καλύτερο acoustic live σε ένα μπαράκι που λεγόταν Carpe Diem, το οποίο δεν υπάρχει πια.
Αυτό είναι το ίσως γνωστότερο τραγούδι των Big Sleep

Αυτούς τους Your hand in mine, δεν τους ήξερα. Nα βάλεις το cd τους στο ίδιο στικάκι με το σλουθ.
Πολύ καλοί. Τους βρήκα κράμα από Χ''δάκη και Μορικόνε. Ακούγονται πολύ ευχάριστα.

Με θύμησαν και αυτό:


Αλλά παραδίπλα είδα και αυτό:


..... για να παρατηρήσω ότι ο moby κάτι τέτοιο είχε στο μυαλό του όταν το έγραφε:

Είδες ρε; Πάλι σε soundtrack κατέληξα.

+στους Portishead. Τα υπόλοιπα στο junk mail.

Πω πω το "Flower" του Moby το άκουγα στο repeat πριν 3-4 χρόνια, τι μου θύμισες τώρα
Ωραία, το πακετάκι μεγαλώνει

Ας πάμε και σε κάτι άλλο.
Ανάλογη φάση με την Blogotheque που οργανώνει τα Take away shows, που είχα ποστάρει και πριν λίγο καιρό είναι και η ομάδα Le Cargo, επίσης στη Γαλλία.
A Capella και με μόνο όργανο τον χτύπο της μπότας στο δάπεδο, η Shara Worden, κατά καλλιτεχνικό κόσμον My brightest diamond, διασκευάζει το τραγούδι της Nina Simone, "Be my Husband"
Αν έχεις φωνάρα και ρυθμό όλα φαίνονται απλά.
Δηλώνω ευθαρσώς πως αν με ζητήσει έτσι σε γάμο κάποια γυναίκα, τότε ίσως και να παντρευτώ

Και συνεχίζουμε το πρόγραμμά μας για τα εκατομμύρια των ακροατών μας, δηλαδή τον DC, με τη διασκευή του τραγουδιού του Leonard Cohen, "The Partisan", από τους 16 Horsepower και τους Γάλλους Noir Désir (Μαύρη Επιθυμία)

Και για να το πάμε και στο σινεμά λάου λάου, το "Llorando" (Crying) της Rebekah Del Rio από το "Mulholland Drive" του David Lynch.

Κύριε πρέσβη .... μας καλομαθένετε.
Καλή η μικρή που βαράει προσοχές. Το 'χει.



Και μια αφιέρωση στο Ελληνικό Ποδόσφαιρο:

Respect στους φοβερούς Tiger Lillies, που τους είχα δει στο Principal



Φοβερός Mulatu Astatke σε ένα παλιό τραγουδι που το έκανε γνωστό το "Broken Flowers" του Jim Jarmusch.

Ο Λιντς είναι σκάλωμα. Τρελλό.

Η πιο "ελεύθερη" ίσως ελληνική τανία όλων των εποχών, η "Ευδοκία" (1971) του Αλέξη Δαμιανού.
Και το ζεϊμπέκικό της από τον Μάνο Λοϊζο σε μία συγκλονιστική σκηνή.



Όντως σκάλωμα ο αγαπητός Ντέιβιντ.
Και με φοβερές μουσικές στις ταινίες του, κυρίως από τον Angelo Badalamenti

Δημιουργός ο Δαμιανός. Και δίπλα του βάζω και τον Τάκη Κανελλόπουλο.

Όταν όμως συναντιούνται δύο κορυφαίοι ηθοποιοί, με την σκηνοθετική μαεστρία, την σεναριακή ευρυματικότητα και την epic μελωδία, εισπράττουμε κάτι τέτοιο: