Fernando Manuel Fernandes da Costa Santos

Σφε Τεράτιν δεν φαντάζεσαι τη χαρά μου που επιτέλους βρήκα έναν θαυμαστή της Τέχνης του Καντίνσκυ.

Αν και το απόσπασμα που παραθέτεις είναι της περιόδου του Γαλάζιου Καβαλάρη και προφανώς αναφέρεσαι στους 3 της φερναντοσαντικής μεσο-επιθετικής τεχνοτροπίας απαξιωτικά, παρόλα αυτά δεν μειώνει καθόλου την εκτίμησή μου προς το πρόσωπό σου.

Η ταπεινότητά μου τυγχάνει θαυμαστής της περιόδου bauhaus η οποία ως γνωστόν πρεσβεύει τη χρήση της τεχνολογίας για καλλιτεχνικούς σκοπούς, την απουσία διάκρισης μεταξύ καλών και εφαρμοσμένων τεχνών, καθώς και την αναγκαιότητα της σφαιρικής διδασκαλίας όλων των μορφών τέχνης, συμπεριλαμβανομένου και του 4-3-3.

Εκτός βέβαια και αν συνειρμικά αναφέρεσαι στην τρίτη θέση που καταλαμβάνει αυτό τον καιρό η ομάδα, οπότε σε αυτή τη περίπτωση αγνόησε το παραπάνω σχόλιο μου.

αυτό το τόπικ πρέπει να κλειδωθεί...να του δώσεις μια κλωτσα και να μπει στο χρονοντούλαμπο της ιστορίας...
αλλά....

υγ.σαφώς και δεν αναφέρομαι στον προπονητή μας...

"Να σου δώσω μια να σπάσεις, αχ βρε κόσμε γυάλινε, και να φτιάξω μια καινούργια, κοινωνία άλληνε...."

Ιουλιέτα: Ω, Ρωμαίο, Ρωμαίο, γιατί να είσαι ο Ρωμαίος;

Ρωμαίος: Αχ Ιουλιέτα, Ιουλιέτα... Γιατί να είμαι ο Ρωμαίος;

Ιουλιέτα: Ω γλυκέ μου Ρωμαίο, τι ωραία που επαναλαμβάνεις τα λόγια μου. Με τι χάρη και εξυπνάδα λες ό,τι λέω και πόσο όμορφα, αν παντρευόμασταν, θα έκανες ό,τι λέω.

Ρωμαίος: Ναι;

Ιουλιέτα: Ναι, γλυκέ μου άρχοντα, καμάρι της καρδιάς μου και δούλε της ποδιάς μου.

Ρωμαίος: Ναι;

Ιουλιέτα: Ω, τι γλυκό που είναι στα χείλη σου το ναι.

Ρωμαίος: Ναι;

Ιουλιέτα: Ναι, αγαπημένε μου, γλυκό, κουτό μου αγόρι.

Ρωμαίος: Κρίμα δεν είναι αγάπη μου, εσύ τόσο να μ' αγαπάς κι ο κύρης σου καθόλου. Αφού να φανταστείς ούτε στο γάμο σου δε μ' έχει καλεσμένο γιατί οι φαμίλιες μας έχουνε, λέει, έχτρα χρόνων πολλών. Διακόσια χρόνια κι ακόμα παραπάνω.

ωχ σορρυ δεν απαγγελουμε ποιηση εδω??ουπς μπερδευτηκα...

Τωρα ειδατε τι θα γινεται καθε φορα που καποιο παιδακι πει κακη κουβεντα για τον Σαντος... 👿

Ιουλιέτα: Ω, Ρωμαίο, Ρωμαίο, γιατί να είσαι ο Ρωμαίος και όχι ο Βαρθολομαίος, να είχες και Αλφαρομέο;

Ρωμαίος: Αχ Ιουλιέτα, Ιουλιέτα... Γιατί να είμαι ο Ρωμαίος, και να μην είμαι ωραίος;

Ιουλιέτα: Ω γλυκέ μου Ρωμαίο, τι ωραία που επαναλαμβάνεις τα λόγια μου. Με τι χάρη και εξυπνάδα λες ό,τι λέω και πόσο όμορφα, αν παντρευόμασταν, θα έκανες ό,τι λέω,αρκεί τα πιάτα να ΄πλενες και σίδερο στις κουρτίνες να ΄βαζες.

Ρωμαίος: Ναι;

Ιουλιέτα: Ναι, γλυκέ μου άρχοντα, καμάρι της καρδιάς μου και δούλε της ποδιάς μου παίξε με τα κουζινικά μου.

Ρωμαίος: Ναι;

Ιουλιέτα: Ω, τι γλυκό που είναι στα χείλη σου το ναι και ότι να ναι και αν λες.

Ρωμαίος: Ναι;

Ιουλιέτα: Ναι, αγαπημένε μου, γλυκό, κουτόχοντρο μου αγόρι.

Ρωμαίος: Κρίμα δεν είναι αγάπη μου, εσύ τόσο να μ' αγαπάς κι ο κύρης σου καθόλου. Αφού να φανταστείς ούτε στο γάμο σου θέλω να ρθω γιατί μόνο αυτόν αγαπώ.
Διακόσια χρόνια κι αργότερα θα σε παντρευτώ.
Αρκεί να κάνεις αυτό που εγω ποθώ.



Υ.Γ
Σόρι Σέρα αλλά δεν άντεξα.

Να γράψω και εγώ το αγαπημένο μου???

ΚΩΝ/ΝΟΣ ΚΑΒΑΦΗΣ - ΙΘΑΚΗ (1911)

Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη,
να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος,
γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι,
τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρεις,
αν μεν' η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή
συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,
αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου,
αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.

Να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος.
Πολλά τα καλοκαιρινά πρωϊά να είναι
που με τι ευχαρίστησι, με τι χαρά
θα μπαίνεις σε λιμένας πρωτοειδωμένους,
να σταματήσεις σ' εμπορεία Φοινικικά,
και τες καλές πραγμάτειες ν' αποκτήσεις,
σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κ' έβενους,
και ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής,
όσο μπορείς πιο άφθονα ηδονικά μυρωδικά,
σε πόλεις Αιγυπτιακές πολλές να πας,
να μάθεις και να μάθεις απ' τους σπουδασμένους.

Πάντα στον νου σου νάχεις την Ιθάκη.
Το φθάσιμον εκεί ειν' ο προορισμός σου.
Αλλά μη βιάζεις το ταξείδι διόλου.
Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει
και γέρος πια ν' αράξεις στο νησί,
πλούσιος με όσα κέρδισες στο δρόμο,
μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.

Η Ιθάκη σ'έδωσε τ' ωραίο ταξείδι.
Χωρίς αυτήν δεν θάβγαινες στον δρόμο.
Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια.
Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δε σε γέλασε.
Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,
ήδη θα το κατάλαβες οι Ιθάκες τι σημαίνουν.

Τα γράμματα σε bold, διδάσκουν πραγματικά έναν τρόπο ζωής, μια ιδεολογία...

Καλυτερα να γραφουμε ποιηματα και φιλοσοφιες απο το να μαλωνουμε...

Επανερχομαι και εγω με το δικο μου ποιημα...

Π.Α.Ο.Κ. = Πολιτισμός

Πολιτισμός = Ευτυχία και Ψυχική Αναταση.

Δεν είναι λάθος καμιά φορά να στρέφεσαι και προς την ιλαρότητα (στα ελληνικά hilarious και houmor).

Τωρα νταξει αν δε γουστάρετε και προτιμάτε να βρίζει ο ένας τον αλλο με λεξιλόγιο 200 λέξεων επιπέδου καφενείου και με εκδικητική διαθεση νηπιαγωγίου (εγώ εχω δικιο -οχι θα μου πεις εσυ -αυτο που λεω εγώ) να το κόψουμε.

Πάντως μεχρι την προηγούμενη σείδα κανένα ποστ δεν ήταν εκτός τόπικ.

<object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/V_AUDyaqtKY&hl=en_US&fs=1&"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/V_AUDyaqtKY&hl=en_US&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object>

<object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/ujwmyxhXi5w&hl=en_US&fs=1&"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/ujwmyxhXi5w&hl=en_US&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object>

αυτα και τελος απο μενα τα οφ τοπικ..

Φύγε κι άσε με μοναχό, που βλέπω να πληθαίνει
απάνω η νύχτα, και βαθιά να γίνονται τα χάη.
Ούτε του πόνου η θύμηση σε λίγο πια δε μένει,
κι είμαι άνθος που φυλλοροεί στο χέρι σου και πάει

Φύγε καθώς τα χρόνια κείνα εφύγανε, που μόνον
μια λέξη σου ήταν, στη ζωή, για μένα σαν παιάνας.
Τώρα τα χείλη μου διψούν το φίλημα της μάνας,
της μάνας γης, και ανοίγοντας στο γέλιο των αιώνων

Φύγε, η καρδιά μου νοσταλγεί την άπειρη γαλήνη!
Ταράζει και η ανάσα σου τα μαύρα της Στυγός
νερά, που με πηγαίνουν, όπως είμαι ναυαγός,
εκεί, στο απόλυτο Μηδέν, στην Απεραντοσύνη.

Φύγε, η καρδιά μου νοσταλγεί...
ΕΛΕΓΕΙΑ ΚΑΙ ΣΑΤΙΡΕΣ (1927)
Κ.Καρυωτακης

ΥΓ.

Και εγω συγνωμη για το οφ τοπικ, σταματαω εδω...

Στρατηγού Θάνατος
Το χέρι του ο θάνατος απλώνει
κ' ενός ενδόξου στρατηγού το μέτωπον αγγίζει.
Το βράδυ μια εφημερίς το νέον φανερώνει.
Το σπίτι του αρρώστου με πλήθος πολύ γεμίζει.

Εκείνον τον παρέλυσαν οι πόνοι
τα μέλη και την γλώσσα του. Το βλέμμα του γυρίζει
και ώρα πολλή σε πράγματα γνώριμα προσηλόνει.
Ατάραχος, τους παλαιούς ήρωας ενθυμίζει.

Απ' έξω - τον εσκέπασε σιγή κι' ακινησία.
Μέσα - τον σάπισεν ο φθόνος της ζωής, δειλία,
λέπρα ηδονική, μωρόν πείσμα, οργή, κακία.

Βαρυά βογγά. - Ξεψύχησε. - Θρηνεί κάθε πολίτου
φωνή· «Την πολιτεία μας ερήμαξ' η θανή του!
Αλοίμονον η Αρετή απέθανε μαζύ του!»

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης
1899

Σάντος....
Πηγή...έμπνευσης!!!!