Το μόνο σίγουρο είναι ότι αυτό πλέον δεν αντέχεται. Και δεν εννοώ από τον Ιβάν. Είναι δικό του θέμα αν έχει αντοχές και εγώ μεταφυσικές εικασίες δεν κάνω. Μιλάω για εμάς. Καιρός είναι να ασχοληθούμε με εμάς, διότι αν εσείς αντέχετε αυτό που βιώνουμε όλοι μας, με γεια σας και χαρά σας, αλλά εγώ προσωπικά έχω κλατάρει ψυχοσωματικά. Και ο Ιβάν θα πρέπει να βρει τον τρόπο να προστατέψει τον εαυτό του, την επένδυσή του στον ΠΑΟΚ, τα παράλληλα πρότζεκτ και οφέλη του ιδίου, τα οποία απορρέουν έστω και εμμέσως από την εμπλοκή του με τον ΠΑΟΚ, αλλά πάνω απ' όλα εμάς τους ίδιους. Διότι έχουμε αφεθεί στο έλεος μιας κατάστασης που δεν μπορούμε να αντιμετωπίσουμε.
Πλέον, δεν είμαστε καν σε καθεστώς πολέμου. Το έχουμε ξεπεράσει προ πολλού αυτό το στάδιο. Είμαστε σε καθεστώς εξολόθρευσης, η οποία δεν θα έρθει μπαμ και κάτω, αλλά σταδιακά μέσω της εξάντλησης. Κι ο Ιβάν από πέρσι, ήδη από την υπόθεση της ΕΕΑ και της πολυϊδιοκτησίας, είναι απών. Μας βομβαρδίζουν μια ωραία πρωία που εμείς βγήκαμε για βόλτα και νιώθουμε κάθε φορά πως ο ουρανός μας έπεσε στο κεφάλι.
Κατανοώ και αποδέχομαι την πιθανότητα της κόπωσης από πλευράς του ή της παραδοχής αδυναμίας να ορθώσει ανάστημα σε αυτό που συμβαίνει. Δεν είναι λίγο πράγμα, αυτά που βλέπουμε δεν έχουν συμβεί ποτέ και πουθενά, σε καμία χώρα και σε καμία εποχή. Όταν το in.gr, που το διαβάζουν εκατομμύρια χρήστες που δεν έχουν σχέση με το ποδόσφαιρο, φιλοξενεί πέρσι "άρθρο" που πετάει ακαθόριστες σπόντες περί εμπλοκής Ιβάν στη δολοφονία του Βούλγαρου οπαδού, καταλαβαίνεις ότι το πράγμα έχει ξεφύγει. Θα αναρωτηθεί, φυσικά, κανείς, "μα καλά υπάρχει κόσμος που θα πιστέψει ότι κοτζάμ Ρώσος μεγιστάνας θέλει να δολοφονήσει έναν Βούλγαρο χούλιγκαν, λες και δεν έχει άλλες δουλειές;". Η απάντηση είναι ότι ναι, κόσμος θα το πιστέψει, αλλά το σημαντικό δεν είναι καν αυτό. Είναι να γραφτεί, να ειπωθεί, να κυκλοφορήσει, να συζητηθεί. Ίσως, λοιπόν, ο Ιβάν είπε να κρατήσει χαμηλό προφίλ μέχρι να περάσει η μπόρα, ίσως να τον κρατάνε από κάπου ή από κάτι που εμείς δεν είμαστε σε θέση να ξέρουμε. Ειλικρινά, πλέον μπορώ να πιθανολογήσω τα πάντα, αλλά αυτό που ξέρω -διότι τη στραβοστόμικη ξερολίαση τη σιχαίνομαι σε όλους τους τομείς- και μάλιστα πολύ καλά είναι το πώς νιώθω εγώ. Και δεν νιώθω καλά. Έχω λυγίσει πλέον και νιώθω απροστάτευτος.
Ο στόχος αυτού του πολέμου δεν είναι μονάχα να φύγει ο Ιβάν (είναι πιθανότατο) ούτε να καταστεί ο ΠΑΟΚ ακίνδυνος (αυτό το θεωρώ βέβαιο), ούτε καν να σπιλωθεί το ονόμα του ΠΑΟΚ σε όλη την Ελλάδα (αυτό είναι κάτι περισσότερο από βέβαιο και το πιο αποκαρδιωτικό είναι ότι το έχουν πετύχει), είναι μαζί με όλα τα παραπάνω να μετατρέψουν τον ΠΑΟΚ, την ενασχόληση με τον ΠΑΟΚ και την αγάπη για την ομάδα σε μια διεργασία εξουθενωτική και ψυχοφθόρα. Να μας ανεβάζουν τους σφυγμούς στους 200, να μας αναγκάζουν να προσπαθούμε να αποδείξουμε ότι δεν είμαστε ελέφαντες, να μας βγάλουν το λάδι και την ψυχή, να μας αφήσουν ολόστεγνους και στραγγιγμένους.
Και το έχουν κατορθώσει. Πέρσι, με την ΕΕΑ βρέθηκα να γράφω σε facebookικούς τοίχους αγνώστων, να μαλώνω με κόσμο που ήξερα μόνο διαδικτυακώς, να απαντώ σε υπαλλήλους σούπερ μάρκετ (αλήθεια λέω), να χάνω τον ύπνο μου, την ηρεμία και τον χρόνο μου, να υπόκειμαι σε κόστος σε διαπροσωπικό, επαγγελματικό και κάθε άλλο επίπεδο. Δεν αντέχω να το ξανακάνω. Ραδιόφωνα δεν άκουγα ούτως ή άλλως, δεν πρόκειται να ξαναμπώ σε σάιτ για τους επόμενους μήνες (πολύ θετικό αυτό, ολότελα χαμένος χρόνος ήταν ούτως ή άλλως), δεν θα συζητήσω με κανέναν, δεν θα γράψω οτιδήποτε δημοσίως, απλώς θα βλέπω τα ματς κάθε ΣΚ ανόρεχτα και αποκαμωμένα και αυτό ήταν. Αν δεν μπορούν άνθρωποι με τόση ισχύ και τόσους αδρά αμειβόμενους εργαζόμενους να προστατεύσουν την υπόληψή τους, είναι πρόβλημά τους. Το θέμα, όμως, είναι ότι το πρόβλημά τους γίνεται και δικό μου πρόβλημα.
Έχω ειλικρινά σιχαθεί να ακούω ότι "ο Ιβάν ξέρει", "ο Ιβάν είναι γάτα", "ο Ιβάν θα του δείξει του χοντρού" και άλλα τέτοια. Εγώ, λοιπόν, που δεν ξέρω και δεν είμαι γάτα, αυτό που βλέπω είναι ότι μας κλέψαν ένα πρωτάθλημα και δεν άνοιξε μύτη, ότι έπεισαν τον κόσμο ότι είχαμε παράγκα σε μια παγκόσμια πρωτοτυπία παράγκας με κλεμμένο πρωτάθλημα και κερδισμένο ένα μόλις ψωροπρωτάθλημα και αυτό με υπερ-ομάδα, ότι πέρσι μας διέσυραν, μας σπίλωσαν, μας έκαναν να φαινόμαστε οι χαϊδεμένοι του Μητσοτάκη (ποιος να μας το έλεγε και να τον πιστεύαμε), φέτος μας ξαναδιαλύουν ασύστολα και χωρίς καμία αιδώ, μας έχουν κάνει σκέτη κουδουνίστρα για να νανουρίζουμε τον Βαγγελάκη όταν πέφτει να κοιμηθεί. Ρε σεις, πείτε μου ειλικρινά, σε ποια ζωή "θα τους βάλουμε στη θέση τους"; Μέχρι τότε θα μας έχει μείνει κάνα δόντι ή θα μας έχουν κάνει τη μούρη κιμά και θα είμαστε αγνώριστοι;
Ο χοντρός δεν είναι ούτε στριμωγμένος, ούτε φοβάται το οτιδήποτε. Είναι το απόλυτο αφεντικό της μπανανίας που λέγεται Ελλάδα. Δεν κάνει οτιδήποτε με την ευλογία πολιτικών, αυτή η άποψη είναι so 90s. Αυτός δίνει την ευλογία του σε πολιτικούς για να κάνουν καριέρα. Και το ματς μεταξύ μας είναι περίπου 1.000-0 στα σημεία. Και όσο δεν γίνεται το νοκ άουτ, τόσο θα συνεχίζεται το σφυροκόπημα. Σε λίγο μπορεί και να κατηγορηθούμε για διαρροή απόρρητων κρατικών μυστικών, για εξάπλωση του Covid-19 σε γηροκομεία ανά την επικράτεια, για την εκτόξευση του δημοσιονομικού χρέους, για πραγματικά το οτιδήποτε και εμείς θα βρεθούμε μόνοι μας να πανηγυρίζουμε όταν δικαιωθούμε σε κάποιο δευτερο-τριτο-τεταρτο-βάθμιο όργανο, ενώ όλη η ζημιά θα έχει ήδη συντελεστεί σε πολλαπλά επίπεδα, στη ρετσινιά, στην κόπωση, στον αποπροσανατολισμό, στα πάντα.
Ο Ιβάν δεν έχει καταφέρει το παραμικρό χτύπημα αντεπίθεσης σε οποιοδήποτε επίπεδο. Κι αν τυχόν έχει "κουραστεί", "σιχαθεί", "αηδιάσει" όπως λέτε, τότε σόρρυ κιόλας, αλλά εγώ δεν θα κρατήσω το χεράκι σε έναν άνθρωπο που (όπως πάλι λέτε ξανά και ξανά) έγινε ζάπλουτος στο φαρ-ουέστ (ή μάλλον στο φαρ-ηστ) της μετά-ΕΣΣΔ Ρωσίας, προτιμώ να ασχοληθώ με μένα και τους αληθινά ομοίους μου (που είναι οι ρομαντικοί συνοπαδοί μου, οι απλοί άνθρωποι και ΚΑΝΕΝΑΣ από τη διοίκηση ή την ομάδα) που περνάμε των παθών μας τον τάραχο. Και απαιτώ (τρίχες, δεν μπορώ να απαιτήσω τίποτα, λέμε τώρα) να ξέρω ποια είναι τα πλάνα της κεφαλής. Διότι αν είναι να μας αφήσει να γινόμαστε σάκος του μποξ, χωρίς να περνά σε οποιαδήποτε επίθεση (η οποία ποσώς με νοιάζει πλέον αν έχει υπαρκτή βάση), θα ήθελα να το ξέρω, ώστε να αποστασιοποιηθώ ολοκληρωτικά άνευ δισταγμών.
Μέσα σε όλα αυτά, και στην απόλυτα ηττοπαθή στάση του "τρέχουμε και δεν φτάνουμε απέναντι σε ουρανοκατέβατες επιθέσεις", υπάρχει και το συμπληρωματικό ζήτημα που αφορά την ποιότητα της ομάδας. "Ρε φίλε, ποια ομάδα, δεν βλέπεις τι γίνεται εδώ;" είναι η αυτόματη ψαγμένη απάντηση, η οποία, φυσικά, είναι πολύ λιγότερο ψαγμένη απ' όσο ακούγεται. Διότι το αγωνιστικό πάντα έχει σχέση. Όταν ζήσαμε τις αδιανόητες στιγμές με το όπλο, η ψυχραιμία, η πίστη και οι αντοχές του κόσμου ήταν μνημειώδεις. Και αυτό το γεγονός σχετίζεται άμεσα, αμεσότατα θα έλεγα, με τη βεβαιότητα της αγωνιστικής υπεροχής. "Είμαστε καλύτεροι, μας κλέβουν, θα τους δείξουμε εμείς στο γήπεδο", σκεφτόμασταν όλοι και παίρναμε κουράγιο. Τώρα, όπως όλοι αντιλαμβανόμαστε, αυτή η αίσθηση υπεροχής, αυτό το αποκούμπι, όχι απλώς δεν ισχύει πλέον, αλλά είναι εξαιρετικά αμφίβολο αν το υπάρχον ρόστερ του ΠΑΟΚ είναι ικανό να διεκδικήσει κάτι ουσιώδες.
Όσον αφορά το τι μπορεί να κάνει ο Ιβάν, δεν ξέρω, δεν είμαι εγώ ο τσάρος του καπνού που έγινε πλούσιος επί Γιέλτσιν, ούτε έχω αναλάβει τα ηνία του ΠΑΟΚ, ούτε έμπλεξα με το ελληνικό ποδόσφαιρο. Ας πει "σηκώνομαι και φεύγω", αλλά με τρόπο συντεταγμένο και επικοινωνιακά άψογο (καμία ελπίδα), ας βγαίνει να λέει κάθε μέρα ότι ο χοντρός πουλάει πρέζα στα παιδάκια, ας κάνει 1.500 καταγγελίες για πολυϊδιοκτησία και αθέμιτες σχέσεις μεταξύ Ολυμπιακού, Άρη και ΑΕΛ, δεν με νοιάζει, δεν είναι δική μου δουλειά να βρω τι θα γίνει. Σίγουρα, πάντως, θα πρέπει να σταματήσουμε να τρέχουμε αλαφιασμένοι πίσω από "υποθέσεις" που σκαρώνουν οι άλλοι.
Dinos_Liverpool
