Πρώτο και βασικό, ομάδα πρωταθλητισμού που δε μπορεί να παίξει με δύο φορ ή έστω με κρυφό φορ σε ματς με τα λιμά δεν νοείται, και μόνο ο Στανόγεβιτς κι ο Τούντορ το επιχείρησαν τα τελευταία χρόνια, άσχετα αν ήταν μυρωδιάδες σε άλλα θέματα.
Πώς να βάλουμε γκολ όταν στην περιοχή του αντιπάλου μπαίνουν 3 παίχτες όλοι κι όλοι, ο Πρίγιο, ο Πέλκας και μερικές φορές ο Μάτος? Είναι εντελώς φοβική η αγωνιστική φιλοσοφία της ομάδας, κατάλοιπο της εποχής που κοιτάζαμε να κλέψουμε τα ματς.
Από και και πέρα, χτες είδα τον Τσίμιροτ πιο μπροστά από τον Μαουρίσιο, ενώ το ατού του Βραζιλιάνου είναι ότι είναι πιο πολύ box to box. Και είδα τον Τσίμι να πηγαίνει συνέχεια αριστερά και να αδυνατίζει ο άξονας στο τρανζίσιον και να μη μπορεί να προωθηθεί ο Μαουρίσιο. Ο Βιερίνια πολύ χαμηλά στην πτέρυγα, ο Πέλκας να κόβει στο κέντρο κ να τρακάρει με τον Καντουρί, που δεν ήξερε προς τα που να πάει, ο Πρίγιο να μην κινείται σχεδόν καθόλου για να ανοίξει διαδρόμους κι όταν το έκανε δεν έπαιρνε κανείς το διάδρομο. Επίσης μια σύγχυση ποιος θα κατέβει χαμηλά να πάρει την πρώτη μπάλα που προκάλεσε λάθη στους αμυντικούς.
Αποτέλεσμα, πολλές παράλληλες μπαλιές, ελάχιστοι κενοί χώροι και καμία σωστή κάθετη πλην αυτής του γκολ και της ευκαιρίας του Βιερίνια και μοιραία το παιχνίδι και με την ανοχή του διαιτητή πήγε στο ξυλίκι και τη γιόμα, που για πολλοστή φορά αποδείχτηκε ότι δεν το έχουμε, είμαστε σοφτ.
Αν δεν μάθουμε να βάζουμε 4-5 παίχτες στην περιοχή κι ότι δεν κόβουμε ρυθμό με τους μικρούς μέχρι να βάλουμε το τρίτο πρωτάθλημα δεν θα πάρουμε. Πρωτάθλημα χωρίς καλό ποδόσφαιρο στα μισά τουλάχιστον παιχνίδια δεν γίνεται παίδες, αυτά που έκανε ο Σάντος δεν γίνονται πια. Μόνο σε τουρνουά 7-8 αγώνων με παράταση, όπως οι διοργανώσεις των εθνικών. Στο κάτω κάτω δεν υπάρχουν μόνο οι οπαδοί του αποτελέσματος, υπάρχουν κι αυτοί που θέλουν να δουν μπάλα. Κι ο ΠΑΟΚ δεν παίζει μπάλα.