Θα τα πω μαζεμένα, με αφορμή τόσο την επικαιρότητα όσο και πράγματα που διάβαζω στο τόπικ:
- Όπου διαβάζουμε και ακούμε θετικές υπερβολές για τους ανταγωνιστές μας να χαιρόμαστε, όχι να αγανακτούμε. Το ταϊσμά σανού (στο οποίο έχουμε φυσικά επιδοθεί και εμείς, όπως έχω ξαναγράψει και με άλλη αφορμή, οι παθογένειες ενός ευρύτερου κοινωνικού και πολιτισμικού περιβάλλοντος δεν εξαλείφονται σε μικρότερες υπό-κατηγορίες ανθρώπων, με τρόπο μεταφυσικό, απλώς στις περιπτώσεις των αντιπάλων, τα διάθεσιμα μέσα αποβλάκωσης είναι ευτυχώς μεγαλύτερης ισχύος και εμβέλειας) μόνο κακό κάνει μακροπρόθεσμα. Το είδαμε με τους διθύραμβους μετά τον αγώνα στο Τορίνο του δαφνομπουκωμένου. Να σου η τόνγκα με Ατρόμητο. Το είδαμε στην ακατάσχετη θριαμβολογία για την ΑΕΚ. Κολλητά ματς χωρίς νίκη, γκρέμισμα από την κορυφή. Ιδίως όσον αφορά την ΑΕΚ, όσο περισσότερο καιρό θεωρείται ακλόνητο φαβορί για πρωτάθλημα, τόσο θα πανηγυρίζω σιωπηλά.
- Ουδείς αμφισβητεί ότι "φιλικά" σωματεία έχουν κατέβει με "πειραγμένες" ενδεκάδες εναντίον του δαφνομπουκωμένου και με άνωθεν εντολή για χλιαρότητα έναντι πάθους. Όποιος έχει μάτια, έχει δει, εκτός αν εθελοτυφλεί. Αυτό, φυσικά, δεν σημαίνει ότι εμείς πρέπει να υποκύπτουμε στη γραφικότητα, ιδίως όταν έχουμε δείγματα γραφής πως πλέον οι περισσότερες ομάδες παίζουν για τη νίκη, με όποιον και να παίζουν. Ακόμη και στην πρώτη αγωνιστική, που οι λιμανίσιοι παίζαν με το καφενείο της ΑΕΛ εντός, διάβασα εδώ πως οι παίκτες της ΑΕΛ πετούσαν αετό, γι' αυτό χάσαν με 4-1. Αντιστοίχως, όταν είδα το γκολ μας στο 1-0 με τον Παναιτωλικό, συζητώντας με φίλους προέβλεψα σε ποσοστό περίπου 90% τα πρωτοσέλιδα των γαυρό-εφημερίδων που έλεγαν για "αγάλματα που κοιτούσαν τον Πρίγιοβιτς να σκοράρει". Αυτό που θέλω να πω είναι ότι όποιος δεν συμμερίζεται τη λογική "βάζει γκολ ο δαφνομπουκωμένος, στημένη η μισή ομάδα που παίζει αντίπαλος με αυτόν" δεν είναι μήτε αφελής μήτε "ψευτό-προοδευτικός".
- Η μάχη είναι μακράς διαρκείας και θα εχει πολλά επεισόδια. Το αληθινά κρίσιμο για μένα είναι το πώς θα διαχειριστούμε το αποτέλεσμα με τον σκατόγαυρο, όποιο και να είναι αυτό. Ξέρω ότι όλοι αδημονούμε να δούμε την ομάδα μας να πατάει τους εχθρούς της στο γήπεδο, αλλά εμένα με καίει το να έχουμε το προφίλ του natural born killer που δεν παθαίνει πατατράκ χαράς ή οδυρμού μετά από ένα ματς. Σε 3 αγωνιστικές από τώρα είναι το ΟΑΚΑ. Τα 2 επόμενα εντός έδρας δεν είναι της πλάκας. Τέλη Νοέμβρη έχουμε κολλητά εκτός έδρας σε Νέα Σμύρνη και Ξάνθη. Βαθμοθηρία παντού είναι το μότο μας, έχουμε και σύμμαχο την έλλειψη κόπωσης από την Ευρώπη, που στην Ψωροκώσταινα όπου ζούμε είναι περισσότερο ζήτημα εντυπώσεων, κλίματος, ατμόσφαιρας και ψυχολογίας, παρά σωματικής φύσης.