Δυστυχως λόγω δουλειάς χθες δεν είδα τίποτα ούτε από τον αγώνα στο ποδόσφαιρο αλλά κ στο μπάσκετ, αλλά όταν έμαθα το αποτέλεσμα τρελάθηκα.
Θα πω κάτι που εμένα προσωπικά μ εκφράζει. Για όλους όσους είναι πέριξ των 40 όπως εγώ το συγκεκριμένο τμήμα του συλλόγου μας ήταν το αποκουμπι το στήριγμα μας στα εντελώς σκοτεινά κ μες στην μαυρίλα χρόνια ανυποληψιας που είχε πέσει το ποδόσφαιρο.Όταν όλα τα τμήματα σχεδόν φυτοζωουσαν όπως το βόλεϊ,χάντμπολ σε άνδρες και γυναίκες αυτό ήταν ο λόγος να λατρέψω αυτόν τον σύλλογο με έκανε άλλες φορές να χαίρομαι κ να πανηγύριζω γεμάτος περηφάνια να γελάσω να κλάψω να νιώσω όμως πόσο τεράστιος σύλλογος και πόσο θέλω να είμαι υποστηρικτής της. Όταν μάλιστα δεν μπορείς να είσαι δίπλα της λόγω της απόστασης το αίσθημα γίνεται ακόμα πιο έντονο.
Η ομάδα κατέκτησε όπως στο ποδόσφαιρο πολύ λίγα τρόπαια από ότι θα της άξιζε τρόπαια που χάθηκαν στο νεκρό χρόνο στα τελευταία δευτερόλεπτα. Και ενώ λοιπόν εντούτοις οι τίτλοι είναι λιγότεροι από όσους αναλογούσε το μέγεθος και της δυναμικής που είχε εκείνη η πολύ μεγάλη ομάδα οι χαρές που σου πρόσφερε ήταν μοναδικές ανεξιτηλες στο χρόνο, στιγμές μαγικές που ερωτεύεσαι μια για πάντα αυτό το σύλλογο.
Για να ρθω στο σήμερα κ διαβάζοντας κάποιες απόψεις είτε για ανθρώπους της διοίκησης είτε για τον Σούλη αναρωτιέμαι πόσο εύκολα ξεχνάμε τα πάντα σ αυτό το τόπο. Ουδείς αμφιβάλλει ότι επειγει να ρθει επιτέλους ένας ιδιοκτήτης ένας ισχυρός οικονομικά που θα δώσει ένα όραμα κυρίως στο κόσμο, αλλά δεν μπορεί να παραγκωνίζει έτσι μεμιάς την προσφορά ανθρώπων που είναι Παοκτσηδες ως το μεδουλι μπορω να πω όπως ο μπανε, ο Σταυρόπουλος, που απασχολούνται επί καθημερινής βάσεως και επί 24ωρου για να υπάρχει αυτό το τμήμα με τα οσα λάθη μεγάλα ή μικρά που έχουν υποπέσει όταν όλοι εμείς τριγύρω της έχουμε γυρίσει την πλάτη μας.
Αγωνιστικά όταν σε αυτή την ομάδα έχεις τους δύο Αμερικάνους σου να έχουν έρθει από τα κολέγια της χώρας τους χωρίς να έχουν επισκεφθεί ακόμα κ για διακοπές εδώ σε άλλη ήπειρο με διαφορετικό τρόπο ζωής, ακόμα και με διαφορετικό μπάσκετ είναι δεδομένο ότι θα χρειαστεί πολύ μεγάλο διάστημα προσαρμογής και δεν ξέρεις αν θα έρθει και ποτέ αυτό.
Με παίκτες στοιχήματα που είναι σε νεαρή ηλικία που είχαν τεράστιες προοπτικές για να κάνουν μεγάλη καριέρα κ είτε λόγω τραυματισμού ή για το χ ψ λόγο έμειναν στάσιμοι τους δίνεται φέτος η δυνατότητα να αρπαξουν από τα μαλλιά αυτή την ευκαιρία. Εμένα αυτό το φετινό εγχείρημα μου αρέσει περισσότερο από το περσινό που ήταν στο αρπακολα αρκεί να είμαστε όλοι σίγουροι πως θα χρειαστεί τεράστιο χρόνο υπομονής με την εναλλαγή από το ζεστό στο κρύο και λογικά με πιθανή ανάγκη για περαιτέρω ενίσχυση. Ίσως μια περίπτωση του Μαυροκεφαλιδη όσο δύσκολο κ απίθανο να φαντάζει με την βοήθεια του Ιβάν να ήταν το ιδανικότερο σενάριο.
Δεν ξέρω αλλά αν ειχα την δυνατότητα να ήμουνα στο γηπεδο κάθε φορά στην Θεσσαλονίκη ειλικρινά θα στηριζα αυτό το τμήμα που όντως είναι το πιο βαρύ του συλλόγου και δεν ξεχνώ ότι μου έδωσε την μεγαλύτερη επιρροή του να λατρεύω παθολογικά αυτό το σύλλογο για όλη μου την ζωή.
ΠΑΟΚΑΡΑ! ! ΜΙΑ ΖΩΗ
