Η μεγάλη διαφορά του ελληνικού πρωταθλήματος σε σχέση με σχεδόν όλα τ άλλα, δεν είναι τόσο η έλλειψη ικανών ανθρώπων που θα δουλέψουν τα βασικά του ποδοσφαίρου σε νέους/ελπιδοφόρους ποδοσφαιριστές.
Η μεγάλη διαφορά έγκειται στο γεγονός πως ''έξω'' σαν γενικός κανόνας, είναι αξίζεις; Παίζεις στην πρώτη ομάδα με τους μεγάλους. Το άλμα που γίνεται εκεί είναι εκτός από τεράστιο και κομβικό για την εξέλιξη του όποιου ποδοσφαιριστή. Εδώ, κατά κανόνα, δεν ''ρισκάρουν'' οι ομάδες να βάλουν νέους/εν εξελίξη παίχτες κι όταν το κάνουν (βλέπε Μπέντο) θεωρούνται κάτι ανάμεσα σε δάσκαλοι κι αιρετικοί.
Αναλόγως και οι ομάδες δεν δημιουργούν το πλαίσιο και το στήριγμα εκείνο που θα επιτρέπει στους νεαρούς να εξελιχθούν (βαθμοθηρία, ποδόσφαιρο σκοπιμότητας, κακή εξωγηπεδική διαχείριση (περίπτωση Νίνη πχ) κτλ)
ΤΙ ΨΗΦΙΣΑΤΕ ΡΕ ΜΑΛΑΚΕΣ
ΕΙΝΑΙ ΠΟΥΤΑΝΕΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΓΑΥΡΩΝ ΟΙ ΜΑΝΕΣ.
ΚΚ2020: "Θα φροντίσουμε να σχεδιάσουμε μια ομάδα που δεν θα χαμηλώσει τον πήχη και στόχοι μας θα είναι το νταμπλ κάθε χρόνο. Στόχος μας θα είναι να αυξήσουμε τα έσοδα και όχι να μειώσουμε τα έξοδα".