desperandoΔεν αγαπάμε όσο θα έπρεπε την ομάδα και τους παίκτες της.
Η περίπτωση μας περισσότερο μοιάζει με "κακο" σύζυγο που έχει την γυναίκα του στα μπινελίκια και αναγνωρίζει την αξία της οταν αυτή έχει πλέον φύγει
Αλήθεια πόσες φορές αναπολυσαμε ποδοσφαιριστή ενώ είχε φύγει?Ενώ όσο ήταν στην ομάδα το μπινελίκι και οι χαρακτηρισμοί πήγαιναν σύννεφο?
Με τόσες αποτυχίες σε τίτλους, 30 και χρόνια τώρα, ναι ναι οκ, η εο, άντε σε βάζω το κύπελλο μόνο, 13 χρόνια
μόνο αυτοί που αγαπούν παράφορα κάθε χρόνο λένε, ''φέτος είναι η χρονιά μας για κούπα.''
Οι αναπολήσεις γίνονται γιατί συνήθως ερχόταν χειρότεροι απ αυτούς που έφυγαν.
Όταν ο Λίνο έχει καμιά 4 χρόνια που έφυγε απ την ομάδα και τον αντικατέστησε ο Σπυρόπουλος ξέρω γω, τι να κάνω, να μην αναπολήσω τον Λίνο;
Όταν μετά τον Μίετσελ, έπαιζε η ομάδα με τον Φρούντζαρο, τι να κάνω, να λέω κοίτα τον Μολδαβό, τον κατάπιε τον Πολωνό;
Κι λίγο μπάστα με το και καλά, ''ανελέητο μπινελίκι'', όλοι οι παίχτες στον κόσμο έχουν μπινελικωθεί απ τους οπαδούς τους, εδώ πέρυσι υπήρχε πεσίδι κανονικό στον Jaime της Real που στην τελική πήρε και το CL, τι να λέμε.
Αν δεν παίζεις καλά, μία, δύο, τρεις, δέκα, ε κάπου από κάποιον θα την ακούσεις.