θα γράψω ίσως πρώτη φορά σεντόνι με τον τίτλο ''ο ελάχιστος''. συγνώμη για το μέγεθος, όποιος θέλει ακολουθεί.
και να προσπαθείς να μην ασχολείσαι με τον κλάους, θα τα καταφέρει να σε κάνει να ασχοληθείς ξανά.
μαλώσαμε για τον κλάους, ξαναμαλώσαμε βριστήκαμε και άκρη δεν βγάλαμε.
οι μεν υπερπροστατευτικοί, οι δε(και εγώ σε αυτούς) ίσως μηδενιστικοί και υπερβολικοί.
υπερβολικοί ναι αλλά γίνεται ΠΑΟΚάρα χωρίς υπερβολή; όχι θα πω εγώ.
ο ΠΑΟΚ είναι μια υπερβολή από μόνος του για μένα και έτσι λογικά είναι και για τους περισσότερους από εσάς.
υπερβολικά συναισθήματα αγάπης, τρέλας, πώρωσης, περηφάνιας, διαφορετικότητας.
δεν μπορώ να τον δω συμβατικά και με λογική όπως βλέπω την δουλειά μου, την προσωπική μου ζωή, την έξοδο μου, τα χόμπι μου. αν τον δω έτσι δεν είναι ΠΑΟΚ. είναι κάτι άλλο.
όσο και να παρακολουθώ τον κλάους, τις αντιδράσεις του, τους μορφασμούς του, την δυνατότητα του να παίρνει την ομάδα από το χέρι και να την φτάνει σε μεγάλες στιγμές και τίτλους, την ζωή του με την αμέτρητη περιττή φιγούρα, το πως βλέπει τον ΠΑΟΚ μέσα από την έξτρα δουλειά που δεν κάνει για να βελτιωθεί ατομικά, το μόνιμο χαβαλέ στο ύφος του αντιλαμβάνομαι και πιστέυω ότι ως αρχηγός του ΠΑΟΚ σαν άνθρωπος, αθλητής, πρότυπο είναι ελάχιστος.
βαριά λέξη ίσως να την λογοκρίνετε αλλά πριν πέσετε πάνω μου αφήστε με να δικαιολογήσω την άποψη μου σε ένα οπαδικό σάιτ που μιλάμε με συνοπαδούς και λέμε τους πόνους μας, τις σκέψεις μας, το μεράκι μας για την ΠΑΟΚάρα.
την λέξη ελάχιστος θα την δικαιολογήσω με μια από τις πιο σημαντικές στιγμές στην ζωή μου όπως και όλων μας σε αυτό το φόρουμ.
την στιγμή που γίναμε ΠΑΟΚ. την στιγμή που ως παιδιά αρχίσαμε και αντιλαμβανόμασταν ότι εμείς είμαστε με αυτούς που φοράνε ασπρόμαυρα. την στιγμή που όταν σκόραρε κάποιος που φορούσε μαύρα σε μπάσκετ και ποδόσφαιρό αρχίσαμε να νιώθουμε μια ευφορία, μια περηφάνια. αν ψάξετε μέσα σας για τα καλά θα την βρείτε.
σε όλους μας υπάρχει. αυτή η στιγμή που την αντιλαμβάνεσαι γύρω στα 5-6 και θα σε ακολουθεί μέχρι να επιστρέψεις στο απόλυτο σκοτάδι.
για μένα αυτές οι ιερές στιγμές μπορούν υποτυπωδώς να συνοψιστούν σε ένα 10λέπτο βίντεο από τον πρώτο και παντοτινά ανεπανάληπτο ΑΡΧΗΓΟ της ΠΑΟΚάρας. τον ΜΠΑΝΕ ΠΡΕΛΕΒΙΤΣ. τον τίγρη. και όλα αυτά με την συνοδεία του κατάλληλου κομματιού. paint it BLACK από ρόλινγκ στόουνς. το μαύρο της ΠΑΟΚάρας. μάυρες αφίσες. μάυρες φανέλες. μάυρα κασκόλ. μάυρα καπέλα. το μάυρο του ΑΡΧΗΓΟΥ. (είναι 10 λεπτά βίντεο αλλά πατήστε το play. αξίζει.)
ο ΜΠΑΝΕ μου έδωσε τότε σαν μικρό παιδί το καλούπι για το πως πρέπει να είναι ένας αρχηγός του ΠΑΟΚ. και δυστυχώς έβαλε πολύ υψηλά και δύσκολα στάνταρ.
στάνταρ όμως που με ακολουθούν και θα με ακολουθούν για πάντα, είπαμε μέχρι το απόλυτο σκοτάδι.
ο αρχηγός που τέλειωνε η προπόνηση και αντί να πάει σπίτι χτυπούσε 200 τρίποντα μόνος του καθημερινά.
ο αρχηγός που όταν το ματς δυσκόλευε έπαιρνε την ομάδα από το χέρι ως από μηχανής θεός και την τραβούσε.
ο αρχηγός που όταν η μπάλα έκαιγε την τραβούσε πάνω του σαν μαγνήτης.
ο αρχηγός που δεν καταλάβαινε από έδρες, άγχος, πίεση οπαδών, αντιπάλους να τον φτύνουν.
ο αρχηγός που οι γιατροί του έλεγαν να μην διανοηθεί να παίξει και αυτούς ζητούσε τις πιο βαριές ενέσεις με παυσίπονα για να μην αφήσει μόνη την ομάδα.
ο αρχηγός που έφερε 2 ευρωπαϊκούς τίτλους, ευρωπαϊκούς τελικούς, πρωτάθλημα, κύπελλο.
ο αρχηγός που έφτασε τα ουράνια την ομάδα του.
ο αρχηγός που ποτέ δεν έδειξε στους οπαδούς του ΠΑΟΚ το όνομα του στη φανέλα ειρωνικά.
δε θα ξεχάσω ποτέ την στιγμή που είχε έρθει να μας μιλήσει στις ακαδημίες του ΠΑΟΚ.
σπόρια 5-12 χρονών. τον ρωτήσαμε αν θα ξαναέρθει σε ένα παιχνίδι που δίναμε και μας απάντησε ότι τότε παίζουμε με τον ολυμπιακό και ότι αν χάσουμε δεν θα βγει από το σπίτι για μια εβδομάδα, οπότε δεν θα μπορέσει να έρθει. την έκφραση του ακόμα την θυμάμαι. δε περιείχε ίχνος χαβαλέ ή πλάκας. στο μυαλό μου εκείνη τη στιγμή αυτή η έκφραση του αρχηγού ταυτίστηκε με την λέξη ΠΑΟΚ.
και όμως μιλούσε σε 7χρονα και 10χρονα. και σκεφτείτε τι πρότυπο τους έδωσε από το σε ποια ομάδα αγωνιζόμαστε και ποιας ομάδας είμαστε οπαδοί.
τώρα θα μου πείτε. τι μας λες ρε μεγάλε, στον κόσμο σου ζεις, άλλες εποχές, πολύ ρομαντικά μας τα λες, ιστορίες για αγρίους μας λες, είσαι ρομαντικός, ίσως και χαζός, ίσως και βλάκας, τώρα τα πράγματα είναι αλλιώς.
το καλούπι αρχηγός του ΠΑΟΚ όμως στο μυαλό μου δημιουργήθηκε και όταν πάω να βάλω τον κλάους σε αυτό το καλούπι το αφήνει 99,9% κενό. καλύπτει το 0,1%. ελάχιστο ποσοστό. ελάχιστος αρχηγός.
αλλά τι άλλο εκτός από ελάχιστος μπορεί να είναι ένας αρχηγός που ο κόουτς χαρακτηρίζει την ομάδα του μπαλαρίνες και αυτός αντί να ντραπεί και να σκύψει το κεφάλι και να πεισμώσει, να κάνει χαβαλέ δείχνοντας φωτογραφία με μπαλαρίνες.
ένας αρχηγός που μετά το 3μπαλο από την τρίπολη και την απομάκρυνση του πρωταθλήματος να μην οδηγεί την ομάδα στο γυρισμό για θεσσαλονίκη αλλά να πηγαίνει αθήνα για να βγει στα μπουζούκια.
ένας αρχηγός που μετά την 4άρα από τον βάζελο και το χάσιμο της ευκαιρείας του να πάρει τον 1ο τίτλο με την ΠΑΟΚάρα, να επιστρέφει αθήνα για μπουζούκια.
ένας αρχηγός που 2 μέρες μετά τον αποπνικτικά στενάχωρο 2ο αποκλεισμό από τον άγιαξ να ανοίγει μπουκάλι σε μπιτς μπαρ κάνοντας το τσιγαράκι του, ενώ ξέρει ότι πολλοι(ίσως και υπερβολικοί) θα βρεθούν να τον κράξουν, αλλά παρόλαυτα δεν πτοείται.
ένας αρχηγός που βάζει γκολ και δείχνει το όνομα του στον κόσμο του ΠΑΟΚ για να τους απαντήσει.
ένας αρχηγός που έχει επαναπαυτεί στο συμβόλαιο και τα εκατομύρρια που έχει πάρει μην βελτιώνοντας ατομικά τον ευατό του.
ένας αρχηγός που έχει κολλητηλίκια και εξόδους με δημοσιογράφους της ομάδας, μόνιμα γοητευμένος από φιγούρα, βλαχοσελέμπριτι, μύκονους και επίδειξη της ζωής του χωρίς να έχει πετύχει με την ομάδα του τόσες επιτυχίες που έστω να δικαιολογούν τέτοια εξωστρέφεια.
ένας αρχηγός που δεν φέρεται ως αρχηγός.
θα πούνε κάποιοι και ίσως να έχουν και κάποια δίκαια σκέφτοντας ορθολογικά. καλα παίζει ρόλο και η φιγούρα της προσωπικής ζωής του; για μένα όταν μιλάμε για τον αρχηγό της ΠΑΟΚάρας δεν μιλάμε για έναν οποιοδήποτε εργαζόμενο της ομάδας ναι με απασχολούν όλα. από το πως αθλείται έως το τι τρόπο ζωής προβάλει στα νέα ΠΑΟΚτσάκια. για κάποιους δεν παίζει ρόλο αυτό. γνώμες.
δεν θα πω για το αντίστοιχο πρότυπο που θα δίνει ο κλάους στα νέα ΠΑΟΚτσάκια οπαδούς αλλά πραγματικά απορώ αν το εκτόπισμα του κλάους μπορεί να εμπνεύσει νέους οπαδούς μικρά παιδιά όπως τότε εμάς ο μπάνε και αν ναι τί είδους οπαδούς και με τι εικόνες αρχηγού της ομάδας τους.
ρομαντικός, υπερβολικός, ονειροπόλος;
μπορεί.
μαζί με αυτά όμως και ΠΑΟΚ.