Δέστε το πρώτο ημίχρονο του περυσινού αγώνα ΠΑΟΚ - ΟΦΗ 4-0 (όλα στο πρώτο ημίχρονο), επί ΑΑ. Τέσσερα καθαρά γκολ (όχι off-side) πίεση παντού σε σημείο ο αντίπαλος τερματοφύλακας να μην έχει πού να δώσει τη μπάλα. Αυτό είναι ολοκληρωτικό ποδόσφαιρο.
Καλά είναι τα τακουνάκια, αλλά όταν δεν συνδυάζονται με γκολ τι να τα κάνω; Αν η ομάδα κατάφερνε να μετατρέψει την ανωτερότητα του πρώτου ημιχρόνου σε γκολ θα έπρεπε να είμασταν 3-0. Τότε μάλιστα! Να πω ότι πάιξαμε καλό ποδόσφαιρο.
Με τον Garry μόνο του από κόρνερ να μην μπορεί να πιάσει ένα σουτ της προκοπής, με τον Πέλκα να κάνει σουτ λες και είναι 15χρονο, με τους Τζιόλη, Cimirot να μην πατάνε περιοχή, με τον Jairo να παθαίνει θλάση έχοντας συμπληρώσει 600 αγωνιστικά λεπτά στο πρωτάθλημα (από Αύγουστο μέχρι σήμερα), με Μυστακίδη που - παραδόξως - ήταν άφαντος, δεν μπορείς να λες ότι έπαιξες καλή μπάλα.
Αν μας ακύρωνε το γκολ του Mak, ως όφειλε, πώς θα εξελισσόταν ο αγώνας;
Ο καλύτερος του γηπέδου, και στα δύο ημίχρονα ήταν ο Costa, που τον έδιωξαν. Κάτι αντίστοιχο δηλαδή με αυτό που έγινε με Olsen.
Επιτυχία είναι η συνεχής (έστω και μικρή) βελτίωση.