Ήταν γενικά ένα ονειρεμένο διήμερο.
Κίνγκ, Μπέρι και Μπαλογιάννης, στη ζώνη του λυκόφωτος.
Κερδίσαμε τον Άρη με 33, σπάζοντας το ρεκόρ της μεγαλύτερης διαφοράς στους μεταξύ μας αγώνες.
(Αμφότερες οι ομάδες είχαν μια νίκη με 32 πόντους διαφορά, η δική μας στους προημιτελικούς '96-'97,
με 102-70, προκριθήκαμε με 2-0 νίκες, αλλά η συνέχεια ήταν εφιαλτική, με 5 σερί ήττες και 4η θέση,
ενώ το τωρινό ρεκόρ είναι 35 πόντοι από την ξεγυρισμένη πούτσα που τους ρίξαμε στην Πυλαία πριν λίγα χρόνια)
Στον τελικό, ρίξαμε 17 δια περιπάτου στην ΑΕΚ και το σηκώσαμε, ακόμη πιο άνετα και από το '95.
Η υποδοχή της ομάδας δεν έγινε στο αεροδρόμιο, αλλά στον σιδηροδρομικό σταθμό,
διότι η ομάδα επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη με τρένο (δεν θυμάμαι για ποιο λόγο...)