Δεν νομίζω ότι γκρινιάζουν πολλοί.
Υπάρχουν απλώς εύλογες ενστάσεις καλοπροαίρετα σκεπτόμενων φίλων της ομάδας.
Μπορεί καμιά φορά να γίνονται κάποιοι υπερβολικοί, αλλά στην περίπτωση την δική μας : όποιος καεί με τον χυλό φυσάει και το γιαούρτι.
Η χρονιά πέρυσι ξεκίνησε με πολύ ενθουσιασμό, Στέφενς, μεταγραφές - αποκτήσεις πολλών παικτών.
Η χρονιά δεν ήταν κακή, όμως ποδόσφαιρο δεν παίχτηκε, ούτε ομάδα φτιάχθηκε ως κορμός.
Οι δανεικοί είναι πράγματι ένα σοβαρό πρόβλημα, αλλά είναι καλύτεροι από το τίποτα και δίνουν την δυνατότητα να δοκιμαστεί ένας παίκτης, που μπορεί να έχει τα χίλια καλά, αλλά τελικά να μην μπορεί να αποδώσει.
Αυτό που κυρίως μπερδεύει εμάς τους οπαδούς είναι θέμα επικοινωνίας - πληροφόρησης: ποιό είναι το πλάνο και οι στόχοι. Μην ξεχνάμε όμως ότι διεξάγεται και ένας πόλεμος χαρακωμάτων με έναν εχθρό που είναι πολύ ισχυρότερος. Ο Ολυμπιακός είναι οι ΗΠΑ και η ντόπια ολιγαρχία και εμείς οι Βιετναμέζοι αντάρτες. Δεν μπορούμε να ανοίξουμε τα χαρτιά μας για το επίπεδο της μάχης, το πεδίο, τις δυνάμεις μας, γιατί ο αντίπαλος έχει τον χρόνο και την δύναμη να αντιδράσει.
Εάν π.χ. πάρουμε σήμερα 5 παικταράδες που μας αλλάζουν επίπεδο και καθιστούν επισφαλή την θέση του διορισμένου αυτοκράτορα, σίγουρα θα απαντήσει με τα μέσα και το χρήμα που διαθέτει.
Η επανάσταση και ο κλεφτοπόλεμος έχουν τις δικές τους ανάγκες και διαδικασίες.
Φέτος ο Ολυμπιακός τοποθετήθηκε νωρίς σε μεταγραφές. Θα κινηθούμε λογικά από εδώ και πέρα, αλλά γνωρίζοντας ότι εάν νοιώσει κίνδυνο θα αντιδράσει και έχει την δυνατότητα.
Το χαμηλό προφίλ μας δίνει το προτέρημα ότι δεν μας πολυπροσέχει.
Δυστυχώς τα πάντα σε αυτή την χώρα είναι θεσμικά εξαρτήματα της ολιγαρχίας, αλλιώς αυτή την στιγμή Μαρινάκηδες, Σαρρήδες και σία θα ήταν προφυλακισμένοι και ο γαύρος στο ερασιτεχνικό.
Οταν κυβερνάνε όμως οι ίδιοι μέσω αχυρανθρώπων, τότε τα πράγματα είναι δύσκολα και πρέπει να σκάψουμε λαγούμια, όπως οι Βιετκόνγκ, για να αιφνιδιάσουμε και να νικήσουμε.