Βρε αδέρφια, δεν νομίζω πως οι αναγνωρισμένες διεθνώς αρετές του οπωροπώλη εξαντλούνται μόνο στην γνώση του ΠΑΟΚ ως οργανισμού. Ούτε τώρα, ούτε όταν η ουέφα τον είχε ένατο στην κατάταξη των προπονητών, ούτε όταν έπαιρνε τίτλους με Πόρτο, Μπενφίκα και ΑΕΚ, ούτε όταν φέρνει την εθνική Ελλάδας να συμμετέχει συνεχόμενα σε παγκόσμια και ευρωπαικά κύπελα. Όταν είχε Ντέκο, Αλένιτσεφ, Ζαρντέλ και δεν συμμαζεύεται, χανόταν η μπάλα. Όταν είχε Φωτάκη, Ίβιτς και Μουσλίμοβιτς, σε έφτασε σε απόσταση κλοπής από το πρωτάθλημα.
Μεγαλύτερο κακό τελικά δεν ήταν η απώλεια εκείνου του τίτλου, αλλά η γκρίνια που αυτή έφερε, η οποία ακόμη και σήμερα είναι το καλύτερο έδαφος για να ρίξουν την κοπριά τους τα κάθε λογής αρδ για χάρη των νταβάδων τους, και να φυτρώνουν τα ζιζάνια της διχόνοιας ανάμεσά μας.
Επιστρέφοντας στο θέμα τώρα, το γεγονός ότι αυτή η προσωπικότητα δέθηκε με τον ΠΑΟΚ είναι παράσημο δικό μας, και με το να τον υπονομεύουμε καθημερινά το μόνο που καταφέρνουμε τελικά είναι να μειώνουμε όσα πετύχαμε με αυτόν στο τιμόνι. Όσοι ήταν στην Πορτογαλία την περασμένη εβδομάδα μπορούν να επιβεβαιώσουν τί σεβασμό τρέφουν για τον Σάντος και το έργο του οι συμπατριώτες του.
Για τον τρόπο και τον χρόνο που έφυγε, πόσοι από εμάς θα είχαν σιχτιρίσει ακόμη και πριν τα καλαμπόκια, αν ήμασταν στην θέση του; Και πάλι όμως, γουστάρει ΠΑΟΚ και θέλει να επιστρέψει για να τελειώσει ό,τι άρχισε και να κλείσει και τα τελευταία κακοπροαίρετα στόματα.
Με τον καιρό να 'ναι κόντρα, έχει τιμή σαν πετάς.