Το ότι υπάρχει απόστημα στον ΠΑΟΚ ή έστω στα πέριξ του, είναι γνωστό. Από παλιά. Πολύ πριν τον Ιβάν. Από τότε που πετύχαινα (δις) παρακαλώ ως περαστικός τον Κυριάκο Τοχούρογλου να σαπακιάζει σουτζουκάκια και ρετσίνες στο "Άριστον" με τον Βασιλόπουλο. Ένα παρασιτικό κύκλωμα που δρούσε στις παρυφές του ΠΑΟΚ και σιγότρωγε το σαράκι της ομάδας. Ένα κύκλωμα όμως που ζούσε με την ανοχή όλων μας. Ένα κύκλωμα που δρα ως συμπληρωματική και όχι κύρια πληγή.
Ο ΠΑΟΚ είναι πολύ ιδιόμορφη περίπτωση, με πολλές επιμέρους παραμέτρους. Την απίστευτη ατιτλία σε σύγκριση με το πρεστίζ και τη λαοφιλία της ομάδος. Την πρεμούρα για το Άγιο Δισκοπότηρο του πρωταθλήματος που οδηγεί συχνά σε εξιδανικεύσεις των δυνατοτήτων της ομάδος. Την πρόσφατη έλευση φραγκάτου ιδιοκτήτη για πρώτη φορά στην ιστορία της ομάδος και τις επακόλουθες τάσεις νεοπλουτισμού. Το γεγονός ότι ο συγκεκριμένος φραγκάτος φέρεται σαν Ρώσος μέχρι το μεδούλι, με ό,τι συνεπάγεται αυτό. Την απίστευτη τραμπάλα άκριτης αποθέωσης - ενθουσιασμού σε μεμονωμένες νίκες και ισοπεδωτικής απαξίωσης - απογοήτευσης σε μεμωνομένες ήττες. Την έλλειψη know-how νίκης και πρωταθλητισμού. Τον εθισμό στα λίγα και καλά, στην προσπάθεια που μετράει, στη μόνιμη δικαιολογία της αδικίας. Την ιδιόμορφη φύση μας ως οπαδών που επιζητούμε και παιχταράδες και τα "δικά μας τα παιδιά" και αρτίστες και αλήτες και επαγγελματίες και "ντόμπρους". (Όπου ακούς για πολύ κούτελο και ντομπροσύνη σαν ηχογραφημένη κασέτα, φοβού τα μάλα)
Όντως ο ΠΑΟΚ πρέπει να προχωρήσει μπροστά. Αδυνατώ να αντιληφθώ πώς ακριβώς θα γίνει αυτό με το να μπει απλώς ο Τζαβέλας στον πάγο. Σπάει το απόστημα με μία τέτοια απλή κίνηση; Ήταν τόσο απλό και δεν το είχαμε βρει; Μα τι χαζούληδες που είμαστε τελικά, ήταν μπροστά στα μάτια μας… Όσοι κρατούν μνημονικό record των όσων γράφονται εδώ μέσα, θα θυμούνται τη σταθερή μου απέχθεια προς τον Τζαβέλα, που την κατέπνιγα σε ανοχή επειδή ήταν βασικός στην ομάδα. Εννοείται ότι θα πανηγύριζα έξαλλα κάθε γκολ του, ότι θα επικροτούσα κάθε καλή του ενέργεια, αλλά τα "Γιώργαρε ψυχάρα, τους πουλάς τρέλα, είσαι μάγκας" μου έφερναν ανακατωσούρα στο στομάχι.
Ως χαρακτήρα τον θεωρούσα ανέκαθεν ως την ενσάρκωση του βλαχαδερού (στην ψυχή, όχι στην καταγωγή) ντεμέκ μάγκα ποδοσφαιριστή που νιώθει ότι έπιασε τον παπά από τους όρχεις επειδή κλωτσάει μία μπάλα καλά. Αλλά δεν τον θέλω ούτε για φίλο ούτε για αδερφό. Για καλό ποδοσφαιριστή τον θέλω, οπότε τα άφηνα όλα στην ακρή. Αυτά τα γράφω για να μην νομίσει κανείς ότι τρέφω καμιά συμπάθεια προς τον Τζαβέλα και τον υπερασπίζομαι. Δεν σοκάρομαι διόλου στην ιδέα ότι ένας τέτοιος χαρακτήρας μπορεί και να πετούσε αϊτό για να στήσει ένα προπονητή. Εδώ ο Λανς Άρμστρονγκ είχε στήσει κύκλωμα μεταγγίσεων αίματος για να αποφεύγει το ντόπινγκ, θα σοκαριστώ με ένα πέταγμα αϊτού του Γιωργάκη του Τζαβέλα σε μία σέντρα σε ένα ματς της Σούπερ Λιγκ; Εν ολίγοις τον έχω ικανό για όσα του καταλογίζονται σε αντίθεση με την κοινή συνισταμένη που έβλεπε ένα ΠΑΟΚτσάκι από τα λίγα κι άλλες τέτοιες πίπες. Αλλά τώρα, δεν θα μπω στη λογική ότι τον φάγαμε και όλα καλά. Μακάρι βέβαια να πάνε όλα καλά, αλλά μου φαίνεται πολύ δύσκολο.
Από εκεί και πέρα, αυτό που έγινε είναι πρωτόγνωρο. Είμαστε ΔΙΚΑΙΟΤΑΤΑ το απόλυτο σούργελο και φέρνουμε στους πάντες αισιοδοξία, κάνοντάς τους να σκεφτούν "ε δεν είμαστε και σαν τον ΠΑΟΚ". Ο Ίβιτς αναμενόμενα θα είχε τη στήριξη της πλατιάς μάζας σε αυτή την κίνηση. Ο κόσμος ψοφά για "σταράτα λόγια και ξεμπροστιάσματα". Το ότι είπε όσα είπε δημοσίως, προφανώς είχε και ως σκοπό να χτίσει μία ασπίδα γύρω του. Δεν έχω εξ ορισμού θέμα με αυτό, αν το αποτέλεσμα καταλήξει ευεργετικό για την ομάδα. Δεν ζω σε κάποιο σύμπαν παραμυθιού όπου όλοι έχουν στο μυαλό τους το καλό του ΠΑΟΚ. Αν τυχόν ωφεληθεί η ομάδα, δεν με νοιάζει να ωφεληθεί παράλληλα και ο Ίβιτς, μέσα από μία πιθανώς ιδιοτελή κίνηση. Αλλά διατηρώ τις ισχυρότατες επιφυλάξεις μου ότι θα μπορέσει όλο αυτό το πράγμα να γυρίσει προς όφελος της ομάδος. Ο Ίβιτς με είχε ήδη προβληματίσει με τις δηλώσεις του με τον δαφνομπουκωμένο, οι οποίες ήταν στη λογική του crowd pleasing, το οποίο απεχθάνομαι. Φυσικά, δεν είπα τίποτα υπό τον φόβο ότι διάφοροι καβατζωμένοι snipers - Μακεδονομάχοι θα με γάζωναν μπερδεύοντας την αντίρρησή μου με υποχωρητικότητα μπροστά στο σίχαμα που λέγεται οσφπ.
Προς το παρόν, εφόσον ο Ιβάν αναγκαστικά έπρεπε να πάρει θέση, ο Ίβιτς θα είναι σίγουρα για λίγο καιρό ακόμη στο τιμόνι. Αν με μαγικό τρόπο η ομάδα ορθοποδήσει θα βγει νικητής και τροπαιούχος ως ο φέρων την κάθαρση. Το σίγουρος είναι πως με κανέναν τρόπο ο Ίβιτς δεν πρέπει να αποκτήσει ελέω θεού χρίσμα μόνο και μόνο για αυτές τις δηλώσεις. Ακόμη και αυτοί που τις αποθεώνουν, δεν πρέπει να του το δώσουν. Θα πρέπει να κριθεί ως προπονητής που φέρνει αποτελέσματα.



















