Σούλης Μαρκόπουλος

Μετα απο 2.5 χρονια στον παγκο μας θα ηθελα να αναφερω μερικα πραγματα τα οποια μοιαζουν να επαναλαμβανονται τοσο τακτικα που η λογικη λεει οτι δεν ειναι τυχαια. Σαφως και δεν μπορει να αμφισβητησει κανεις την αξια του κοουτς αλλα... Καθε χρονια λεμε οτι η ομαδα ξεκιναει απο τον ασσο και το πενταρι. Στο 5 οι επιλογες Γκετσεφσκι(κατ'αναγκη), γιατι τον φεραμε για το 4 και Παπαδοπουλου(απο σποντα) και φετος ο βιβλιοθηκαριος, για τα ψηλα ραφια, απο τη λιθουανια. Η σουμα βγαζει θετικο προσημο. Στον ασσο παταγωδης αποτυχια καθε χρονο. Οι μονες καλες επιλογες βαση αποδοσης-προσφορας και ιεραρχιας στο εκαστοτε ροστερ ηταν ο δεμερτζης ,ο μονρο(που τον φεραμε για 2) και ο στιγκερς. Αρα χωρις ασσο 2.5 χρονια.
Οσο αναφορα την επιθεση δινεται η αισθηση, οτι βασιζεται κατα μεγαλο ποσοστο στο μπασκετικο iq η την ικανοτητα συγκεκριμενων παιχτων παρα σε οργανωμενες προσπαθειες. Δηλαδη προπερσυ μονρο, περσυ μαρσαλ, φετος καλαμποκης. Υπηρχε και ο Γκετσεφσκι, για μενα mvp. Φετος λοιπον ειμαστε και χωρις ασσο αλλα και χωρις πενταρι και χωρις σουτερ. Και οπως επισημαινε και καποιο αλλο παιδι απο εδω μεσα, συνηθως μετα απο time out πρεπει να κανουμε τις χειροτερες επιθεσεις. Η αμυνα φετος, που ειναι το δυνατο του σημειο, ειναι αθλια. Δεν βγαζουν ενεργεια οι παιχτες, δε μπορουν η δεν εχουν δυναμεις, παντως το αποτελεσμα ειναι χειριστο.
Προφανως ειναι υπερ του αργου μπασκετ, με βαση τα ροστερ που διαμορφωνει, αλλα αν στοχευουμε σε λιγοτερες κατοχες ανα παιχνιδι θα πρεπει στις επιθεσεις που κανουμε να ειμαστε πιο ορθολογικοι, να σκυλιαζουμε στην αμυνα ωστε να κερδιζουμε εστω με την χαμηλη παραγωγικοτητα που εχουμε. Κατι που δε γινεται ουτε στο ελαχιστο. Και εδω να πω και κατι αλλο, ενταξει ειπαμε το budget ειναι πενιχρο(αυτο ισχυει για ολους βεβαια) αλλα αφου λεμε δεν υπαρχει στοχος για φετος, δε μπορουμε, ειδικα φετος να χρησιμοποιησουμε και νεαρους? Να δουμε ποιοι μπορουν και ποιοι οχι. Γιατι βλεπουμε ενα παγκο δωδεκα ατομων αλλα 5-6 προφανως χρησιμοποιουνται μονο ως παιχτες προπονησης και τιποτα αλλο. Φαινεται αδιανοητο οτι ο Αραπης πχ δε μπορει να κατεβασει δυο φορες τη μπαλα, να παιξει μια αμυνα και οχι απλα να μπει για το φαουλ στο τελος του δεκαλεπτου. Αν απο την αλλη δε κανει ουτε για αυτο τοτε δε βλεπω το λογο υπαρξης του στην ομαδα, οπως και του καλαμπακα, του τσακαλερη και των υπολοιπων. Το να κανουμε μια υποφερτη ομαδα καθε χρονο και το καλοκαιρι να αλλαζουμε 10 παιχτες δε λεει κατι σε κανενα. Τουλαχιστον ας χτιστει κατι εστω και αργα.
Ηδη εχουμε φτασει δεκεμβριο, με την ομαδα να εχει δωσει τα περισσοτερα παιχνιδια, να εχει μαζευτει νωριτερα απο ολους και να μην υπαρχει μια μικρη βελτιωση. Ισως θα επρεπε να ανακατεψουμε την τραπουλα λιγο

και επισήμως η τελευταία ομάδα στην Α1 στις ασσιστ. πολλά μπορώ να χωνέψω, αλλά αυτό? ...

PS: + 1 φυσικά για το παραπάνω ποστ.

Αμυντικά... δεν

Απέναντι στον Κολοσσό ο ΠΑΟΚ ουσιαστικά "πλήρωσε" την κακή του αμυντική παρουσία στο τρίτο δεκάλεπτο, στο οποίο δέχτηκε 29 πόντους. Μια αμυντική παρουσία πάντως που γενικότερα δεν είναι καλή το τελευταίο διάστημα για τους "ασπρόμαυρους" που δείχνουν ευάλωτοι σε αυτόν τον τομέα στα έξι παιχνίδια που έχουν προηγηθεί για το πρωτάθλημα και το Eurocup και στα οποία ο "Δικέφαλος" μετρά έξι συνεχόμενες ήττες.
Για να γίνουμε συγκεκριμένοι θα σας αναφέρουμε πως στα παιχνίδια απέναντι σε Περιστέρι, Παναθηναικό, Κίμκι (εντός και εκτός), Ρίγα και Κολοσσό, ο ΠΑΟΚ δέχτηκε μέσο όρο 77,8 πόντους ανά ματς. Οταν λοιπόν ο "Δικέφαλος" είναι γεγονός πως επιθετικά δεν είναι και η... καλύτερη ομάδα που υπάρχει (σε αυτά τα έξι ματς έχει μέσο όρο σκοραρίσματος 65,5 πόντους ανά ματς), εύκολα μπορεί να αντιληφθεί κανείς πως όταν η άμυνα δεν είναι "σφιχτή", τα πράγματα γίνονται πολύ δυσκολότερα για τον ΠΑΟΚ.
Ο οποίος να σημειωθεί πως έχει χειροτερέψει το... προφίλ του σε αυτόν τον τομέα σε σχέση με τα πρώτα οχτώ ματς που είχε δώσει για πρωτάθλημα και Eurocup (κόντρα σε Ολυμπιακό, Καβάλα, Ηλυσιακό, Πανιώνιο, Μαρούσι, Ρέθυμνο, Ρίγα και Σολέ) αφού σε αυτά τα ματς δεχόταν μέσο όρο 68,7 πόντους. Με λίγα λόγια το τελευταίο διάστημα που ο ΠΑΟΚ μετρά έξι συνεχόμενες ήττες, δέχεται περίπου 10 πόντους παραπάνω μέσο όρο, κάτι φυσικά που μπορεί να θεωρηθεί εξήγηση για το ντεφορμάρισμά του. Μια άμυνα η οποία πέρυσι ήταν το μεγάλο "όπλο" του Δικεφάλου...
http://olapaok.gr/basket/amyntika_den.1541866.html

φυσικά και αμυντικά είμαστε ένα μάτσο χάλια αλλά πιο χάλια από ό,τι στην επίθεση? Εν έτει 2011, παλεύουμε να σκοράρουμε 65 πόντους? 55 σουτ ανά ματς εντός παιδιάς (δεν έχουμε πρόβλημα κατοχών αν και πάμε σε πολύ αργό tempo), αν συνυπολογίσεις και οτι βάζουμε 12 στις 19 βολές, χρειαζόμαστε 55 σουτ για να σκοράρουμε 53 πόντους!!!! Δηλαδή αν όχι έλεος, τότε τι?

Πες στον γκορι να ξεχάσει το τρίποντο και θα δεις πως θα βελτιωθούν αρκετά τα πράγματα. Είναι αρκετά αξιόπιστος κοντά στο καλάθι (από τις λίγες φορές που τον είδα να το επιχειρεί) και εκεί πρέπει να έχει το μυαλό του.
Όχι πως τα υπόλοιπα θέματα είναι λυμένα (ράιτ, σταθερότητα γκιντενς κλπ) αλλά αυτή είναι μια βελτίωση που μπορεί να έρθει άμεσα και εύκολα.

έμμεσα συμφωνώ μαζί σου. γιατί μία ομάδα δεν παίζει καλά στην επίθεση (εμείς μάλιστα αγγίζουμε τα τάρταρα...)?
1. είναι άχρηστοι οι παίκτες
2. είναι άχρηστος (και) ο προπονητής και
3. το μυαλό του προπονητή (σωστά plays + σωστή μεταφορά ψυχολογίας στον παίκτη) και των παικτών (σωστό διάβασμα + εκμετάλλευση φυσικά 100% του ταλέντου σου) δεν είναι σε κατάλληλη διαύγεια ώστε να αποδίδουν όπως πρέπει.

Ε νομίζω οτι ισχύει φανερά το τρίτο...

συμφωνώ αλλά δεν τολμώ (είμαι πολύ λίγος έως σκουπίδι) για να πω κάτι για το μυαλό του προπονητή μας. Επίσης δεν ξεχνώ πότε φορτσαρουν οι ομάδες του Σούλη

palokέμμεσα συμφωνώ μαζί σου. γιατί μία ομάδα δεν παίζει καλά στην επίθεση (εμείς μάλιστα αγγίζουμε τα τάρταρα...)?
1. είναι άχρηστοι οι παίκτες
2. είναι άχρηστος (και) ο προπονητής και
3. το μυαλό του προπονητή (σωστά plays + σωστή μεταφορά ψυχολογίας στον παίκτη) και των παικτών (σωστό διάβασμα + εκμετάλλευση φυσικά 100% του ταλέντου σου) δεν είναι σε κατάλληλη διαύγεια ώστε να αποδίδουν όπως πρέπει.

Ε νομίζω οτι ισχύει φανερά το τρίτο...

Eiναι φανερο οτι ισχυει το πρωτο..
Ο παικτες που εχουμε ειναι πολυ λιγοι.Αυτα που λες στο 3 ειναι θεμα ταλεντου παικτων και οχι προπονητη

Δεν συμφωνώ ότι δεν έχουμε καλούς παίκτες. Σίγουρα υπάρχουν ελλείψεις αλλά έχουμε υλικό.
Ο γκορι είναι σπουδαίος παίκτης απλά παίζει λάθος. Την δικαιολογία της κούρασης δεν την δέχομαι. Είναι κουρασμένος από την πρώτη αγωνιστική?
Ο γκιντενς έδειξε πως έχει πολλές δυνατότητες. Εντάξει, είναι κάπως ειδική περίπτωση αλλά δεν τον λες και άχρηστο.
Ο ντικουδης επίσης είναι πολύ καλός και ειδικά φέτος τιμάει με το παραπάνω το συμβόλαιό του.
Ο Καλαμπόκης, που είναι και αδυναμία μου, είναι κάτι παραπάνω από καλός παίκτης και το σπουδαιότερο, είναι σταθερότατος.
Ο ράιτ πιστεύω είναι καλός αλλά δυστυχώς είναι πολύ μακριά από αυτό που μπορεί να δώσει. Ίσως φταίει η απουσία του και στο μέλλον να πιάσει την απόδοσή που περιμένει ο σούλης.
Ο γιαννακίδης σίγουρα σηκώνει μεγάλη βελτίωση αλλά δεν τον λες και αρνητικό.
Άρα υλικό υπάρχει. Έχουμε τον καλύτερο ελληνα προπονητή στον πάγκο οπότε μόνο καλύτερα μπορούν να γίνουν τα πράγματα (ειδικά αν βρεθεί κανένα ευρώ για κάποιες διορθωτικές κινήσεις)

Κώστα ενώ ξέρεις τόνους μπάσκετ και σέβομαι πάρα πολύ τις απόψεις σου...δεν μπορώ να το δω αυτό το κάτι που βλέπεις στον Wright. Το θετικότερο που έχει είναι ένα καλό πάτημα στο jump shoot. Από κει και πέρα έχει κορμί αλλά το χρησιμοποιεί μόνο στο ριμπάουντ. Εξαιρετικά σπάνια θυμάται να παρασύρει με το σώμα τον παίκτη του κάτω από το καλάθι και να πατήσει ωραία για καλάθι...όμως τα κάνει μούσκεμα στην τελική.
Τρίπλα αργή, κίνηση ράθυμη, γήπεδο δεν βλέπει (1 καλή πάσα ως τώρα σε μισό πρωτάθλημα) ασίστ δεν δίνει, άμυνα άστα βράστα, ποικικία κινήσεων μηδενική, πικ εν ρολ δεν παίζει, επιτάχυνση για αιφνιδιασμό είδαμε 3 φορές μετρημένες...
τι να μπορεί να βελτιώσει αυτός ο παίκτης πέρα από το να βάλει τα σουτ και να γίνει Γκρέι προ φυγής; Να μην πω ότι εκείνος είχε το μυαλό να πάει πίσω από Σκριν ψηλού για να πατήσει στα 5-6 μέτρα και να το γράψει...
νομίζω ότι με ΜκΓκράθ είναι τόσες οι διαφορές που αλλάζεις επίπεδο!

Σε πολλά δεν έχεις άδικο αλλά δεν ξέρω τι με κάνει να είμαι αισιόδοξος με τον συγκεκριμένο παίκτη. Ξέρω ένα πράγμα. Παίκτης με μεγάλη αποχή αργεί να επανέλθει (υπάρχουν βέβαια και εξαιρέσεις) γι' αυτό δεν τον κρίνω μόνο από αυτό που βλέπω. Σίγουρα η "όρθια" άμυνα που παίζει με εξοργίζει αλλά δεν του φορτώνω την απουσία ασίστ (αν και είναι από τους καλύτερους της ομάδας νομίζω) αλλά και την απουσία αιφνιδιασμών. Στο σκοράρισμα είναι αρκετά καλός και αυτό θα του βγει (αν προλάβει... )
Ο ΜκΓκράθ που αναφέρεις είναι πολύ καλή επιλογή αλλά δεν ξέρω αν υπάρχει πραγματικό ενδιαφέρον μιας και ο Μπάνε είχε αποκλίσει τις όποιες αλλαγές. Λες να υπάρχει αγιος βασίλης???

Αργοπεθαίνει...

Αργοπεθαίνει όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει.
Αργοπεθαίνει όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος προτιμά το μαύρο για το άσπρο και τα διαλυτικά σημεία στο " ι " αντί ενός συνόλου συγκινήσεων που κάνουν να λάμπουν τα μάτια , που μετατρέπουν ένα χασμουρητό σε ένα χαμόγελο, που κάνουν την καρδιά να κτυπά στο λάθος και στα συναισθήματα. Αργοπεθαίνει όποιος δεν αναποδογυρίζει το τραπέζι, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του, όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές. Αργοπεθαίνει όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του.
Αργοπεθαίνει όποιος καταστρέφει τον έρωτά του, όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν, όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή.
Αργοπεθαίνει όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει, όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει.
Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής. Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας.
Pablo Neruda