Σενάριο 1ο (συνωμοσιολογικό). [Στραβό στόμα mode]
Από πέρσι δεν τον ήθελε ο Ζαγοράκης, τότε που ήθελε να τον πουλήσει στους Τούρκους. Δεν τα ανέχοταν αυτά ο "Θοδωράκης", να ακούγεται το "τιμή και δόξα" περισσότερο από το "Ζαγοράκη, να το ξέρεις". Αλλά ο Πάμπλο έπαιζε καλά. Τόσο καλά, που ο Δον άλλαξε όλο το σχεδιασμό και από το αγαπημένο του 4-4-2 σε ρόμβο κατέληξε σε 4-2-3-1, προκειμένου να χωρέσει στην ομάδα τους καλύτερούς του παίκτες.
Και τί δεν έκανε ο Ζαγόρ για να τον εκθέσει στα μάτια των φιλάθλων και να τον ξεφορτωθεί "δόξη και τιμή". Τη μια έγραφε "επικαλέστηκε" στις ανακοινώσεις, την άλλη πρότεινε μείωση συμβολαίου στα μισά, την τρίτη τον έφερε με το ζόρι να παίξει, ενώ ο Πάμπλο πενθούσε την μάνα του. Μετά, αφού τον ζάλισε με τον Μπερέτα, τού έβαλε λάθος παπούτσια στην προπόνηση, τού 'φερε μέχρι και τον Δερμιτζάκη για προπονητή, αλλά ο Ουρουγουανός εκεί. Δεν έλεγε να φύγει.
Μέχρι που του ήρθε η σατανική ιδέα στο μυαλό. Την εκμυστηρεύτηκε στον Παύλο Δερμιτζάκη. Αυτός αντέδρασε:
- Πρόεδρε, είναι πολύ βαρύ αυτό. Εγώ δεν μπορώ να το κάνω. Νά, σου δίνω την παραίτησή μου, βρες άλλον.
Ο Πρόεδρος γύρισε στον Μάκη Χάβο που παρακολουθούσε τη σκηνή σιωπηλός:
- Εσύ μπορείς;
- Είναι δύσκολο αυτό που μου ζητάς, Θοδωρή. Αλλά κάποιος πρέπει να το κάνει.
Την επόμενη μέρα ο υπηρεσιακός προπονητής εκτέλεσε το σχέδιο. Σε ανύποπτη στιγμή εκτόξευσε την θανατηφόρα ατάκα:
- Πάμπλο, παίζεις αριστερό χαφ...
[/Στραβό στόμα mode]
Σενάριο 2ο (θετικής κατεύθυνσης).
Ο Χάβος είχε μια καλή ιδέα για τον αγώνα της Πέμπτης. Ήθελε να κλείσει τους χώρους στους γρήγορους και ποιοτικούς Ισπανούς και ταυτόχρονα να προσπαθήσει να παίξει στην κόντρα. Σκέφτηκε λοιπόν να δοκιμάσει αντί του "απλωμένου" 4-2-3-1, το "στενό" 4-3-3 με 3 κόφτες στο κέντρο και τρεις σαΐτες μπροστά. Οι σαΐτες θα ήταν Βιεϊρίνια, Ελ Ζαρ και Σάλπι (λόγω τραυματισμού θα τον αντικαθιστούσε ο αρκετά ταχύς Μούσλι). Και οι κόφτες;
Φυσιολογικά ο αναντικατάστατος Βιτόλο στη βάση, δεξιά ο δεξιοπόδαρος Φωτάκης και αριστερά ο αριστεροπόδαρος Σορλέν. Α, ναι, έφυγε, άρα μένει ο... (ρίχνει μια ματιά, το βλέμμα του πέφτει στον Μπαλάφα, κάνει το σταυρό του και τελικώς επιλέγει) Γκαρσία.
Ο Γκαρσία δεν είναι ο "παίκτης του προπονητή". Ποτέ δεν ήταν. Αν του πεις να παίξει αμυντικό χαφ, θα τα δώσει όλα. Αν του πεις να παίξει πιο μπροστά και "να πατάει περιοχή" θα σε αγριοκοιτάξει, γιατί ξέρει ότι η ταχύτητά του δεν επαρκεί για αυτό το αδιάκοπο μπρος-πίσω. Και αν του πεις να τηγανίσει (respect Gash), θα σου φέρει το τηγάνι στο κεφάλι.
Αν ζωγραφίζω μακέτες και έρθει αύριο ο - λέμε τώρα - εργοδότης μου και μου ζητήσει να του βάψω το σπίτι, "μια που τα πάω καλά με τα χρώματα", μπορώ να του δώσω δύο απαντήσεις: α) "φέρε μπογιές και θα προσπαθήσω για το καλύτερο" ή β) "αν δεν θέλεις να σου κάνω το σπίτι χάλια, καλύτερα πάρε μπογιατζή". Και οι δύο απαντήσεις έχουν τα θετικά και τα αρνητικά τους, αλλά καμία δεν είναι λάθος. Λάθος είναι η εντολή του εργοδότη.