5.Pablo Gabriel García Pérez

Αν γινόμουν πάντως ποτέ προπονητής θα ήμουν σαν τον Αγκίρε, που μας είχε πει κάποτε πριν από ένα παιχνίδι : «θέλω να μπείτε μέσα και να φάτε κίτρινη κάρτα και οι ένδεκα» και όντως μπήκαμε μέσα και κερδίσαμε τον αγώνα

Ο λόγος του έχει μια αφοπλιστική απλότητα και ειλικρίνια. Το ωραίο είναι ότι έχει και χιούμορ!
Ευθύς, μαχητής και Άνδρας.
Ναι έχει κάνει και λάθη, αλλά πραγματικά εκφράζει την Παοκτσίδικη ψυχή.

Το μάτε

Οι πρώτες αναφορές για την ύπαρξη του μάτε εντοπίζονται στα γραπτά των ισπανών χρονικογράφων του 16ου αιώνα. Σε αυτά γινόταν λόγος για ένα διεγερτικό φυτό που οι ιθαγενείς γουαρανί κατανάλωναν ως αφέψημα και καλλιεργούσαν εκεί όπου σήμερα τα σύνορα χωρίζουν την Παραγουάη από την Αργεντινή.

Με το πέρασμα του χρόνου, το χαμηλό κόστος παραγωγής και η ευρεία κατανάλωση του μάτε από τα λαϊκά στρώματα συνέβαλαν στη διάδοσή του στις χώρες του λεγόμενου Νότιου Κώνου της Λατινικής Αμερικής. Σήμερα καλλιεργείται στην Αργεντινή, στην Ουρουγουάη, στην Παραγουάη, σε τμήμα της Χιλής και της Βολιβίας και στο νότο της Βραζιλίας και αποτελεί μέρος της τοπικής κουλτούρας. Η κατανάλωσή του είναι κατεξοχήν συλλογική και αποτελεί σε αυτές τις χώρες ένα σημαντικό μέσο κοινωνικοποίησης, καθώς είναι πολύ συνηθισμένη η εικόνα της κολοκύθας με το ζεστό νερό, τα φύλλα μάτε και το μεταλλικό καλαμάκι να γυρίζει από χέρι σε χέρι στο σπίτι, στις παρέες, στο χώρο δουλειάς και στις πορείες. Το μάτε είναι πλούσιο σε βιταμίνες και μεταλλικά άλατα και έχει διεγερτική και αντιοξειδωτική δράση.

http://sporos.org/mate



Η παρασκευή του μάτε με ματιέρα

Πώς χρησιμοποιούμε τη ματιέρα μας

Η ματιέρα πρέπει να «φτιαχτεί» πριν τη χρήση της. Αυτό σημαίνει: βάζεις μάτε μέσα στην κολοκύθα, προσθέτεις ζεστό νερό και το αδειάζεις ύστερα από ένα 24ωρο. Έτσι το ξύλο της κολοκύθας παίρνει το άρωμα του μάτε.

Την πρώτη φορά που θα χρησιμοποιηθεί βάζουμε μάτε στη ματιέρα και ζεστό νερό, ρουφάμε από το μεταλλικό καλαμάκι (μπομπίγια ισπανιστί) και το φτύνουμε μερικές φορές ώστε να φύγει η πρώτη πικρή γεύση της κολοκύθας.

Η παρασκευή του μάτε

Έχει ολόκληρη φιλοσοφία, ακόμη και ο τρόπος που το προσφέρεις. Με δυο λόγια: κάποιος/α κάνει τη «μάνα», ρίχνει δηλαδή ζεστό νερό στη ματιέρα και τη δίνει στον επόμενο.

Πώς το φτιάχνουμε λοιπόν: βάζουμε μάτε έως τη μέση της ματιέρας αφού έχουμε τοποθετήσει μέσα την μπομπίγια, την οποία δεν κουνάμε ποτέ. Το νερό πρέπει να έχει θερμοκρασία λίγο πριν να βράσει, ούτε πιο χλιαρό (γιατί δεν θα βγει καλό το αφέψημα), ούτε βραστό (γιατί θα ζεματιστεί σίγουρα αυτός που θα πιει). Το νερό το ρίχνουμε στο κέντρο σιγά - σιγά κοντά στη μπομπίγια και στην αρχή δεν κάνουμε όλο το μάτε λούτσα αλλά το αφήνουμε στεγνό στο πάνω μέρος (δεν γεμίζουμε δηλαδή με νερό ως επάνω τη ματιέρα). Στη συνέχεια, αν θέλουμε, προσθέτουμε μια κουταλιά μάτε στη ματιέρα. Αν θέλουμε βάζουμε και ζάχαρη {πραγμα που κανουν οι γυναικες και οι Αργεντινοι οπως δεν παρελειψε να σημειωσει ο Παμπλο}, συνήθως όμως πίνεται πικρό. Στο τέλος αδειάζουμε τη ματιέρα από το μάτε γιατί αλλιώς η κολοκύθα θα απορροφήσει το νερό και θα σπάσει και πλένουμε καλά τη μπομπίγια. Δεν πλένουμε ποτέ τη ματιέρα με σαπούνι, παρά μόνο με νερό.

http://sporos.org/matiera2


Παράδειγμα δοχείου mate και bombilla


Eικονα απο το μελλον. Προμετωπίδα Τουμπιωτικου καφενειου πριν απο αγωνα της σαιζον 2024-2025.

την άκουσα την συνέντευξη και θα την ξαναακούσω σε λίγο.και διάβασα όλα τα σχόλια που έγιναν εδώ μέσα.πραγματικά θα ήθελα να βάλω ένα + σε κάθε σχόλιο.τέτοια φιλοσοφία και στάση ζωής δύσκολα βρίσκεις στις μέρες μας από ένα άνθρωπο που λογικα κατάγεται απο κάποια φτωχή οικογένεια αλλά λόγω του ποδοσφαίρου βρέθηκε πνιγμένος στο τάλαρο και παρόλα αυτά δεν φαίνεται να τον έχει αλλάξει αυτό το πράγμα.πραγματικά χαίρομαι που σε είδα να φοράς την φανέλα του ΠΑΟΚ.

ΥΓ: ελπίζω να μην αρχίσουν οι σταυρώσεις αν φας καμιά κόκκινη.

«Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί παρεξηγήθηκαν οι δηλώσεις μου μετά το παιχνίδι με την Ξάνθη, είπα την αλήθεια για όσα συμβαίνουν όταν παίζουμε στην Αθήνα. Νομίζω ότι όλοι βλέπουν τι γίνεται αλλά δεν το λένε, εμένα όμως με τρελαίνει αυτό και το λέω»

Σιγουρα παίζω με πάθος και μπαίνω δυνατά στις φάσεις αλλά δεν προκαλώ, όταν όμως προκληθώ θα απαντήσω, δεν το αφήσω έτσι, θέλω όταν γυρνάω σπίτι να μπορώ να κοιτώ τα παιδιά μου με ψηλά το κεφάλι.

«Δεν ξέρω που μπορεί να οφείλεται αυτό, νομίζω ότι οι τραυματισμοί είναι κάτι συνηθισμένο στο ποδόσφαιρο, συμβαίνουν αυτά. Εγώ πάντως φαίνεται ότι έχω μια καλή μάγισσα που με προστατεύει, πιάνω και τα ....μου καμιά φορά και όλα είναι εντάξει»

Δεν πανηγυρίζω στα γκολ της ομάδας γιατι συνήθως είμαι αρκετά πίσω και οι άλλοι πάνε σε μια γωνία για να πανηγυρίσουν, έτσι κάθομαι στο κέντρο και παίρνω ανάσες. Παλιά έτρεχα και εγώ αλλά πλέον έχω μεγαλώσει και πρέπει να κρατάω δυνάμεις για το παιχνίδι.

«Δεν θέλω να σκέφτομαι μπροστά, μου αρέσει να ζω το παρόν, δεν ξέρεις άλλωστε ποτέ τι σου επιφυλλάσει το αύριο. Αν γινόμουν πάντως ποτέ προπονητής θα ήμουν σαν τον Αγκίρε, που μας είχε πει κάποτε πριν από ένα παιχνίδι : «θέλω να μπείτε μέσα και να φάτε κίτρινη κάρτα και οι ένδεκα» και όντως μπήκαμε μέσα και κερδίσαμε τον αγώνα. Ακόμη όμως δεν έχω αποφασίσει αν θα πάω τελικά σε σχολή προπονητών»

Για το tattoo «Επιτρέπεται να πέσεις, επιβάλλεται να σηκωθείς» σχολίασε :
«Αυτή η φράση με έχει σημαδέψει στην ζωή και φυσικά δεν ισχύει μόνο για το γήπεδο. Μπορεί να έχεις ένα πρόβλημα αλλά το πρωί πρέπει να σηκωθείς και να βρεις τα κότσια για να μπορέσεις να ζήσεις, να προχωρήσεις μπροστά»

Με αφορμή μάλιστα αυτά που είπα μετά τον αγώνα με την Ξάνθη θέλω να στείλω ένα μήνυμα στον κόσμο του ΠΑΟΚ, να ξέρουν ότι αυτή την φορά δεν θα κατέβω στην Αθήνα μόνο με το μαχαίρι στα δόντια, θα πάω σαν τον Λεωνίδα με πανοπλία και όλα τα όπλα, έτοιμος για την μάχη...»

Απλα ΑΡΧΟΝΤΑΣ

Από το βράδυ ως το πρωί, μια μπάλα είναι η ζωή
Πάντα τη νίκη κατακτώ, όμορφο μάτε σαν ρουφώ
Το γήπεδ’ όλο είναι κτήμα μου, σαν έχω μάτε και μεθάω
Τον Ντιόγκο ψάχνω γύρω για να βρώ , κάτι ακόμα του χρωστάω
Μάτε όταν πιείς, γίνεσαι ευθύς
Άρρωστος στην 4 και πρώτος Παοκτσής
Κι αν το καλοπιείς βρε θα ευφρανθείς
Κι όλα μες τον κόσμο ασπρόμαυρα θε να τα δεις

Τι δίπλωμα προπονητή ρε παιδιά, να τον βάλουμε στις θύρες των γκρινιάρηδων να βγει από εκεί διδάκτορας.

Για άλλη μία φορά απολαυστικός ο Πάμπλο..
Παιδιά αν παραγγείλω μάτε σε καφετέρια θα τα ακούσω??

HidegutiΤο μάτε

και το μεταλλικό καλαμάκι να γυρίζει από χέρι σε χέρι στο σπίτι, στις παρέες, στο χώρο δουλειάς και στις πορείες.

Να γυρναει το ματε

"Εγώ πάντως φαίνεται ότι έχω μια καλή μάγισσα που με προστατεύει, πιάνω και τα ....μου καμιά φορά και όλα είναι εντάξει"

Αφού κρεμάσει τα παπούτσια του στην Τούμπα, βαλσαμώστε τον και βάλτε τον στα αποδυτήρια των φιλοξενούμενων.

τι είπε το άτομο

Έχωντας διαβάσει 3 φορές την συνέντευξη του Garcia, νιώθω πραγματικά την ανάγκη να γράψω πέντε κουβέντες γι'αυτό το άτομο. Ειλικρινά, είναι πρώτη φορά που πιστεύω ολοκληρωτικά στα λόγια ενός παίκτη του ΠΑΟΚ. Ενός παίκτη που πιστεύει σε κάθε μία λέξη που προφέρει στην ισπανική του διάλεκτο, που ξέρει τί θέλει από την καριέρα του, που ξέρει τί μπορεί να προσφέρει, που γνωρίζει ποια είναι η παικτική του αξία και ποια τα όριά του.

Δεν είμαι σε θέση να προβλέψω τι θα γίνει μετά από 1-2-3 χρόνια, και αν ο Garcia θα γλύψει εκεί που τώρα φτύνει, και από ημίθεος μεταμορφωθεί ξαφνικά σε κοινός θνητός, τη δεδομένη όμως στιγμή, πιστεύω πως είναι μεγάλη τιμή για τον ΠΑΟΚ να έχει στις τάξεις του έναν άνθρωπο με τέτοιο ύφος και ήθος, με τέτοια νοοτροπία, με τέτοιο ψυχικό σθένος.

Μετά τη φάση του κοντού, είχα πει ότι δε θα πιστέψω ποτέ ξανά και κανέναν που θα προσπαθήσει να πουλήσει ΠΑΟΚτσηδιλίκι, πιστεύοντας ότι όλοι και όλα πουλιούνται και αγοράζονται. Ευτυχώς, έρχεται αυτή η τεράστια προσωπικότητα, και μαζί μια τεράστια κωλοτούμπα, και με αναγκάζει να αλλάξω γνώμη, με αναγκάζει να πιστέψω στα λόγια του, μου το επιβάλλει κατά κάποιο τρόπο.

Παραθέτω και τα γραφόμενα του lefiss,

lefis [...] τέτοια φιλοσοφία και στάση ζωής δύσκολα βρίσκεις στις μέρες μας από ένα άνθρωπο που λογικα κατάγεται απο κάποια φτωχή οικογένεια αλλά λόγω του ποδοσφαίρου βρέθηκε πνιγμένος στο τάλαρο και παρόλα αυτά δεν φαίνεται να τον έχει αλλάξει αυτό το πράγμα.πραγματικά χαίρομαι που σε είδα να φοράς την φανέλα του ΠΑΟΚ.

ΥΓ: ελπίζω να μην αρχίσουν οι σταυρώσεις αν φας καμιά κόκκινη.

που με εκφράζουν απολύτως! Πράγματι, πολύ δύσκολα βρίσκεις στις μέρες μας.. Τέτοιοι ΑΝΘΡΩΠΟΙ αξίζουν το θαυμασμό και το σεβασμό όλων μας. Ας ελπίσουμε μόνο ότι, όπως εμείς φωνάξαμε και του αποδώσαμε "Τιμή και δόξα...", έτσι κι εκείνος να συνεχίσει να τιμά και -ίσως- να δοξάζει τη φανέλα του ΠΑΟΚ.

ΥΓ: Φανταστείτε 40-50 χρόνια μετά, στο τότε γήπεδο της ΠΑΟΚΑΡΑΣ, να βγαίνει από την καταπακτή στο χόρτο ένας ψηλός, αδύνατος γεράκος, με λίγοστα αλλά μακριά άσπρα μαλλιά και να υψώνει στον ουρανό της Τούμπας τη γροθιά του...

Τιμή και δόξα, λοιπόν, στον Pablo τον Garcia!