Ήμουν έτοιμος να γράψω πολλά για τον Γκαρσία αλλά διάβασα τις παραπάνω δηλώσεις του κι τελικά άλλαξα ρότα. «Αν είναι δυνατόν να επικαλούμαστε την πίεση. Πίεση και άγχος έχουν μόνο εκείνοι που δουλεύουν οκτώ με δέκα ώρες τη μέρα τουλάχιστον, για να ζήσουν την οικογένειά τους και να βγάλουν το μεροκάματο. Είναι απαράδεκτο εμείς να επικαλούμαστε την πίεση...». Τα συγκεκριμένα λόγια είναι ίσως ότι καλύτερο έχει κάνει ο Ουρουγουανός μέχρι τώρα στον ΠΑΟΚ. Άκρως επαγγελματικές δηλώσεις πλήρους συνείδησης, την οποία συνείδηση κι επαγγελματισμό βέβαια δεν μας την πολύ έδειξε σε όλες τις υπόλοιπες δραστηριότητες της ομάδας. Ωστόσο, μένω σε αυτά τα λόγια, τα οποία ουσιαστικά αποτελούν την πεμπτουσία του ποδοσφαίρου και του τρόπου με τον οποίον εμείς το αντιλαμβανόμαστε, ή μάλλον δεν το αντιλαμβανόμαστε. Θα πρέπει όλοι μας να τα κατανοήσουμε και να σταματήσεις η φλυαρία κι η κουβέντα γύρω από το «μην κράζετε, μην κάνετε μην ράνετε κ.λ.π». Όλα μέσα στο παιχνίδι είναι διότι το ποδόσφαιρο δεν παύει να αποτελεί, ένα παιχνίδι. Ουδείς άσφαλτος που λέει κι η Άντζελα… κι όλοι κρίνονται, ανεξάρτητα με το παρελθόν τους την προσφορά τους κ.λ.π(τα οποία βέβαια παίζουν σημαντικό ρόλο όσον αφορά μια συνολική άποψη). Και για να μη ξεφύγω, διαβάζοντας τώρα τις τελευταίες απόψεις για τον Πάμπλο, είδα ένα τόπικ να περιστρέφεται, κάνοντας παγκόσμιο ρεκόρ στην κολοτούμπα, αποκαθηλώνοντας εν μία νυκτί, τον μέχρι πρότινος subcomandante Garcia, από υπαρχηγό της επανάστασης. Κι ένα ερώτημα που θα ήθελα να εκθέσω έστω και ύστερο έχει να κάνει με το ότι από την στιγμή που το «Ο Ζαγοράκης κι ο Βρύζας και τα άλλα παιδιά ξέρουν τι κάνουν εμείς δεν πρέπει να μιλάμε» έχει αναχθεί σε βασικό μας μοτό μας φιλοσοφία, τότε γιατί δεν τους αφήσατε το καλοκαίρι να δώσουν έστω όσο όσο τον Πάμπλο; Τότε δεν ξέραν τι κάνουν, ή μάλλον καλύτερα μόνο τότε; Θα ηλπίζα το παράδειγμα του συγκεκριμένου ποδοσφαιριστή με την όλη συμπεριφορά του, να αποτελέσει παράδειγμα όσον αφορά τον τρόπο με τον οποίο θα πρέπει να αντιμετωπίζουμε τους ποδοσφαιριστές μας στο μέλλον αλλά πολύ φοβάμαι ότι και πάλι στην πρώτη βλαχομαγκιά(ας με συγχωρέσουν οι Βλάχοι ο όρος χρησιμοποιείται καταχρηστικά) και στο πρώτο τυράκι που θα μας πεταχτεί όλοι θα τσιμπήσουμε. Πάρτε το χαμπάρι έχουμε γίνει προβλέψιμοι γι αυτό και βουλιάζουμε στην μετριότητα
Yiankos