Κυνηγαει με τοξα στο ποταμι, στους δρομους της πολης κυκλοφορει με καπελο εν ετει 2009, οταν ρωτηθηκε τι δουλεια θα ηθελε να κανει αν δεν ηταν ποδοσφαιριστης απαντησε πως θα του αρεσε να ειναι αγρεργατης ή αρτοποιος, τον ρωτησαν επισης αν ειναι Ινδιανος και αποκριθηκε “Οχι, αλλα πολυ θα ηθελα να ειμαι”, σε ενα μολις χρονο παρουσιας του στον ΠΑΟΚ αντιληφθηκε κατευθειαν οτι ο μεγαλος εχθρος της ομαδας ειναι ο Ολυμπιακος, οταν ο συνονοματος του του Αρεως του εκανε το πιο δολοφονικο τακλιν του πρωταθληματος εκεινος πεταχθηκε κατευθειαν ορθιος λες και εχει ενσωματωμενο παυσιπονο- ελατηριο γιατι δεν ηθελε να δειξει οτι πονουσε, ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΤΗ ΤΟΥ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ο Κοκκαλης (ναι ο Κοκκαλης) ανεβασε την ομαδα του στην Τουμπα στο πρωτο ματς του Κυπελλου χωρις το φορ που του στοιχησε ενα καραβι ευρω και πολλα πολλα αλλα....
Για μενα αυτος ο ανθρωπος ειναι αντιπροσωπος ενος τυπου ποδοσφαιρου που εχει εξαφανιστει εδω και πολλες δεκαετιες (αλλα που τιποτα δεν προεξοφλει πως δεν μπορει να επανεμφανιστει στο, εστω μακρινο, μελλον. Αλλωστε το μονο αμεταβλητο στην Ιστορια ειναι η μεταβολη). Να το κανω πιο λιανα. Ο Παμπλο Γκαρσια ειναι ποδοσφαιριστης και ανθρωπος της δεκαετιας του '50. Επρεπε να παιζει συμπαικτης στην Σελέστε με τον Σκιαφίνο και τον Τζίτζια στα Μουντιαλ του '50 και του '54. Οι αξιες που εκφραζει σαν τροπο ζωης και η αντιληψη που εχει για το αθλημα εχουν ελαχιστοτατη συναφεια με το συγχρονο ποδοσφαιρικο γιγνεσθαι. Για αυτον το ποδοσφαιρο δεν ειναι απλα μια επαγγελματικη ασχολια, αλλα η, ιδεολογικα συνεπης, προεκταση της προσωπικοτητας του στο εργασιακο του περιβαλλον. Με αλλα λογια, ειναι αυτο που παιζει και παιζει αυτο που ειναι. Συνεπως, θεωρω πως το να ζει και να αγωνιζεται στην δεκαετια των (απο ολες τις απόψεις) ζίροουζ ειναι απλα μια φαρσα της μεγαλης γελωτοποιου Fortuna απεναντι του. Δικαια τον μισουν οσοι τον μισουν (ΠΑΟΚτσηδες και μη). Ειναι “Ξενος” σε αυτην την εποχη (απλα ουτε ο ιδιος νομιζω οτι το καταλαβαινει αυτο. Αν το κατανοουσε αλλωστε, μαλλον το νευρικο του συστημα θα ηταν λιγοτερο ευερεθιστο).
Επειδη η νοσταλγια για καποιες εποχες, για τις οποιες μονο εχω διαβασει ή εχω δει “ρετρο” φιλμ, μου ειναι εξαιρετικα ευχαριστο συναισθημα, ευγνωμονω την Τυχη ( ή μηπως το Κισμέτ?) που με αξιωσε να δω στον ΠΑΟΚ αυτον τον ποδοσφαιριστη. Γιατι και ο ΠΑΟΚ, με τον ιδεότυπο που εχω σμιλεύσει στο μυαλο μου εδω και χρονια για αυτην την ομαδα, παρομοια χαρακτηριστικα εχει. Ενας Ινδιανος ειναι, που κυνηγαει ελαφια στα δαση μαζι με τους συντροφους του και οταν νυχτωσει καθεται μπροστα στην φωτια του καταυλισμου πινωντας με ευγενικη αμετροέπεια και διηγειται μυθικες (και οχι μυθευματικες) ιστοριες στους νεοτερους. Προσωπικα λατρευω τα Ινδιανικα παραμυθια. Δεν εχουν (σχεδον) ποτε καλο τελος. Και αυτο δειχνει σοβαροτητα και πανω απο ολα εντιμοτητα. Οπως ο Παμπλο δηλαδη.
Κλεινοντας, οταν ζεις στο “δασος” και “κυνηγας με τοξα”, τοτε ειναι λογικο ο καθε Καρπετοπουλος να σε αποκαλει “τσαρλατανο”. Λογικο ομως ειναι και εσυ απο την μερια σου να θεωρεις τον καθε Καρπετοπουλο “hijo de puta”.
CAER ESTA PERMITIDO, LEVANTARSE ES OBLIGATORIO.
(Y LUCHAR ES HUMANO)
(και το να Αγωνιζεσαι Ειναι Ανθρωπινο )