Μία μικρή ομάδα, για να κάνει τέτοια πορεία, χρειάζεται ΚΑΙ τύχη.
O φετινός ΑΠΟΕΛ μου θυμίζει σε πολλά την Ελλάδα του Euro 2004. Σφιχτή άμυνα και εξαιρετικά εύστοχα τελειώματα στην επίθεση. Αλλά και πολλή τύχη. Και επίσης διαιτησία πενηνταρίσια. Που στο ματς με την Λυών έφτασε να είναι και 70-30. Άλλοι λένε ότι βοήθησε η καταγωγή του αντιπροέδρου της ΟΥΕΦΑ. Σαχλαμάρες, αν ήταν έτσι θα έπρεπε να υπερισχύσει η καταγωγή του προέδρου, n'est-ce pas? Εγώ νομίζω ότι οι Γάλλοι τιμωρήθηκαν για αυτό που σκάρωσαν στο Ζάγκρεμπ.
Κυρίως όμως ο ΑΠΟΕΛ στην Ευρώπη είναι ΟΜΑΔΑ. Ομάδα που δύσκολα χάνει. Που τα υλικά της αποκτήθηκαν χωρίς ιδιαίτερο κόστος, αλλά που έδεσαν μεταξύ τους μέσα σε αυτά τα τέσσερα χρόνια που την καθοδηγεί ο Γιοβάνοβιτς. Από την ομάδα που ανέλαβε ο Σέρβος έχουν απομείνει ως βασικοί ο Μπίδης και οι δύο Πορτογάλοι χαφ. Μετά ήρθαν ο Χιώτης, ο Πουρσαϊτίδης και ο Αλεξάνδρου, για να δέσει ο ελληνικός κορμός. Κατόπιν ο Πάουλο Ζορζ και ο Μαρτσίνιο. Και στο τέλος οι επιθετικοί.
Τελικά το σχέδιο δεν μου θυμίζει μόνο Ελλάδα του 2004...
Και ένα βίντεο από το ματς με τη Ζενίτ. Παλιό αλλά καλό.
Ξέρει ο Φρανκ.