Μία πρόταση που είχα ακούσει παλιά είχε πολύ ενδιαφέρον.
Ένα πρωτάθλημα 7 ομάδων.
Γαύρος, Βάζελος, Κούλα, ΠΑΟΚ, Άρης και δύο ομάδες από επαρχία.
Ο τελευταίος θα πέφτει, και θα ανεβαίνει ένας, στο τέλος της χρονιάς.
Να γίνονται 3 γύροι, και να βγαίνουν οι πρώτοι 2 τσου λου, οι επόμενοι 3 ουέφα, ο ένας με το πουλί στο χέρι κι ο τελευταίος υποβιβασμό.
Οφέλη που θα είχαμε;
Κάθε εβδομάδα σχεδόν ντέρμπι, για όλη τη χρονιά. Γήπεδα γεμάτα, τηλεθεάσεις (άρα και έσοδα από αυτές) στα ύψη, χορηγίες που θα μοιράζονται δια 7 και όχι δια 16, αναβάθμιση του επιπέδου του πρωταθλήματος (αλλιώς είναι να παίζεις στο χωράφι των Ιωαννίνων κι αλλιώς σε Τούμπα, Χαριλάου, ΟΑΚΑ και Καραισκάκη), αύξηση του ανταγωνισμού κτλ.
Οι οπαδοί θα γουστάρουν, οι ομάδες θα πάρουν οικονομική ανάσα, το ελληνικό πρωτάθλημα θα ανέβει επίπεδο.
Για τη β κατηγορία;
Βάλε όρο πως πρέπει όλες οι ομάδες, να έχουν τουλάχιστον 7 έλληνες παίκτες στην εντεκάδα, όπου οι 3 θα είναι κάτω των 22.
Θα βγούν και πόσο ταλέντα από την επαρχία έτσι, τα οποία και θα προωθηθούν στις μεγάλες ομάδες και από τις πωλήσεις τους θα επιβιώνουν οικονομικά οι μικρές ομάδες.
Και εν τέλη, τι να τις κάνεις 16 ομάδες;
Να βλέπεις άδεια γήπεδα, και να χρωστάνε όλοι τους πάντες;
Γιατί;
Τις προάλλες διάβαζα στο ίντερνετ, δύο pub στην αγγλία μαζεύτηκαν να παίξουν μπάλα ως αντίπαλοι και στις κερκίδες είχε 5000 κόσμο!!
Εδώ πέρα, Α εθνική, και πάνω από 5000 κόσμο σταθερά βλέπεις μόνο σε 4-5 ομάδες...
Παράδειγμα; Η Δόξα.. Τι προσφέρει στο Ελληνικό Πρωτάθλημα; Είναι δηλαδή ωραίο το θέαμα που προσφέρει ή μήπως είναι ωραίο να βλέπεις στην κερκίδα 100 άτομα (σε ματς με τους μεγάλους, γιατί στα μικρά..);
gash04