Άθλος χωρις στέψη!
Όπως πολύ σωστά είπε κάποιος φίλος εδώ, αυτό που ζήσαμε ήταν ποδόσφαιρο με τα όλα του.
Βραδυά με απίστευτες συγκινήσεις που με ταξίδεψε πολλά χρονια πίσω σε κείνο το αλησμόνητο mats με τη Μπάγερν.
Με μια σημαντική διαφορα όμως: εδώ είχαμε πορεία οληκληρη στην Ευρώπη που κράτησε 6 μήνες εν μέσω παρατεταμένης ελληνικής χαβούζας.
6 μήνες βιώματα με επίκεντρο την μπάλα χωρίς ούτε μια φορα να γίνει κουβέντα για διαιτητές, επόπτες, τέταρτους η αναιδοιους και πιλαβιους. Απλά: μπάλα με όλη της την ομορφιά και στο τέλος με όλη της την απανθρωπιά. Και με κάθε παιχνίδι η ΠΑΟΚΑΡΑ να κερδίζει σε ανάστημα.
Αν υπάρχει υγιής βάση, δηλ. λαός μεγάλος, διοίκηση σοβαρή και ομάδα με ταλέντο και ψυχή τα ανοίγεις τα φτερά σου στην Ευρώπη. Είσαι έτοιμος για υπέρβαση σε άλλο επίπεδο αφήνοντας πίσω σου την μιζέρια και σαπίλα του έλ. πρωταθλήματος.
Η φετινή χρονια στην Ευρώπη ήταν ήδη doping γερο για την ομάδα. Και αυτό φάνηκε και σε κάποια derby
φέτος, φάνηκε όμως κυρίως χτες το βραδυ.
Έτσι όπως έφτασες μέχρι εδώ - τι μπορεί να σου είναι οι ομάδες της Super Κλίκας;
Το ζητούμενο είναι: πως θα το διαχειριστεί η ομάδα αυτό το βίωμα. Θέλει να χαραχθεί βαθιά μέσα στον ψυχισμό της.
Να κερδίσεις σε ανάστημα σημαίνει ότι είσαι υπεράνω κάποιοων πραγμάτων. Τι άλλο πέραν της ψυχής πρέπει δηλ. να καταθέσουν παίκτες και προπονητές για να πάψει η γκρίνια; Αν φτάνεις σε τέτοια επίπεδα όπου αποδέχεσαι την ολοκληρωτική μαγεία αυτού του αθλήματος θα πρέπει πάνω απ όλα να είσαι ευγνώμων απέναντι στους παίκτες. Αλλα αυτό απαιτεί και κάποιες γνώσεις ποδοσφαιρικές: ο Salpi l.x. απεναντίας δείχνει την κλάση του. Γιατί η μπάλα ξαφνικά επιταχύνει. Eπειδή έχει γρηγορη αντιληπτικότητα κάνει τη προβολή για να προλάβει - αλλα να που εκ πρώτης όψεως μοιάζει να είναι ο μα...ας της υπόθεσης.
Εδώ φτάσαμε επιτέλους σε σημείο να ζούμε μπάλα με τα όλα της.
Για να συνεχιστεί αυτό η ομάδα θέλει στήριξη.
Και για να μη μας πάρει από κάτω: ένα ΚΥΠΕΛΛΟ ρε!
