Πέρυσι στην Ξάνθη ο ΠΑΟΚ έκανε πιθανότατα το καλύτερό του παιχνίδι. Ο Βιεϊρίνια έκανε ό,τι ήθελε πότε τον Παπαδημητρίου και πότε τον Τζάνκι. Ο Ιβιτς πλαισίωνε τον Μουσλίμοβιτς υποδειγματικά και τα στόπερ της γηπεδούχου χάνονταν όταν οι δύο εναλλάσσονταν στη θέση του φορ. Ο Σορλέν και ο Λίνο είχαν κάνει ένα άψογο ματς συνεργαζόμενοι καλύτερα από οποιαδήποτε άλλη φορά και τα μπακ του ΠΑΟΚ αναλάμβαναν επιθετικές πρωτοβουλίες όσο σπάνια: ο Γκσμπούρνινκ είχε κάνει σε δύο προσπάθειες του Μαλεζά την καλύτερη επέμβαση τερματοφύλακα στο περσινό πρωτάθλημα. Ολα είχαν απλοποιηθεί από ένα γκολ που πέτυχε νωρίς ο Βιεϊρίνια, όμως δεν ήταν αυτό το μυστικό της καλής εμφάνισης: η καλή εμφάνιση είχε να κάνει κυρίως με τη σιγουριά των ποδοσφαιριστών και τη βεβαιότητά τους ότι βρίσκονται σε τρομερή φόρμα και μπορούν να διεκδικήσουν το πρωτάθλημα. Μόνο που εκείνο το σπουδαίο ματς δεν ήταν ο κανόνας του περσινού ΠΑΟΚ, δεν ήταν δηλαδή αντιπροσωπευτικό του πρωταθλήματος που έκανε.
Εργο
Ημουν βέβαιος ότι ο Παύλος Δερμιτζάκης θα είχε το πιο δύσκολο έργο στο φετινό πρωτάθλημα. Η δυσκολία προφανώς προκύπτει από τη σύγκρισή του με τον Σάντος -μία σύγκριση στην Ελλάδα αναπόφευκτη. Το πρόβλημα του Δερμιτζάκη είναι ότι ο Σάντος αποχώρησε από την ομάδα οικειοθελώς και χωρίς προηγουμένως να φθαρεί από άσχημα αποτελέσματα. Για τρία ολόκληρα χρόνια η άποψη που υπήρχε στη Θεσσαλονίκη ήταν ότι ο Πορτογάλος τα έκανε όλα σωστά: έναν τέτοιο προπονητή είναι σχεδόν αδύνατο να τον ανταγωνιστείς. Μπορεί η λογική να λέει ότι είναι λάθος να συγκρίνει κανείς τον τρίτο χρόνο του Σάντος με τους πρώτους δύο μήνες του Δερμιτζάκη, όμως σ' αυτή τη χώρα ποιος έχει τη λογική ώστε να περιμένεις να υπάρξει στη Σαλονίκη;
Πέρυσι
Πέρυσι ο ΠΑΟΚ έπειτα από τρεις αγωνιστικές είχε λιγότερους βαθμούς από φέτος: τέσσερις, ενώ φέτος έχει πέντε. Είχε χάσει στην Τούμπα ένα ματς από τον Ολυμπιακό και είχε αποκλειστεί στην Ευρώπη από τη Χέρεφεν γιατί δεν είχε καταφέρει να σκοράρει στην Ολλανδία. Είχε αποκτήσει αργά τον Βιτόλο, δεν είχε σε καλή κατάσταση τον Σορλέν, είχε τραυματίες γιατί κάτι είχε πάει λίγο στραβά στην προετοιμασία. Στον Σάντος αναγνωρίστηκαν όλα τα ελαφρυντικά και πολύ σωστά. Μόνο που ελαφρυντικά έχει και ο Δερμιτζάκης: δεν βλέπω να του τα αναγνωρίζει κανένας! Για παράδειγμα, δεν έκανε την προετοιμασία της ομάδας. Εχει εμφανώς ντεφορμέ τον Ιβιτς (που μασκαρεύει την κούραση με την κλάση του), έχει τον Σαλπιγγίδη με τα προβλήματα που έχει το 90% των παικτών που αγωνίστηκαν στο Μουντιάλ, έχει εκτός τον Μουσλίμοβιτς, έχασε τον Σορλέν και είδε τον Ελ Ζαρ να υπογράφει λίγο αργά. Γιατί άραγε αυτά δεν τα θυμίζουμε στον κόσμο όταν μιλάμε για «κρίση του ΠΑΟΚ»;
Αποστολές
Ο Δερμιτζάκης είχε δύο αποστολές: η μία ήταν να προσέξει να πάρει η ομάδα ένα ευρωπαϊκό «εισιτήριο» -η αποστολή εξετελέσθη με μία επική εμφάνιση στην Πόλη, όπου αντιμετώπισε ένα θηρίο που λέγεται Φενέρ και όχι τη Χέρενφεν. Η δεύτερη αποστολή είναι να μεταβάλει τον ΠΑΟΚ από ομάδα που έπαιζε με στόχο την υπεράσπιση μιας αξιοπρέπειας σε ομάδα που να μπορεί να κερδίσει κάτι σημαντικό. Η δεύτερη αποστολή είναι προφανώς πολύ δύσκολη για τον Ελληνα προπονητή, που δεν έχει άλλωστε πείρα πρωταθλητισμού. Μόνο που πριν τον κρίνουμε ας του δώσουμε τον χρόνο που είχε ο Σάντος. Δεν μιλώ για την τριετία (αυτό μου μοιάζει αδύνατο): αναφέρομαι στην περσινή χρονιά.
Συνταγή
Διαβάζω ότι ο Δερμιτζάκης σκέφτεται να τραβήξει την ομάδα λίγο πιο πίσω, να της ξαναδώσει, λέει, την περσινή στιβαρότητα: μπορεί να κάνει ό,τι θέλει, άλλωστε αυτός είναι ο προπονητής. Ωστόσο κάτι τέτοιο δεν είναι λύση. Αν μπροστά στην πρώτη δυσκολία πάμε στη λογική να «μιμηθούμε» τη συνταγή του Σάντος, αυτό που θα προκύψει θα είναι ένα χωρίς προηγούμενο μπέρδεμα: το λέω εγκαίρως. Ο Δερμιτζάκης πρέπει κυρίως να σταθεί συνεπής απέναντι στο δικό του γούστο, να πείσει την ομάδα να ενστερνιστεί τις αρχές του ποδοσφαίρου που αυτός αγαπάει: αλλιώς θα τη χάσει προσπαθώντας να κρατήσει ισορροπίες.
Βάση
Ο ΠΑΟΚ έχει σ' αυτά τα πρώτα ματς ακόμα κάποιες παλιές περσινές ασθένειες. Μπαίνει στα ματς άσχημα και αυτό το έχω επισημάνει από τον καιρό που χάρισε στον Αγιαξ τέσσερις φορές το ξεκίνημα του ημιχρόνου. Παίζει με χαφ που κινούνται μακριά από την αντίπαλη περιοχή, με αποτέλεσμα ο Σαλπιγγίδης να είναι αρκετά μόνος. Κυρίως του λείπει η συγκέντρωση: η ομάδα μοιάζει να μην είναι σίγουρη γι' αυτό που κάνει, ίσως γιατί δεν το ξέρει καλά. Πριν πάνε στην Ξάνθη ας δουν το περσινό ματς με την Ξάνθη: είναι το καλύτερο ποδόσφαιρο που ο ΠΑΟΚ μπορεί να παίξει. Για τον Σάντος αυτό το ματς ήταν το αγωνιστικό peak μιας δουλειάς: έγινε μία φορά και τέρμα. Για τον ΠΑΟΚ, όμως, αυτό το ποδόσφαιρο πρέπει να γίνει κανόνας, η βάση μιας επιτυχίας. Γιατί χωρίς τέτοια βάση δεν υπάρχει επιτυχία.
http://www.sday.gr/page.ashx?pid=2&aid=21306&autid=4&sn=13