Ο Κούπερ άλλαξε την μισή ομάδα το καλοκαίρι για να μπορεί να παίξει ένα 4-4-2 με ρόστερ εμφανώς φθηνότερο από το προπέρσινο. Με Μενδρινό αντί Κάλβο, Λαζαρίδη αντί Νασούτι και Τόχα αντί Ντάριο Φερναντεζ, βελτιώνοντας και κάτι λιμά τύπου Βανγκέλι και Χαβίτο, έφτασε να παίζει στους 32 του Europa, κάτι που σίγουρα αποτελεί την μεγαλύτερη επιτυχία του ρούλη στην ιστορία του. Τα «έσπασε» πιθανόν και λόγω διαφορετικής αντίληψης στις μεταγραφικές κινήσεις του Ιανουαρίου. Με το που έφυγε, έσκασαν κάτι μανατζερικές μεταγραφές-δανεισμοί τύπου Μπομπαντίγια (που θα ήταν ισάξιος του Σισέ

), Σακάτα (ναι, του «μόνιμου»πρωταθλητή με το ένα πρωτάθλημα), Ντανίλο κλπ.
Σίγουρα ευδιάκριτη η υπογραφή του στην ομάδα, δεν δίστασε να «στείλει» Κάλβο και Ναφτί για λόγους πειθαρχίας και είναι όνομα με κύρος.
Αλλά θα προτιμούσα σχεδόν οποιονδήποτε άλλον από τα άλλα ονόματα που διαβάζω εδώ (Μπιέλσα, Αγκίρε, Μπόλονι, Χαλίλχοτζιτς, Αντριάανσε, Φερνάντεθ), αν βέβαια μπορούμε να καλύψουμε το συμβόλαιό τους.
Ξέρει ο Φρανκ.