Ο έμπειρος Αντιτς
Ο Ράντομιρ Αντιτς είναι ένας από τους πιο έμπειρους προπονητές της Ευρωπαϊκής αγοράς. Εχοντας κατακτήσει το νταμπλ στην Ισπανία με την Ατλέτικο Μαδρίτης και έχοντας καθίσει στον πάγκο της Ρεάλ και της Μπαρτσελόνα, ο Σέρβος έχει κάνει πολλά στην πολυετή καριέρα του.
Η προπονητική του καριέρα ξεκίνησε στη Σαραγόσα το 1988 και το 1990 πανηγύρισε την έξοδο στο Κύπελλο UEFA. To Μάρτιο του 1991 ανέλαβε τον πάγκο της Ρεάλ Μαδρίτης. Εκείνη την εποχή βρισκόταν στην έβδομη θέση και μετά από 12 αγωνιστικές βγήκε στο Κύπελλο UEFA. Εμεινε και την επόμενη σεζόν για 19 παιχνίδια και παρά το γεγονός ότι βρισκόταν στην πρώτη θέση της Πριμέρα Ντιβιζιόν και στα προημιτελικά του UEFA, αντικαταστάθηκε από τον Λίο Μπενάκερ. Ενδεικτικά εκείνη την εποχή, η Ρεάλ είχε παίκτες, όπως οι Ιέρο, Μπουντραγκένιο, Σαντσίς, Προσινέτσκι και άλλους…
Το 1992 ανέλαβε την Οβιέδο στη ζώνη του υποβιβασμού, «έσωσε» την κατηγορία και τις δύο επόμενες σεζόν, τερμάτισε στην ένατη θέση της Πριμέρα Ντιβιζιόν.
Τη σεζόν 1995-1996 έζησε τη μεγαλύτερη στιγμή της καριέρας του, κατακτώντας το νταμπλ στην Ισπανία με την Ατλέτικο Μαδρίτης. Μάλιστα αντιμετώπισε τον ΠΑΟΚ, το 1997 για το κύπελλο UEFA, παίρνοντας εύκολα την πρόκριση. Το καλοκαίρι του 1998, έφυγε και από τότε ξεκίνησε η…κατηφόρα για την Ατλέτικο
Επέστρεψε στη μέση της σεζόν 1998-1999 για έντεκα παιχνίδια, πήγε μέχρι τον τελικό Κυπέλλου, αλλά έχασε από τη Βαλένθια. Και πάλι όμως το καλοκαίρι έφυγε. Τη σεζόν 1999-2000 επέστρεψε και πάλι, με την Ατλέτικο στη χειρότερη κατάσταση της ιστορίας της. Βρισκόταν στη 16η θέση και δεν κατάφερε να αποφύγει τον υποβιβασμό, ενώ έχασε στον τελικό του ισπανικού Κυπέλλου από την Εσπανιόλ.
Στα μέσα της σεζόν 2000-2001 επέστρεψε στην Οβιέδο και μέσα σε πολύ κακό κλίμα δεν κατάφερε να αποφύγει τον υποβιβασμό.
Τον Ιανουάριο του 2003 αναλαμβάνει τη Μπαρτσελόνα στη 15η θέση της Πριμέρα Ντιβιζιόν! Το τέλος της σεζόν τη βρίσκει έκτη, έχοντας εξασφαλίσει την έξοδο στο κύπελλο UEFA, ο Αντιτς δίνει χρόνο συμμετοχής στους Βίκτορ Βαλντές και Αντρες Ινιέστα, αλλά το καλοκαίρι έρχεται ο Φρανκ Ράικαρντ στη θέση του…
Στα μέσα του 2004, πάει στη σχεδόν υποβιβασμένη, Θέλτα, δεν καταφέρνει να διασώσει το… μοιραίο, οι άνθρωποι της ομάδας του ζητούν να μείνει και στη δεύτερη κατηγορία, αλλά δεν δέχεται.
Μετά από τέσσερα χρόνια στο «ταμείο ανεργίας», αναλαμβάνει τον πάγκο της εθνικής Σερβίας. Τερματίζει πρώτος στον όμιλο και πηγαίνει στο Μουντιάλ της Νότιας Αφρικής. Στην τελική φάση, δεν καταφέρνει να πανηγυρίσει την πρόκριση και αποχωρεί.
Ο πολυνίκης Γκρος
Από τους τέσσερις προπονητές που βρίσκονται στη λίστα, ο Κρίστιαν Γκρος είναι ο πιο άγνωστος στο ευρύ κοινό. Ωστόσο ο Ελβετός έχει κατακτήσει έξι πρωταθλήματα και πέντε Κύπελλα στην πατρίδα του με Γκρασχόπερς και Βασιλεία.
Η προπονητική του καριέρα ξεκίνησε από την Γκρασχόπερς το 1993. Το 1995 και το 1996 κατέκτησε το πρωτάθλημα, ενώ το 1994, πήρε το κύπελλο Ελβετίας.
Το Νοέμβριο του 1997 πήγε στην Τότεναμ, ενώ η ομάδα βρισκόταν στη ζώνη του υποβιβασμού, αλλά στο τέλος δεν κινδύνευσε. Παρέμεινε και την επόμενη σεζόν, αλλά μετά από δύο ήττες στα τρία πρώτα παιχνίδια, απολύθηκε.
Το καλοκαίρι του 1999, πήγε στη Βασιλεία, στον πάγκο της οποίας κάθισε για δέκα ολόκληρα χρόνια. Κατέκτησε τέσσερα πρωταθλήματα (2002, 2004,2005, 2008) και ακόμα τέσσερα Κύπελλα (2002,2003,2007,2008), ενώ το 2008 ανακηρύχθηκε προπονητής της χρονιάς στην Ελβετία. Με τη Βασιλεία έφτασε μέχρι τα προημιτελικά του κυπέλλου UEFA το 2005, αλλά αποκλείστηκε από τη Λίβερπουλ.
Στις 6 Δεκεμβρίου 2010 ανέλαβε την τεχνική ηγεσία της Στουτγάρδης. Μετά από δέκα μήνες εκεί έλυσε τη συνεργασία του πριν τέσσερις μέρες.
Ο «ομοσπονδιακός» Ντοναντόνι
Ο Ρομπέρτο Ντοναντόνι, ανέβασε την προπονητική του αξία, όταν ανέλαβε τον πάγκο της εθνικής Ιταλίας το καλοκαίρι του 2006, αλλά δεν κατάφερε να παραμείνει ψηλά.
Η καριέρα του έγινε γνωστή, όταν τη σεζόν 2004-2005 βγήκε με τη Λιβόρνο στην ένατη θέση του ιταλικού πρωταθλήματος, κάνοντας μία σημαντική έκπληξη. Την επόμενη σεζόν και ενώ η ομάδα βρισκοταν στην έκτη θέση, έπειτα από διαφωνία με τον πρόεδρο αποχώρησε.
Η Ιταλία κατακτά το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2006 και ο Μαρσελό Λίπι αποχωρεί. Το χρίσμα δίνεται στον Αλμπέρτο Ντοναντόνι, ο οποίος παρά το κακό ξεκίνημα και την αμφισβήτηση, πηγαίνει στο Euro 2008. Εκεί περνάει στο προημιτελικά, αλλά αποκλείεται από τη μετέπειτα πρωταθλήτρια, Ισπανία, στα πέναλτι. Στις 26 Ιουνίου, λύνει τη συνεργασία με τη «Σκουάντρα Ατζούρα».
Το Μάρτιο του 2009 αναλαμβάνει τον πάγκο της Νάπολι, μένει και την επόμενη σεζόν, αλλά μετά από μία ήττα από τη Ρόμα τον Οκτώβριο, λύνει τη συνεργασία του. Το όνομα του είχε ακουστεί για τον πάγκο της Αστον Βίλα, αλλά δεν προχώρησε το όποιο φλερτ.
Ο πρωταθλητής Λε Γκουεν
Η προπονητική καριέρα του Πολ Λε Γκουέν έχει σημαδευτεί από την παρουσία του στον πάγκο της Λυών, με την οποία πανηγύρισε τρία πρωταθλήματα, όντας αυτός που άρχισε τη δυναστεία των Λυωναί.
Η καριέρα του ξεκίνησε το 1998 στον πάγκο της Ρεν. Με την παρουσία του εκεί, ανέδειξε ποδοσφαιριστές όπως ο Σαμπανί Νοντά και ο Ελ Χατζί Ντιούφ και μετά από τρία χρόνια, αποχωρεί.
Το καλοκαίρι του 2002, παίρνει τη θέση του Ζακ Σαντινί στη Λυών, ξεκινώντας τη «χρυσή εποχή». Μπορεί το ξεκίνημα του να μην ήταν και το καλύτερο, έχοντας τρεις νίκες στα πρώτα του εννιά παιχνίδια, αλλά κατακτά διαδοχικά τα πρωταθλήματα 2003, 2004, 2005. Μάλιστα με τον Λε Γκουέν η Λυών φτάνει μέχρι τα προημιτελικά του Champions League. Εφυγε το καλοκαίρι του 2005.
Στις 11 Μαρτίου 2006 ανέλαβε τη Ρέιντζερς, αποκλείστηκε από τη Σεντ Τζόνστον στο Κύπελλο και το κλίμα δεν ήταν καλό για αυτόν. Μετά τις εντάσεις που είχε με τον αρχηγό και σημαία της ομάδας, Μπάρι Φέργκιουσον, απολύθηκε τον Ιανουάριο του 2007.
Μετά από λίγες ημέρες πήγε στην Παρί σεν Ζερμαίν. Η ομάδα βρισκόταν στη 17η θέση, αλλά καταφέρνει να σώσει την κατηγορία στο τέλος. Το 2008 παρά την κακή πορεία στο πρωτάθλημα, κατακτά το γαλλικό Λιγκ Καπ, ενώ τον Ιούνιο του 2009 δεν ανανεώνεται το συμβόλαιο του.
Τελευταίος σταθμός της καριέρας του ήταν η εθνική Καμερούν, με την οποία πανηγύρισε την είσοδο στα τελικά του Μουντιάλ της Νότιας Αφρικής. Η πορεία στα τελικά δεν ήταν καλή και στις 24 Ιουνίου αποχώρησε.
paok24
Αν δεν αγωνίζεσαι γι αυτά που πιστεύεις, μην κλαις γι αυτά που σου στερούν...