Νιώθω πραγματικά τυχερός που πρόλαβα και έζησα τη χρυσή εποχή του Κόρφα, του Πρέλεβιτς, του Βεζυρτζή, του Ίβκοβιτς, του Στογιάκοβιτς, του Μπέρι, του Μπάρλοου, του Σκάιλς, του Αλεξόπουλου (ναί αυτού που αν τον είχαμε σήμερα να χώνει τα λεφτουδάκια του θα μας ήταν πολυτέλεια!), του Μπουντούρη, του Μπαλογιάννη, του Σερφ, του Ρετζιά, του Μπιλ Έντουαρντς, ακόμα και του Σωτήρη Νικολαϊδη που δεν έχανε βολή το παλικάρι (γιατί ήταν σωστός επαγγελματίας..) κι ας ήταν 3ος πλέυ-μέυκερ!
Τότε που η λέξη "Π.Α.Ο.Κ" αποτελούσε φόβητρο σε όλη την Ευρώπη μόνο και μόνο στο άκουσμα της..Τότε που "αποτυχία" δεν ήταν αν θα χάσεις από το Περιστεράκι, αλλά αν θα ολοκληρώσεις το πρωτάθλημα με πάνω από 2 ήττες..Τότε που στο ξεκίνημα κάθε σεζόν είχες σαν στόχο την κατάκτηση και των 3 τίτλων τους οποίους διεκδικούσες μέχρι τέλους..
Ε λοιπόν μην ακούσω από εδώ και στο εξής ότι δεν υπήρξε μεγάλη προσέλευση στο γήπεδο και ότι ο κόσμος δε στέκεται δίπλα στην ομάδα, γιατί ο κόσμος κύριοι ΚΟΥΡΑΣΤΗΚΕ! Κουράστηκε να βλέπει τον Μέγα ΠΑΟΚ να προσπαθεί να μπεί στην 6άδα και όταν το καταφέρνει να θεωρείται επιτυχία, κουράστηκε να τον βλέπει να παίζει "ντέρμπυ" με τον Κολοσσό και το νεοφώτιστο Περιστέρι, κουράστηκε να συμβιβάζεται με την ήττα όταν αυτή έχει έρθει από τον Πανελλήνιο και το Μαρούσι γιατί απλά "το Μαρούσι φέτος είναι ισχυρό και έχει μεγαλύτερο μπάτζετ!", κουράστηκε να βλέπει την ομάδα να μην υπάρχει πουθενά στην Ευρώπη, κουράστηκε να βλέπει τον ΠΑΟΚ εδώ και 10 χρόνια συνεχώς να συρρικνώνεται..
Εγώ λοιπόν μεγάλωσα με τον ΠΑΟΚ των ευρωπαϊκών τελικών και του πρωταθλητισμού και πραγματικά πονάω όταν κάποιοι "κύριοι" Πανελούδηδες, Κατσαρήδες και Δρόσοι κατάντησαν την ομάδα μου σε σημείο που δε μπορεί να σηκώσει κεφάλι..