Αδερφε μου, πραγματικα θα ηθελα να γελασω, απο τη στιγμη που με δινεις πασα, αλλα εδω και 2 μερες απο τις σκεψεις ειμαι στο "αλλου" και δεν εχω κεφια, συγχωρεσαι με. Ισως καποια αλλη φορα.
Το μεγαλυτερο προβλημα ομως και δικο σου και των περισσοτερων αδερφων, ειναι αυτο που ειπες και με βυθιζεις κι αλλο. Αν σκεφτεσαι για την ομαδα περισσοτερο με το συναισθημα και λιγοτερο με τη λογικη, νομιζω εισαι σε λαθος δρομο. Δικη σου αποψη, δεκτον. Αλλα εδω και τοσα χρονια αποδεδειγμενα πλεον, φαινεται πως αυτο μας εχει φερει εδω που ειμαστε. Κατι "ΠΑΟΚ εισαι", κατι "ελα ρε, στην Τουμπα δε θα γλυτωσει κανεις, καμινι", ολα αυτα βγηκαν απο την υπερμετρη αισιοδοξια και επειδη οδηγουμαστε απο συναισθηματα. Οταν θα μπορεσουμε να δουμε καταματα την αληθεια σαν λαος, τοτε ισως κανουμε βηματα προς τα μπροστα. Αυτη ειναι η δικη μου αποψη. ΠΡΟΣΟΧΗ ομως, για να μην παρεξηγηθω. Δεν εννοω πως ολα τα παραπανω που ανεφερα τα ειπες εσυ προσωπικα. Γενικα, για το θεμα του συναισθηματος μιλησα. (πως τα γραφω παλι ο str8, ετσι;) Στην προσωπικη μου ζωη, ισως μπορει κι εγω να πηγαινω πολλες φορες με το συναισθημα. Αλλα εκει αποφασιζω και κρινω για εμενα και μονο, προσωπικα. Θελω να πιστευω πως δεν ειναι το ιδιο.
Μακαρι να γελασεις καποτε, ισως και για την παρτη μας μετα τη δικαιωση σου, ισως να γελαμε και μαζι με περισιο θρασσος. Εγω παντως εχω κανει ασφαλεια ζωης, μηπως και δεν προλαβω....