Στην πυρά, στην πυρά... για την αναγέννηση
Το βάσανο έλαβε τέλος. Σε μια από τις χειρότερες χρονιές της σύγχρονης ιστορίας του ο ΠΑΟΚ έκλεισε την σεζόν με μια ακόμα ταπεινωτική ήττα, παίζοντας κόντρα σε μια αδιάφορη ομάδα, η οποία όμως είχε αυτό που σπάνια είχε φέτος ο ΠΑΟΚ. Διάθεση και προσανατολισμούς… Ήταν πραγματικό οδυνηρό να βλέπει κάποιος αυτούς τους παίκτες να συναγωνίζονται ο ένας τον άλλο σε λάθη, να προσπαθούν άπαντες να παίξουν για τον εαυτό τους, για τα στατιστικά τους και στο τέλος να τρακάρουν μεταξύ τους, γιατί απλά δεν ήξεραν που και πώς να σταθούν στο παρκέ.
Ο Ντούβνιακ έμοιαζε σχολιαρόπαιδο μπροστά στον Λιούμπισιτς, ο Στίγγερς δύο κλάσεις κατώτερος του Βασίλιεβιτς, ο Παππάς και ο Γιαννακίδης συναγωνίζονταν στην τσαπατσουλιά και στα έρμπολ, ο Καλλές φοβόταν να πάει στο καλάθι, ο Ντικούδης άφησε να τον κυριεύσει ο εκνευρισμός από τα φάουλ που άξιζε ή δεν άξιζε να πάρει και τελικά δεν πήρε, ο Άλεξιτς, ο πιο συνεπής σε μαχητικότητα με 4 φάουλ από το 23΄αποφάσισε ότι αυτός δεν θα μπορούσε να είναι το κορόιδιο και να μην παίξει για την πάρτι του και πάει λέγοντας…
Και ο Μαρκόπουλος…; Ανήμπορος να αντιδράσει, να επιβληθεί, υπεύθυνος και αυτός σαν προπονητής για την εικόνα διάλυσης. Ευθύνες…; Σιγά… Ασχολείται κανείς; Αν είχαν πάρει οι διοικούντες τον ρόλο που όφειλαν να πάρουν, θα είχαν κάνει ντου μετά τις πρώτες ντροπιαστικές σφαλιάρες (Καβάλα, Δράμα, Περιστέρι κλπ). Θα άλλαζε κάτι; Ας πούμε η νοοτροπία… Γιατί αν μια μέτρια ομάδα δεν παίζει τουλάχιστον με την κατάλληλη νοοτροπία, δεν είναι καν ομάδα. Όταν μια μέτρια ομάδα επαναπαύεται γενικώς στην λογική… «έφυγαν οι καλοί παίκτες, ήρθαν χειρότεροι και δεν υπήρχε χρόνος για δέσιμο», δεν πρόκειται να παίξει μπάσκετ ούτε αν μείνει η ίδια δύο χρόνια. Κακή νοοτροπία, εφησυχασμός και εύκολη δικαιολογία για την απληρωσιά και τα δεκάδες προβλήματα… Μα ήταν γνωστό τοις πάσι ότι άπαντες περίμεναν να τελειώσει η σεζόν και άπαντες δεν θα είχαν κανένα πρόβλημα αν έμενε ο ΠΑΟΚ εκτός πλέι οφ. Πυρσούς θα άναβαν μάλιστα για να το γιορτάσουν. Αυτός ο άρρωστος ΠΑΟΚ δεν έχει ανάγκη από απόδοση ευθυνών, αλλά από αποφάσεις και σκληρή λογική. Για να δούμε τώρα κάτω από ποιο πρίσμα θα πρέπει να μείνει ίδιος ο κορμός (ομάδα που κερδίζει δεν αλλάζει, ομάδα που διαλύεται στο παρκέ, καλό θα ήταν να διαλυθεί και ως ρόστερ), για να δούμε τώρα πόσες ακόμα δικαιολογίες θα ακούσουμε για διαιτησία (άσχετα αν και χθες τα μούσκεψαν), για την αποχώρηση των «μεγάλων» παικτών που θά 'παιρναν το πρωτάθλημα, αλλά και για τους «πολύ καλούς» και φθηνούς που τους αντικατέστησαν και οι οποίοι χρήζουν ανανέωσης.
Ο Μαρκόπουλος έκανε λόγο για ντροπή. Δίκιο είχε. Ντροπιαστικό ήταν το θέαμα. Το ποσοστό της δικής του συμμετοχής σε αυτό το φετινό φιάσκο δεν μπορεί να είναι μικρότερο από των υπολοίπων, παικτών, διοίκησης και όσων δημιούργησαν αυτό το εξάμβλωμα από τον Αύγουστο μέχρι και τώρα, τέλη Μαρτίου. Ήταν ντροπή για όλους. Και όπως καταστράφηκε το περσινό, για να δημιουργηθεί αυτό το… πράγμα φέτος, έτσι θα πρέπει να καταστραφεί και αυτό για να αναγεννηθεί κάτι νέο και καλύτερο.
http://basketplus.gr/index.php?option=com_k2&view=item&id=3436:%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CF%80%CF%85%CF%81%CE%AC-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CF%80%CF%85%CF%81%CE%AC-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%B3%CE%AD%CE%BD%CE%BD%CE%B7%CF%83%CE%B7&Itemid=132