Αυτή τη ρημαδιασμένη τη
στήριξη που όλοι αναφέρουμε, πρέπει να την ορίσουμε πρώτα.
Κατ' εμέ, η στήριξη δεν ταυτίζεται απαραίτητα, δεν πάει υπεραπλουστευτικά πακέτο με την προσέλευση ή μη του κόσμου στο γήπεδο, είναι πιο ευρύ ζήτημα.
Για παράδειγμα, μία χρονιά επί Πανελούδη που είχαμε καλή στελεχωση και παίζαμε και εντυπωσιακά ελέω Μούλα και νεανικού ενθουσιασμού βγήκαμε πρώτοι στα εισιτήρια.
Ε λοιπόν, όσο κι αν ακούγεται παράδοξο εγώ θεωρώ πως ούτε τότε στηρίξαμε το μπάσκετ ως θεσμό, ως έννοια, ως αγάπη ανιδιοτελή.
Αφεθήκαμε σε μία ψευδαίσθηση επιτυχημένης χρονιάς και ανόδου και αφήσαμε τον Πανελούδη να αλωνίζει.
Στέκομαι στον Πανελούδη διότι επρόκειται για μία καθαρή περίπτωση ημιπαράφρονα που δεν νοείται ότι διετέλεσε επικεφαλής στο μπάσκετ της ομάδας που αγαπάμε.
Διαφαινόταν πως οι παίκτες είναι απλήρωτοι, πως δημιουργουνται εκ του μηδενός νέα χρέη (διότι υπενθυμίζω την πήρε καθαρή την ΚΑΕ ο "παντελονάτος"), πως βαδίζουμε στην καταστροφή και εμείς αρμενίζαμε στα πελαγα.
Σηκώναμε τον Μούλα στους ώμους μετά από αδιάφορες νίκες και κάτσαμε να φάμε την παπάρα στο τέλος αδιαμαρτύρητα.
Ένα άλλο τέτοιο παράδειγμα είναι ο Δρόσος.
Τρομάρα μας, το παίζουμε και υποψιασμένοι οπαδοί.
Πάνω στη φούρια μας για επιτυχίες και όχι υγεία και πλάνο, δώσαμε τα κλειδιά της ομάδας εν λευκώ σε ένα κατ' επάγγελμα λαμόγιο που ξέπλενε καθε χρόνο χρήμα σε άλλη ομάδα.
Τότε ο κόσμος αγόραζε διαρκείας, όπως και με τον Πανελούδη αγόραζε εισιτήρια και πήγαινε στο γήπεδο όλη τη χρονιά.
Εν τέλει στήριζε ή μήπως όχι
❓
Στους χαλεπούς καιρούς που ζούμε το να πεσουμε με τα μουτρα στην τουρτα των νικών και του παραμυθιάσματος δεν είναι στήριξη.
Στήριξη είναι να αλλάξεις τις δομες, να πάρεις την τύχη στα χέρια σου, να μην ανέχεσαι τυχάρπαστους, να βάλεις πρόσωπα εμπιστοσύνης στο τιμόνι χωρίς όμως ποτέ να πέσεις στη λούμπα της τυφλής εμπιστοσύνης, να ασχοληθείς ενεργά, πολλοί άνθρωποι με λίγη συμμετοχή και γίνονται θαύματα.
Δεν βλέπω να γίνει ποτέ κάτι τέτοιο. Και για μην αυτομαστιγωνόμαστε οι αιτίες μάλλον μας ξεπερνούν
Η ταυτότητα του νεοέλληνα οπαδού είναι έννοια είδους προς την έννοια γένους (για να τα πούμε και με τρόπον αριστοτελικόν

) προς την αντίστοιχη του νεοέλληνα πολίτη.
Ποια είναι τα γνωρίσματα του νεοέλληνα πολίτη?
Μηδενική συμμετοχή στα δρώμενα, κράξιμο από μακριά και από ασφαλή απόσταση, ατομιστική και κοντόφθαλμη αντιληψη περι δικαιοσύνης, μπέρδεμα των φυκιών με τις μεταξωτές κορδέλες, ευχές για κάποιον πρίγκηπα που θα έρθει στο λευκό άτι να μας τραβήξει από το βούρκο και πάει λέγοντας.
Πιο βαθιες και ουσιαστικές είναι λοιπόν οι ευθύνες του κόσμου.
Όχι προφανώς επειδή δεν θα πάρει 43.567 διαρκείας με τον Κανώτα στο τιμόνι.