Πριν διαβάσω το άρθρο "ΠΑΟΚ 2025", είδα σχόλια άλλων αδερφιών για δάκρυα κ τέτοια. Εγώ δεν άντεξα ούτε να τελειώσω την 1η παράγραφο...
''Το γήπεδο είναι κατάμεστο με περίπου 48.000 κόσμο, παρότι το παιχνίδι δεν έχει βαθμολογικό ενδιαφέρον. Ο Π.Α.Ο.Κ είναι πρωταθλητής εδώ και τέσσερις αγωνιστικές. Η ατμόσφαιρα γιορτινή και όλα είναι έτοιμα για την φιέστα.''
Και παρακάτω...''- Στην εποχή του, παιδί μου, η ομάδα άλλαξε πορεία, απάντησε ο κυρ Παναγιώτης. Εσείς οι νέοι μάθατε να πανηγυρίζετε πρωταθλήματα το ένα πίσω από το άλλο και νομίζετε ότι πάντα έτσι ήτανε.''
Αυτό ήταν...τα δάκρυα άρχισαν να τρέχουν ρυάκι...και μόνο η εικόνα του Παοκτσή που εξηγεί στο παιδί του ότι ο ΠΑΟΚ πέρασε πέτρινα χρόνια, ενώ τώρα τα σαρώνει όλα, πραγματικά με λύγισε... Μου θύμησε την 1η φορά που περνούσα έξω απο την Τούμπα, στο αυτοκίνητο με τον πατέρα μου κ ένα θείο μου, ο οποίος μου είπε: ''Πάνο βλέπεις απέναντι; Αυτός είναι ο Ναός μας!'' Δε χρειάστηκε να εξηγήσει περαιτέρω...ήμουν δεν ήμουν 8-9 χρονών και η συγκίνηση που ένοιωσα δεν περιγράφεται...ρίγος διαπέρασε το κορμί μου...και δεν γράφω τώρα μπαρούφες...νομίζω πως έτσι έχουν νοιώσει πολλά αδέρφια Παοκτσήδες...γιατί η αγάπη που έχω για τον ΠΑΟΚ έιναι ακόμα αγνή...γιατί από το 1ο ματς που πήγα, λάτρεψα το γήπεδο κ την ατμόσφαιρα που μόνο εμείς ξέρουμε να δημιουργούμε...από τότε πέρασαν πολλά χρόνια, κ περάσαμε πολλά με τον ΠΑΟΚ...περισσότερες οι πίκρες, αλλά εκείνο το πανώ ''όσο με πληγώνεις, τόσο με πωρώνεις'' πραγματικά εξέφραζε ακριβώς αυτό που ένοιωθαν πολλοί Παοκτσήδες...όσο για το γήπεδο, για μένα παρέμεινε πάντα Ο Ναός όπου στο κάθε ματς δείχναμε την λατρεία μας, γι'αυτό και ποτέ δεν θα χωνέψω κάποια πράγματα που έχουν γίνει εκί μέσα...κι εγώ με την παρέα μου από μικροί κατεβάζαμε τις ρετσίνες σαν νερό έξω απ'το γήπεδο. Κ εγώ όπως πολλοί πίναμε κ πολλά άλλα έξω απ'το γήπεδο, αλλά ποτέ μα ποτέ, δεν διανοήθηκα να σπάσω κάτι, να κάψω κάτι κτλ. Δεν πάω να το παίξω παραπάνω Παοκτής από κανένα. Έτσι ένοιωθα όταν έβλεπα να γίνονται ασχήμιες στο γήπεδό μας. Γιατί θυμάμαι ότι εμείς παλιά τα κοροϊδεύαμε όταν τα κάναν γάβροι, βάζελοι κ λοιποί στα γήπεδά τους. Λέγαμε :''καλά ρε, το γήπεδό τους σπάνε κ καίνε;'' Μετά αρχίσαμε να τα κάνουμε κ εμείς...
Τέλος πάντων, αλλιώς ξεκίνησα κ αλλού κατέληξα.
Ένα πράγμα ακόμα. Τον 1ο μου τίτλο σαν Παοκτσής τον είδα 9 χρονών (1985), τον επόμενο 25 (2001). Τότε στο αεροδρόμιο που περιμέναμε την ομάδα με το κύπελλο είχα δίπλα μου έναν πατέρα με τον 8χρονο γιο του κ του έλεγε: "Βλέπε (αυτά που γίνονται)για να τα θυμασαι μετά" κ σκέφτηκα πόσο δίκιο έχει, ήμουν στην ηλικία του μικρού όταν πανυγήρισα τελευταία φορά τίτλο... Αυτά όμως μάγκες ανήκουν στο παρελθόν... Στο χέρι μας είναι να πάμε την ΠΑΟΚΑΡΑ μας εκεί που της αξίζει...παρέα με το Ζαγοράκη. το Ζήση κ όποιον άλλον ακολουθήσει. Γιατί όπως είπε κάποτε ένας οπαδός της Άστον Βίλλα "οι παίχτες έρχονται κ φεύγουν. Τα μόνα που μένουν σταθερά είναι το γήπεδο και εμείς οι οπαδοί της ομάδας". Γι'αυτό, ψηλά τα χέρια, με τα λαρύγγια μας έξω και θα ξαναδούμε σύντομα τον ΠΑΟΚ μας πρωταθλητή!!!
Την αγάπη μου σε όλα τα αδέρφια..