και ένα σχετικό με τα αυγά.
Πάει η κα. Τασία να δει το γιόκα της που είναι φοιτητής. Την παραλαμβάνει ο γιος από το σταθμό και την πηγαίνει στο σπίτι, όπου τους υποδέχεται ο συγκάτοικος του γιου της ο Λέλος. Η μητέρα πάει αμέσως να βάλει μια ποδιά να περιποιηθεί τα αγόρια, αλλά προς μεγάλη της έκπληξη το σπίτι είναι στην πένα, ο δε Λέλος έχει ετοιμάσει και παέγια για μεσημεριανό. Κάθονται τρώνε, αστειάκια, ψιλοκουβεντούλα, αλλά η κα. Τασία δεν μπορεί να ησυχάσει κάτι την τρώει, κάτι τη βασανίζει, αλλά δεν μπορεί και να ρωτήσει. Νωρίς το απόγευμα τα μαζεύει λοιπόν και φεύγει. Λίγες μέρες μετά λαμβάνει ένα γράμμα.
"Αγαπητή μητέρα,
χαρήκαμε πολύ για την επίσκεψή σου, ο Λέλος και εγώ. Δυστυχώς είχαμε ένα ατύχημα. Το μεγάλο τηγάνι, εκεί που κάνουμε παέγια, λείπει. Δε λέω ότι φταις εσύ, αλλά μετά την επίσκεψή σου, χάθηκε.
Με αγάπη,
ο γιός σου."
Η απάντηση της κας. Τασίας.
"Γιέ μου,
και εγώ χάρηκα πολύ που σας είδα και λυπάμαι πολύ για το τηγάνι. Δε λέω ότι κοιμάστε μαζί με το Λέλο, άλλα αν κοιμόσουν στο κρεβάτι σου, θα έβρισκες το τηγάνι.
Με αγάπη,
η μαμά."
Από όλα τα σημεία
μου αρέσει η τελεία.