http://isovitis.gr/index.php/epikaira/1138-koutra
Τσάμπα μάγκας δεν υπήρξα ποτέ. Και δε σκοπεύω να το παίξω τώρα, στα σαράντα μου χρόνια. Υπήρξα ολίγον ψευτόμαγκας, εκεί γύρω στα 16-17, όταν είχα φουσκώσει απότομα από τις πολλές προαγωγές, αλλά το έκοψα γρήγορα, πριν αρχίσουν οι φάπες στο σβέρκο από τους μεγαλύτερους. Γενικώς, από μαγκιές στη ζωή μου λίγα πράματα, δεν έχω τέτοια παράσημα.
Δεν μπορώ ούτε να κράξω, ούτε να κρίνω τους τσαμπατζήδες, που τόσος λόγος γίνεται αυτές τις μέρες για τα παρατράγουδα στα τουρνικέ. Πιτσιρικάς κι εγώ έμπαινα τσάμπα από καμιά φορά, πότε με ντου, εκείνο το αργόσυρτο, βαρεμένο, υπνωτισμένο ντου της παλιάς σχολής, πότε με παρακάλια στον αστυνομικό στην πόρτα της 4Α, πότε με τσαχπινιά όταν δεν έβλεπαν στον έλεγχο και τρέχαμε βολίδα. Έχω πάει Αθήνα πόσες φορές και το μόνο που πλήρωσα ήταν τα τσιγάρα και ο καφές μου -ακόμα δεν ξέρω ποιος πλήρωνε εκείνες τις εκδρομές, πάντως όχι εγώ, κεράσματα και ξήγες όλα από τους πιο μεγάλους. Τι να κάτσω να γράψω, πως «είναι λάθος να μπαίνουν δυο-δυο»; Ναι, είναι λάθος, κύριε πρόεδρε, αν με ρωτήσουν σε δικαστήριο, αυτό θα τους πω. Είναι λάθος. Δε θα ‘πρεπε να γίνεται τέτοιο πράμα. Αλλά αν με ρωτήσεις στα ίσα, οι δυο μας, θα σου πω το ανάποδο. Αναλόγως ποιος με ρωτάει. Μπέρδεμα το μυαλό για το συγκεκριμένο θέμα.
«Πάνε μέχρι το γήπεδο ξέροντας πως δεν έχουν εισιτήριο». Εμείς ερχόμασταν διακόσια χιλιόμετρα με οτοστόπ δίχως δραχμή και δίχως τσιγάρα, κάναμε τράκα απ’ έξω, μαζεύαμε το εισιτήριο, προσπαθούσαμε να μπουκάρουμε μπας και γλιτώσουμε το πεντακοσάρικο για να έχουμε για το γυρισμό. Αν μπαίναμε, έχει καλώς. Αν όχι, ζητιανεύαμε απ’ τους Συνδέσμους. Κι αν δεν έπιανε τίποτα, συνεχίζαμε τη ζητιανιά μέχρι πάνω στη Λαμπράκη, σε γιαγιάδες και θείους, πληρώναμε και μπαίναμε και μέναμε δίχως τίποτα μέχρι την επιστροφή μας στην πόλη, άλλα διακόσια χιλιόμετρα οτοστόπ σε νταλίκες και βαρεμένους οδηγούς μέσα στη νύχτα. Αλλά να μην ξεκινήσουμε επειδή δεν έχουμε φράγκα; Αστεία δικαιολογία. Δεν έπαιζε αυτό. Σήμερα, που μεγάλωσα, που λίγο αλλιώς τα βλέπω όλα τα πράματα στη ζωή μου, θα το σκεφτόμουν διαφορετικά. Αλλά τα έκανα ο ίδιος, όχι άλλος άνθρωπος, εγώ τα έκανα, εγώ σήκωνα αντίχειρα στο δρόμο, εγώ ζητιάνευα στα εκδοτήρια της 4, εγώ προσπαθούσα να χωθώ με χίλιους δυο τρόπους στο πέταλο. Κι εγώ, είκοσι χρόνια μετά, να κάτσω να μαλώσω τους καινούργιους εγώ που κάνουν τα ίδια;
Κι έτσι να έκανα, πάλι τσάμπα μάγκας θα ήμουν. Με διαρκείας δώρο μπαίνω φέτος στο γήπεδο, από αδερφό που το πήρε και κάτι του έτυχε και μου το ‘δωσε. Να αρχίσω τα «ρε εμείς πληρώσαμε διαρκείας»; Τσάμπα το πήρα, επειδή είμαι όμορφος και ωραίος, διάλεξε εμένα το παλικάρι και μου το χάρισε. Θα κράξω όποιον δεν έρχεται επειδή δεν έχει φράγκα ή έρχεται δίχως φράγκα και την ψάχνει; Ποιος; Εγώ; Ο κούτρας; Τσαμπατζής είμαι κι εγώ, άλλο που στην κωλοτσέπη κουβαλάω το διαρκείας με άλλο ονοματεπώνυμο. Δεν το πλήρωσα εγώ. Στην ουσία, βρήκα κι εγώ έναν τρόπο να μπαίνω τσάμπα στο γήπεδο. Απλώς, ο δικός μου τρόπος είναι αναίμακτος και δεν προκαλεί σαματά.
Όπως δεν προκαλούν σαματά οι τσαμπατζήδες με τα ωραία ρούχα και τα αρώματα, οι προφυλαγμένοι από το κρύο και τη βροχή. Όλες οι φωτογραφίες με κράξιμο για τον κόσμο τραβηγμένες από το σκεπαστό, όλες, «πού είναι ο Λαός του ΠΑΟΚ, γιατί δεν έρχεται γήπεδο». Σκάσε, ρε βλάκα. Μπήκες στην κούτρα, πες ένα «ευχαριστώ» και κάτσε στη θέση σου. Όπως κάνω εγώ. Δεν είναι ντροπή, σε κέρασε κάποιος, βρήκες μια πρόσκληση, έναν παλιό φίλο με άκρες, μπήκες χωρίς να πληρώσεις, μαγκιά σου και λογαριασμό δε θα δώσεις -αλλά θα μιλήσεις για τους απόντες; Ή για τους μπουκαδόρους του πετάλου; Που τους αποκαλείς «τσαμπατζήδες»; Εσύ τι είσαι, δηλαδή, ανώτερος επειδή δεν έκανες ντου; Το μόνο που είσαι: Τσάμπα μάγκας.
Οι πιο πολλοί έχουν την οπτική της αδικίας. Εγώ να πληρώνω, να στερούμαι, να κόβω άλλα πράματα για να πάρω το διαρκείας και τα τσογλάνια να θέλουν να μπαίνουνε τσάμπα. Μαζί σου. Σε καταλαβαίνω, έτσι το νιώθεις, δε σε παρεξηγώ. Αλλά τα περισσότερα πιτσιρίκια που γνωρίζω εγώ δεν θέλουνε «να μπαίνουνε τσάμπα». Θέλουν απλώς «να μπαίνουνε». Το τσάμπα είναι ο μόνος τρόπος, το κατακρίνεις, το καταδικάζεις και δεν πρόκειται να σου πω ότι κάνεις λάθος. Απλώς, εγώ το καταλαβαίνω. Μέχρι πέρυσι που πλήρωνα και μάτωνα Κυριακή παρά Κυριακή, την ίδια άποψη είχα, ας πλήρωσα εγώ, να μπουν όσοι γίνεται μέσα κι ας είμαι ο μοναδικός μαλάκας που ξέμεινε από τσιγάρα για να πληρώσει το εισιτήριο. Μπορεί η οπτική μου να είναι ανώριμη, παιδιάστικη, επιπόλαιη, αλλά διαφορετικά δεν μπορώ να το δω. Δεν προτρέπω σε κανέναν να το κάνει, δεν το ενθαρρύνω, αλλά όταν το βλέπω το καταλαβαίνω. Το νιώθω -το έχω νιώσει από παιδί. Τέλος πάντων, δεν πρόκειται ποτέ να συμφωνήσουμε στο συγκεκριμένο θέμα, αλλά τουλάχιστον ας μην είμαστε τόσο απόλυτοι. Εδώ εγώ δεν μπορώ να συμφωνήσω ούτε με τον εαυτό μου, θα συμφωνήσω με τους άλλους;
Σέβομαι κάθε ευρώ που στερείται κάθε Παοκτσάκι για να βρεθεί στο πλευρό της ομάδας. Αλλά γράφω στα παπάρια μου όσες χιλιάδες κι αν έδωσε ο «εγώ παίρνω διαρκείας επί δεκαπέντε χρόνια για να το λέω και να καμαρώνω κάθε μέρα εδώ και δεκαπέντε χρόνια». Σέβομαι κάθε άφραγκο Παοκτσάκι που νιώθει λειψό και πονάει το στομάχι του από το άγχος που δε θα βρεθεί να αδειάσει το λαρύγγι του στην κερκίδα. Αλλά γράφω στα παπάρια μου κάθε μαλακισμένο που συνωμοτικά μετράει τον κόσμο για να βρει υποψήφιο που θα τον μπάσει, για να του μείνουν τα φράγκα για κάτι άλλο, για να γλιτώσει το δεκάευρο, κορόιδα είμαστε, αφού μπορούμε και κούτρα. Το ξέρω πως η άποψή μου είναι τόσο θολή όσο το μυαλό μου αυτήν τη στιγμή, αλλά αυτή είναι και την καταθέτω. Στα όρια. Ούτε από εδώ, ούτε από εκεί. Εξαρτάται. Αναλόγως. Αλλά θα κορόιδευα τον εαυτό μου αν έλεγα κακή κουβέντα για τα παιδιά που κάνουν ακριβώς αυτό που έκανα εγώ πριν δύο δεκαετίες -αρκεί να το κάνουν επειδή δεν έχουν άλλη επιλογή.
Με τον καιρό να 'ναι κόντρα, έχει τιμή σαν πετάς.