http://www.exedrasports.gr/default.asp?pid=71&artID=22311&catid=100
Οπως έχουμε ξαναπεί από αυτήν εδώ τη γωνίτσα, δεν είναι κακό στις μεταγραφές να ξέρεις πως η ομάδα σου έχει λεφτά. Το κακό είναι να τα βλέπεις να γίνονται χαρτοπόλεμος μόλις ξεκινάει το πρωτάθλημα. Εκεί καταλήγεις πως είναι καλύτερα να έχεις πρώτα τον άνθρωπο που ξέρει να κάνει το ευρώ του… παξιμάδι και αν με το καλό έρθουν κάποια στιγμή και τα χρήματα στο ταμείο, έχει καλώς. Το πρώτο ζήτημα που μπαίνει, λοιπόν, είναι ποιος θα διαχειριστεί τις μεταγραφές, γιατί από γκλαμουριές, γενικώς σε αυτή τη ζωή, έχουν χαθεί πολλά καράβια λεφτά.
Αρα, και για να πάμε στο θέμα μας, είναι μεν οξύμωρο, αλλά από την άλλη είναι και η πραγματικότητα, πως πολύ πιο ασφαλής μπορεί να νιώθει ο οπαδός του ΠΑΟΚ με τον «στενό» προϋπολογισμό (λέγε με και μπάτζετ) με τα σαφάρι του Βρύζα, από τον οπαδό του Παναθηναϊκού που βλέπει τον Αντωνίου να κάνει τα δικά του ταξίδια. Για δύο λόγους…
Πρώτον (και ευδιάκριτο) ο Βρύζας έχει κάνει τη δουλειά του με τον καλύτερο τρόπο. Με προσωπικές επαφές με μάνατζερ, διοικήσεις και παίκτες, εκμεταλλευόμενος τη θητεία του στην Ευρώπη ως παίκτης και (προφανώς) το ταλέντο του και σε αυτήν τη δουλειά, έχει καταφέρει να γεμίσει τον ΠΑΟΚ με περισσότερη ποιότητα από αυτή που του επιτρέπουν (κανονικά) τα χρήματα που είναι διαθέσιμα για αυτήν τη δουλειά. Δανεικοί, παραγκωνισμένοι ή μπουχτισμένοι παίκτες; Εχει σημασία όταν βλέπεις πως μπορείς να καταφέρεις αυτόν τον παίκτη να σου κάνει τη δουλειά;
Πιθανότατα ο Ζήσης δεν θα τα καταφέρνει πάντα και με όλους να έχει το ίδιο αποτέλεσμα. Αλλά σε αυτά τα πράγματα υπάρχει πάντα ποσοστό επιτυχίας και δεν είναι ποτέ 100%. Αν κινείσαι κοντά στο 50-60%, είσαι και ο πρώτος «μάγκας». Τα ποσοστά του ΠΑΟΚ στις δύο τελευταίες μεταγραφικές περιόδους ήταν πολύ μεγαλύτερα. Πρόσφατα, ένας προπονητής αγγλικής ομάδας που ξέρει τα πράγματα στην Ελλάδα έλεγε πως δεν καταλαβαίνει πως μπορεί να παίζουν σε αυτό το πρωτάθλημα ο Κοντρέρας και ο Βερόν. Αυτό σημαίνει πως ο ΠΑΟΚ έχει καταφέρει (και πάλι) να αποκτήσει προϊόντα με μεταπωλητική αξία, κάτι που του είχε φανεί πολύ χρήσιμο τη χρονιά που πέρασε. Και κάτι που ασφαλώς θέλει πάντα να «καλλιεργεί» και γι’ αυτό στη Νότια Αμερική ο Βρύζας ψάχνει για «λαβράκια».
Από την άλλη, υπάρχει ο Αντωνίου που έχει περισσότερα χρήματα στο ταμείο, τη δυνατότητα να ψωνίσει από ψηλότερο ράφι, αλλά και την υποχρέωση να το κάνει… ακριβώς γιατί υπάρχουν λεφτά. Πέρυσι δεν τα κατάφερε. Ισως γιατί ξεκίνησε με χάντικαπ στις διεθνείς σχέσεις, συγκριτικά με τον Βρύζα, ίσως γιατί το άγχος αποδείχθηκε μεγάλο και γι' αυτόν. Αν έμαθε από αυτά που… έπαθε, θα το διαπιστώσουμε σύντομα. Το να μη νιώθει κάποιος πιεσμένος σε αυτήν τη θέση είναι μάλλον απίθανο. Αλλά έτσι είναι η ζωή σε αυτά τα πόστα, με το οξύμωρο της… κατάρας του γεμάτου ταμείου να κάνει τη δουλειά πιο δύσκολη, όπως και το να κερδίσεις την εμπιστοσύνη ενός κοινού που έχει μπουχτίσει με τις αποτυχίες και μπορεί πολλές φορές ακόμα και να μεγαλοποιεί τα πράγματα.
