Νομίζω πως αρκετά τράβηξε το αστείο, αν είναι αστείο.
Η παραίτηση του ΖΒ έσκασε ξαφνικά, ενώ μερίδα του κόσμου επιθυμούσε/απαιτούσε να αποχωρήσει αυτός υλοποίησε την επιθυμία. Σήμερα από το πρωί κάνω ανασκόπηση μέσα στο μυαλό μου και προσπαθώ να θυμηθώ όσα περισσότερα μπορώ απο αυτή τη πολύχρονη σχέση του με τον ΠΑΟΚ, αφού κρέμασε τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια.
Αντιπρόεδρος, ΤΔ, Πρόεδρος και ΤΔ, ο τελευταίος ρεβολουσιόν, αυτός που πούλησε την ομάδα στον Σαββίδη αφού απέτυχε (λολ) να τη δώσει σε Σαχπατζοφλωρίδηδες, αυτός που ενώ ήταν πρόεδρος μετά έγινε πάλι ΤΔ και τώρα χαιρέτησε.
Όλο αυτό το διάστημα έχω ακούσει τα άπειρα, τα περισσότερα άσχημα. Μίζας, πρασινοφρουρός, ανακατοσούρας, ατσαλάκωτος τα περισσότερα γνωστά αλλά από όσα άκουσα κατά καιρούς, κι ας ήταν καλό χιούμορ, προσωπικά δεν μπόρεσα να διασταυρώσω τίποτα. Στον πλανήτη ΠΑΟΚ με πρόσχημα την ντομπροσύνη που αντιπροσωπεύει ο σύλλογος έχουμε μπερδέψει λίγο τις έννοιες, τα διακριτά όρια μεταξύ αποτυχίας και στησίματος. Έχουμε κάνει το απρόμαυρο κόκκινο και δεν μπορούμε να ξεχωρίσουμε το φίλο από τον εχθρό, παρά μόνο βολεμένοι στον μικρόκοσμο μας ανάλογα σε ποια κλίκα είναι αυτοτοποθετημένος ο καθένας μας: Προπονητοφάγοι, προπονητολάγνοι, μεταγραφάκηδες, διοικητικοί, οικονομολόγοι, δικηγόροι, διαπραγματευτές, διαμεσολαβητές... Φαν του Άγγελου, του Μπόλονι, του Στέφενς, πολέμιοι του 14, του Γιδιού των πράσινων παιδιών...
Γενικά ταμπεραμέντο από τα λίγα, και ίσως οι μόνοι στην Ευρώπη που άμα μας καυλώσει μπορούμε να στείλουμε τον όποιο πρόεδρο για βρούβες, τον όποιο ιδιοκτήτη στον αγύριστο. Και λέω οι μόνοι γιατί δεν ξέρω τι μπορεί να γίνεται στη Λατινική Αμερική.
Αποκομμένοι οι περισσότεροι από την υπόλοιπη φίλαθλη χώρα έχουμε 100% άγνοια για το τι γίνεται ακριβώς στο ποδόσφαιρο και στην Ελλάδα κι έξω. Στηρίζουμε δυναμικά αυτά που μας αρέσουν ασχέτως αν είναι μια τρύπα στο νερό και μισούμε φανατικά ότι δεν μας κάθεται όπως θέλουμε. Όπως θα θέλαμε. Όταν θα θέλαμε.
Μας πειράζουν τα ΜΜΕ, ΑΡΔ τους λέμε 24 ώρες το 24ωρο και αν δεν υπήρχανε δεν θα μας πείραζε. Δεν μας απασχολεί που δεν μπορούμε να επικοινωνήσουμε το δίκιο μας με κανέναν τρόπο, αρκεί να μην υπάρχουν ΑΡΔ.
Μας πειράζουν οι αργόμισθοι, οι υπάλληλοι, οι φίλοι, οι συγγενείς και οι κολλητοί λες και εμείς στη θέση τους θα κάναμε κάτι άλλο. Θα κάναμε διαφορετικές επιλογές. Θα επιλέγαμε διαφορετικούς συνεργάτες...
Υπερευαίσθητοι σε βαθμό κακουργήματος σε αυτά που δεν θέλουμε, με συμμάχους κάτι γαμάτους ραδιοφωνατζήδες που αντί για μικρόφωνα έχουν μια τρόμπα και φουσκώνουν μυαλά. Μυαλά ανίκανα να φιλτράρουν το παραμικρό για το αληθές του πράγματος. Ανίκανα παντελώς να συζητήσουν στοιχειωδώς, να ακούσουν μια αντίθετη άποψη.
Ο Βρύζας είναι το τελευταίο "εξιλαστήριο θύμα" κι αυτό γιατί μέσα στην επτάχρονη, οκτάχρονη πορεία του μέσα στον ΠΑΟΚ το πρόσημο είναι θετικό. Έκανε παραπάνω από όσα υπολόγιζα, λιγότερο επιτυχημένα από όσα υπολόγιζα.
Στο ατέρμονο γαϊτανάκι καταστροφολογίας δεν πρόκειται να αναμειχθώ, όποιος έχει να μου πει με ονόματα, πράγματα και καταστάσεις τι έκανε και δεν το μάθαμε οι υπόλοιποι, ας το πει, αλλιώς να αναμασήσει φήμες και παραμύθια τον κατατάσσει αυτομάτος στους καταστροφείς της ομάδας μου.
Αν έφευγε, έπρεπε να φύγει τελευταίος. Έχουν σειρά άλλοι πρώτα. Που έχουν κάνει ΠΟΛΥ μεγαλύτερο κακό τον τελευταίο καιρό.