Διάφορα άρθρα για τον Π.Α.Ο.Κ.

Σε διευρυμένη σύσκεψη τριών υπουργείων συζητήθηκε η επαναφορά του ιδιώνυμου για τα επεισόδια στα γήπεδα. Ποιοι συμφώνησαν και ποιοι εξέφρασαν επιφυλάξεις για το μέτρο που οδηγεί στη φυλακή όσους συλλαμβάνονται και εφαρμοζόταν μέχρι το 2009. Αυτονόμηση των χούλιγκαν διαπιστώνει η κυβέρνηση...

Διευρυμένη σύσκεψη για την αντιμετώπιση της βίας στα γήπεδα έγινε στο υπουργείο Προστασίας του Πολίτη με τη συμμετοχή τριών υπουργείων: Του υπουργείου προστασίας του Πολίτη, του υπουργείου Δικαιοσύνης και του υπουργείου Πολιτισμού που είναι αρμόδιο για τον αθλητισμό. Παρόντες ήταν και εκπρόσωποι της αστυνομίας.

Συζητήθηκε η επαναφορά του ιδιώνυμου αδικήματος για περιπτώσεις αθλητικής βίας αλλά μόνο στις περιπτώσεις που οι κατηγορίες για τους συλληφθέντες είναι οι η πρόκληση σωματικής βλάβης και η φθορά ξένης περιουσίας.

Αντιρρήσεις προέβαλε η πλευρά του υπουργείου Δικαιοσύνης. Οι υπόλοιποι ήταν κατ' αρχήν θετικοί. Το ιδιώνυμο εφαρμόστηκε την περίοδο 2006 - 2009 από τον τότε υφυπουργό Αθλητισμού Γ. Ορφανό. Η εφαρμογή του προκάλεσε αύξηση των συλλήψεων και αύξηση των αντιδράσεων των οργανωμένων οπαδών που στράφηκαν κατά του νόμου.

Την άνοιξη του 2009 ο διάδοχος του Ορφανού, Γ. Ιωαννίδης, κατάργησε το ιδιώνυμο θεωρώντας το άδικο. Τώρα η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ συζητεί την επαναφορά του θεωρώντας ότι μερίδα αυτών που προκαλούν επεισόδια έχουν αυτονομηθεί...

γκαζετα

καλα ας επαναφερουν το νομο ορφανου και θα πεσει πολυ....γελιο

Όταν ο ΠΑΟΚ, συνάντησε τις ρίζες του

Στον αθλητικό χάρτη της Πόλης, πλέον είναι γνωστό ως… Μπεϊόγλου. Στις συνειδήσεις όλων των Ελλήνων της Πόλης, πάντως, παραμένει το γνωστό Πέρα.

Η περιοχή της Πόλης, που κάποτε άκμαζε ο Ελληνισμός, έχει αλλάξει όνομα και χαρακτήρα, πλέον είναι ένα μέρος του πολύβουου κέντρο της πόλης (φωτό), που σε τίποτα δεν θυμίζει Ελλάδα, ωστόσο για τους 2.500 της Κωνσταντινούπολης, είναι το σημείο αναφοράς.

Ο Α.Σ. Πέρα παραμένει ο αθλητικός σύλλογος των Ελλήνων της Πόλης, έστω κι αν σήμερα μόλις το 10% των 220 αθλητών του, είναι Έλληνες, και τα τμήματα ποδοσφαίρου, μπάσκετ και βόλεϊ, παλεύουν στις ερασιτεχνικές κατηγορίες.

Είναι ο σύλλογος, στον οποίο χάνονται οι ρίζες του ΠΑΟΚ, αυτοί, που τον ίδρυσαν το 1926, ήταν μέλη του ΑΣ Πέρα, που ήρθαν πρόσφυγες στη Θεσσαλονίκη.

Τα γραφεία του ΑΣ Πέρα, στο κέντρο της Κωνσταντινούπολης επισκέφτηκε το μεσημέρι ο Θόδωρος Ζαγοράκης με τα υπόλοιπα μέλη της διοίκησης. Εκεί, τον υποδέχτηκαν ο πρόξενος της Ελλάδας στην Πόλη, Βασίλης Μπονόβας, ο πρόεδρος του ΑΣ Πέρα, Δημήτρης Κώτσιας και ο αντιπρόεδρος (και συνάδελφος) Ανδρέας Ρομπόπουλος, οι οποίοι δεν έκρυβαν τη συγκίνησή τους.

«Χαρήκαμε πάρα πολύ με την επίσκεψη του ΠΑΟΚ, αλλά δυστυχώς μας τιμάτε μόνο όταν έχει αγώνα. Αυτό ισχύει τόσο για τον ΠΑΟΚ, όσο και για την ΑΕΚ. Οι πρόγονοί μας ίδρυσαν τον ΠΑΟΚ. Τον καιρό του κ. Μπατατούδη, γνωρίσαμε έναν ιδρυτή του ΠΑΟΚ (σ.σ. Νίκος Ζουμπουλίδης). Ευχόμαστε στον ΠΑΟΚ καλή επιτυχία στον βραδινό αγώνα. Θα πάμε κι εμείς στο ματς, άλλωστε, δύο ομάδες μας παίζουν. Μείναμε πολύ λίγοι στην Πόλη, αλλά προσπαθούμε να κρατήσουμε τον σύλλογο στο πόδι. Όσο υπάρχουμε, θα υπάρχει και ο σύλλογος. Ο στόχος μας είναι να μείνει ο σύλλογος και τα κύπελλά του άθικτα» δήλωσε ο πρόεδρος του συλλόγου, Δημήτρης Κώτσιας, που εξέφρασε και το παράπονό του.

Νωρίτερα, παρουσία και του προξένου, συναντήθηκε με τον Θόδωρο Ζαγοράκη κι ο πρόεδρος του ΠΑΟΚ, εξέφρασε την επιθυμία του να βοηθήσει τον σύλλογο να παραμείνει ζωντανός. Ο Ζαγοράκης ρώτησε τους ανθρώπους του ΑΣ Πέρα τι χρειάζονται πρωτίστως, οι διοικούντες τον σύλλογο δεν ζήτησαν κάτι κι ο πρόεδρος του ΠΑΟΚ υποσχέθηκε ότι δεν θα τους ξεχάσει και ο ΠΑΟΚ θα κάνει ότι μπορεί να προσφέρει μία χείρα βοηθείας, στον σύλλογο (ιματισμό κλπ), από τον οποίο προήλθαν οι ιδρυτές του.

Ο Ζαγοράκης παρέδωσε μία αναμνηστική πλακέτα στους διοικούντες τον ΑΣ Πέρα, στην οποία αναγράφεται «84 χρόνια αλησμόνητες πατρίδες, από την ΠΑΕ ΠΑΟΚ προς τον ΑΣ Πέρα, για την πολύχρονη και ανιδιοτελή προσφορά του στον ελληνισμό και τα αθλητικά δρώμενα της Πόλεως».

Η επίσκεψη του στα γραφεία του ΑΣ Πέρα, προκάλεσε μεγάλο ενδιαφέρον και στην Τουρκία και μάλιστα την κάλυψαν πολλοί τούρκοι δημοσιογράφοι και πέντε τηλεοπτικά συνεργεία! Οι Τούρκοι «κυνήγησαν» τον Ζαγοράκη για μία δήλωση αναφορικά με το σημερινό παιχνίδι, αλλά δεν τα κατάφεραν.

«Οι ποδοσφαιριστές μιλάνε γι΄ αυτά, εμείς απλά είμαστε χαρούμενοι, που είμαστε εδώ, σε έναν σύλλογο, που έχει σχέση με τον ΠΑΟΚ», αρκέστηκε να πει.

ΠΑΟΚ24

Α ρε ΠΑΟΚάρα...

Οι άνθρωποι πάντως το είπαν το παράπονό τους..

Δε θέλω καν να φαντάζομαι τα οφέλη που θα είχαμε αν εκμεταλλευομασταν τη συγκεκριμένη σχέση .

Και δεν εννοώ εθνικιστικά , αλλά εμπορικά.

Δηλαδή πόσο δύσκολο θα ήταν να στέλναμε λίγα πράγματα? Η να κάναμε κανένα φιλικό που και που? Η κανένα τουρνουά ... Χιλιάδες ιδέες υπάρχουν,...

Α ρε ΠΑΟΚάρα...

καλα τα ειπαν και ας ελπισουμε απο εκει και περα να ενδιαφερθουμε...φυσικα και εχουμε τοσες σκοτουρες αλλα δεν πρεπει να κοψουμε επαφη με τις ριζες μας... 🧐 🧐

Γιατι εχουμε καμμια επαφη ρε συ Σερα?

"Στον ΠΑΟΚ όμως, αξίζει υπόκλισης. Λίγοι πάνε στο «Σουκρού Σαράτσογλου» και καταθέτουν… βαρίδια.
Ο ΠΑΟΚ κράτησε, άντεξε, έδειξε ότι όσο περνάει η ώρα καταρχάς έχει πολύ καλύτερη φυσική κατάσταση. Τους… έσκασε στο τέλος του Τούρκους. Το γκολ της ισοφαρισης… μύριζε ώρα. Μια ο Σαλπιγγίδης, μια εκείνη η απίθανη κόντρα στον Λουγκάνο (αυτογκόλ… θαύμα θα ήταν αυτό αν έμπαινε), άρχισε να… ψήνεται. Ώσπου… μπήκε το παστέλι, τέζα οι Τούρκοι. Ηδονή.
Σπάνια γράφω έτσι, το ξέρετε. Αλλά… ηδονή ένοιωσα, τι να πω; Κάτι η Πόλη, ο Δικέφαλος, οι Τούρκοι, η Αγιά Σοφιά, έτσι μου βγήκε. Και ίσως να βγήκε έτσι σε όλους όσους έχουν πάει έστω μια φορά στην Πόλη. Όχι μόνο στους φίλους του ΠΑΟΚ.
Ξεχωριστή μνεία και υπόκλιση στον Πάμπλο Γκαρσία. Τεράστιος. Παγκόσμια κλάση. Ο κορυφαίος των κορυφαίων. Ψυχή, μυαλό, δύναμη, ψυχραιμία, όλα σε ένα. Τρομερός ήταν. "


Billaras - Metrosport

Σωστος αδερφε, εδω επρεπε να το βαλω ,το εβαλα στο τοπικ του Γκαρσια...


Σορρυ..

Δεν το είχα δει ότι το έβαλες ήδη
Και εδώ και εκεί ΠΑΟΚ ΠΑΝΤΟΥ

Από τον Βρύζα στον Μουσλίμοβιτς
Αλέξης Σπυρόπουλος

Η συλλογή είχε σταματήσει, θαρρείς και ο χρόνος μαζί της, στον Βρύζα. Στο «Χάιμπουρι». Remember? Εννοείται. Αναστασιάδης vs Βενγκέρ, η πρώτη σεζόν του Αλσατού στο Λονδίνο, τα πρώτα ευρωπαϊκά παιγνίδια του στον πάγκο της Αρσεναλ. Φρατζέσκος εδώ, Μπέρχκαμπ εκεί, στο φινάλε ο Ζήσης.

Το τελευταίο, με όλη τη σημασία «σημείο αναφοράς» στα χρονικά του ΠΑΟΚ. Αντε, βαριά-βαριά και η ενδιάμεση «υποσημείωση» για εκείνη τη νύχτα με την Ουντινέζε, αργότερα, στην Τούμπα. Η νύχτα του, ποιος δεν τον έχει ξεχάσει να σηκώσει το χέρι, Καμπς.

Το τελευταίο σημείο αναφοράς, πριν το προχθεσινό. Τώρα «είναι» ο Μουσλίμοβιτς. Η Πόλη. Ο ΠΑΟΚ έβαλε στη σειρά το καινούργιο. Τα κλαμπ, τα χρειάζονται αυτά τα «σημεία». Οσο και τα χρήματα που φέρνουν. Ή, μάλλον, πιο πολύ από τα χρήματα. Τα χρήματα είναι απαραίτητα αλλά φευγαλέα. Σήμερα έχεις, αύριο δεν έχεις, μεθαύριο ξαναέχεις. Θα σου τα κόψει ο ΟΠΑΠ, θα σου τα δώσει ο ΟΠΑΠ. Καθημερινότητα. Οι «αναφορές», όμως, είναι παντοτινές. Περισσότερο και από τους παίκτες που αλλάζουν ομάδες, για τους φιλάθλους που δεν αλλάζουν ποτέ.

Αυτό, η ανάμνηση, το να νιώθεις καλά, ζεστά, κάθε φορά που ανατρέχεις, να θυμάσαι με ακρίβεια πού ήσουν, με ποιους ήσουν και τι έκανες την ώρα που συνέβη. Ακόμη καλύτερα, τις «ανέκδοτες» λεπτομέρειες του ταξιδιού, αν ήταν ταξίδι και είχες ταξιδέψει. Ανεξίτηλο. Ανεκτίμητο. Γιατί το ίδιο αυτό ένα γεγονός, ο καθένας μας «το έχει» με τον δικό του τρόπο κρατημένο μέσα του.

Ημουν παιδί, του Δημοτικού, στο 3-3 του ΠΑΟΚ στη Λιόν, δεν είχαμε καν τηλεόραση σπίτι, το έβλεπα στο διπλανό διαμέρισμα, ο ηλικιωμένος γείτονάς μας... έβριζε τον Στέφα, τον γκολκίπερ, ότι είχε γράσο στα χέρια, σαν να ξαναβλέπω τη σκηνή, αδρή, ολοζώντανη, μπροστά μου. Μια μέρα, πρόσφατα, διάβασα σε αστερίσκο του ρεπορτάζ ότι ο Στέφας «έφυγε». Το πρώτο που μου ήρθε στο νου ήταν τα χέρια του, στο «Ζερλάν».

Χαράζουν, αυτά τα πράγματα. Τη νύχτα της ΑΕΚ με την Κουίνς Παρκ Ρέιντζερς, άλλη αδρή σκηνή, (προ)έφηβος πια, δεν πήγα αγγλικά στο φροντιστήριο, στο μεταξύ είχαμε αλλάξει σπίτι και, το κυριότερο, αποκτήσαμε τηλεόραση, έμεινα να το δω. Γονάτισα μπροστά στην οθόνη, και όταν οι Αγγλοι εκτελούσαν τα πέναλτι, πεταγόμουν και εγώ (μαζί με τον Χρηστίδη!) για να τα πιάσω, αριστερά ή δεξιά.

Εάν η ομάδα για τους οποιουσδήποτε λόγους δεν σου προσφέρει την τακτική επανάληψη, να παίζει κάθε χρόνο με την Μπαρτσελόνα ή με τη Γιουνάιτεντ, τότε είναι ζωτική ανάγκη να σου δίνει, μία στο τόσο, τις «αναφορές». Ζεις με αυτές, τις εκτιμάς αλλιώς. Κάποτε, ελλείψει αληθινών αναφορών, οι θείοι μας στα 60s έκαναν «σημεία» τα... φιλικά της εποχής. Την «ομάδα του Πελέ», της «Ρεάλ το φόβητρο», οτιδήποτε. Εγινε λαϊκό τραγούδι, και αναρωτιέμαι αν το έμαθαν ποτέ στη μακρινή Πολωνία εκείνα τα χρόνια, η Ζαγκλέμπιε! Η Ζαγκλεμπιέ, με τον τόνο στη λήγουσα…

Οι λίγοι «ζουν» με την επανάληψη. Ενα, δύο, τρία, εννέα Πρωταθλητριών, 22, 42, 62 πρωταθλήματα, και λοιπές... στατιστικές. Οι πολλοί αυτού του κόσμου ζουν με τις αναφορές. Αυτές που μετά, από μια άλλη ανάγκη, την ανθρώπινη ανάγκη της αναβίωσης, γίνονται έως ταινία, ντοκιμαντέρ, αφιέρωμα. Και ζουν ωραία, με αυτές. Ξέρω πολλούς. Και ανάμεσα στους πολλούς, δεν έχω γνωρίσει κανέναν που θα δεχόταν να «πουλήσει» την πολύτιμη αναφορά του, με αντάλλαγμα ένα μάτσο τίτλους...

Ο τυπος ειναι ανατριχιαστικος, ευτηχως που υπαρχουν μερικοι σαν αυτον και μας θυμιζουν ποια ειναι η αληθινη δημοσιογραφια.

τα εχουμε πει για το σπυροπουλοτον κορυφαιο ελληνα αθλητικογραφο κατα τη γνωμη μου και παραδειγμα προς μιμηση για τους υπολοιπους...μπραβο του για το εξαιρετικο αρθρο...