Η μέγιστη ευθύνη στο μοντέλο-ΠΑΟΚ
29/01/10
Ακουσα τη γνώριμη φωνή, σε χαρούμενο τόνο έκπληξης, να με καλεί από μακριά με το μικρό όνομά μου ένα βράδυ Δευτέρας στο «Ελ. Βενιζέλος». Ηταν ο Θοδωρής Ζαγοράκης, κάνα δίμηνο μετά την παραίτησή του από την προεδρία. Αρχές Δεκεμβρίου. Εφευγα για Τορίνο, στο Γιουβέντους - Μπάγερν.
Επέστρεφαν, με τον καλό Βαγγέλη Πουρλιοτόπουλο, στη Θεσσαλονίκη από «μια δουλίτσα στην Αθήνα». Τα είπαμε πέντε λεπτά, στα όρθια. Δεν ρώτησα πολλά. Μου αρκούσε ό,τι διαισθάνθηκα από όσα, σε vibes, λάμβανα. Τον έβλεπα «καλά». Τον ΘοδGρή, από τα χρόνια που ήταν στις Ελπίδες ακόμη, τον αγαπώ. Το ξέρει. Εφτανε που είδα, και άκουσα, πάλι τον Θοδωρή που ανέκαθεν ήξερα. Τον ξαναείδα... χθες. Από 500 χιλιόμετρα μακριά. Ο Θοδωρής που δεν έφυγε ποτέ.
Τι έμεινε από όλο αυτό; Ο,τι έγινε, με αφορμή «όλο αυτό», ωφέλιμη συνείδηση στην κοινότητα των ΠΑΟΚτσήδων. Οτι δηλαδή ο σύλλογος απέκτησε τη δομή, το πνεύμα, τις αντοχές ώστε να μπορεί να προχωρήσει, ασφαλής από αναταράξεις, και χωρίς τον Ζαγοράκη. Δεν το ήξεραν, το έμαθαν «επί τη ευκαιρία». Αλλά ενώ μπορούν και χωρίς τον Ζαγοράκη, πάλι πιο καλό είναι να προχωρούν, αφού εξέλιπαν οι λόγοι για το αντίθετο, με τον Ζαγοράκη. Τον καλό παίκτη (δεν είναι αναντικατάστατος μεν, ωστόσο) τον θέλεις μέσα, όχι έξω.
Εμεινε επίσης, ως αντίβαρο στο άλλο σκέλος της ζυγαριάς, η ανθρώπινη ενόχληση που ο τετράγωνης λογικής Ζήσης Βρύζας, όπως άλλωστε θα συνέβαινε και σε καθέναν στη θέση του Βρύζα, είναι πιθανόν ότι ένιωσε. Και σεβαστό, και κατανοητό, και πολύ... λίγο για να το προτάξει επάνω από τον κοινό σκοπό. Να το αναγάγει (αυτός, ο «παίκτης ομάδας») σε μείζον.
Ο,τι κι αν έγινε, λοιπόν, δεν είναι τόσο σημαντικό όσο ό,τι είναι στο εξής να γίνει. Επί της ουσίας δεν αλλάζει κάτι άλλο από το ότι ξαναβρήκε ο Θοδωρής την όρεξη και από το ότι προστίθενται +2 μάτια (και ένα κινητό με πλούσια ατζέντα) στο αγωνιστικό κομμάτι. Τα μάτια, και το κινητό, του Σέρζιο Κονσεϊσάο. Πιο χρήσιμα πια, μεταξύ μας, από τα δύο υπερκαταναλωμένα πόδια του Πορτογάλου ποδοσφαιριστή. Και πιο χρήσιμα τέσσερα μάτια... από δύο. Μακάρι να ήταν και έξι ή οκτώ, και από τίτλους (διευθυντής ποδοσφαίροG, τεχνικός διευθυντής, αντιπρόεδρος κ.λπ.) το μόνο εύκολο είναι να βρεθούν. Και να τακτοποιηθούν τα κουτάκια, στο οργανόγραμμα. Το θέμα δεν είναι το οργανόγραμμα. Το θέμα είναι η προοπτική και, ακόμη περισσότερο, η ευθύνη.
Η προοπτική είναι ότι, μετά τον ανήφορο αυτών των δυόμισι ετών, έπεται... και άλλος τόσος ανήφορος ως τον στόχο-ίσωμα. Δεν υπάρχει διαφορετικός, και να είναι ο ορθός, δρόμος. Τα έσοδα έρχονται ευρώ το ευρώ, και ακριβώς αυτή είναι η μέγιστη ευθύνη. Δεν έρχονται με τις «χεριές» από τέσσερις-πέντε λεφτάδες, ξεκούραστα και συνοπτικά, να έχεις μετά να λογοδοτήσεις σε αυτούς πώς τα διαχειρίστηκες.
Στο μοντέλο-ΠΑΟΚ έχεις να λογοδοτήσεις σε μερικές δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους που δεν είναι λεφτάδες αλλά, ακριβώς λόγω του όγκου τους και της αφοσίωσής τους, γεννούν ελκυστική δυναμική. Η δε διαχείριση, αφού επιτύχεις την εισροή των κεφαλαίων, είναι σύνθετο εγχείρημα. Γιγαντιαίο.
Απαιτεί τον σοφό συγκερασμό των αναγκών. Σημαίνει να τρέχεις ταυτόχρονα σε παράλληλους διαδρόμους. Σε υποδομές που θα μείνουν για μια ζωή ή για δύο ζωές. Αλλά και στο επίπεδο της ομάδας. Ενας σοφός συγκερασμός θα είναι και ένα πειστικό επιχείρημα, ότι αξίζει τον κόπο να συνεχίσει να το παλεύει, στα μάτια του Φερνάντο Σάντος.
Δημοψήφισμα
Το ματς πρωταθλήματος ΠΑΟΚ - Παναθηναϊκός έρχεται μέσα στον Φεβρουάριο, σε περίπου τρεις εβδομάδες. Και, έτσι όπως έγινε η κλήρωση, το φυσιολογικό είναι ότι οι ομάδες θα αναμετρηθούν και στους ημιτελικούς του Κυπέλλου. Οι απαντήσεις που δόθηκαν χθες λοιπόν, και από τον Ζαγοράκη και από τον Βρύζα, ήταν ακριβώς ό,τι χρειαζόταν για να μη μετατραπούν αυτοί οι αγώνες σε... δημοψήφισμα, να μετρηθούν στην Τούμπα πόσοι είναι υπέρ της επιστροφής του Δημήτρη Σαλπιγγίδη και πόσοι κατά. Στο ματς πρωταθλήματος, τοGλιγότερο που θα διακυβεύεται για τον ΠΑΟΚ είναι η θέση του στην κατάταξη της regular season. Στα ματς Κυπέλλου, η πρόκριση στον τελικό. Το δημοψήφισμα συνεπώς, ενόψει των στόχων, παρέλκει.
Συμβόλαιο
Τα προτεινόμενα συμβόλαια, και η διάρκειά τους και τα χρήματα, δεν είναι ανταμοιβή για τις προσφερθείσες υπηρεσίες. Απεικονίζουν πώς αντιλαμβάνεται ο προτείνων τις μέλλουσες να προσφερθούν υπηρεσίες.
Ο Βλάνταν Ιβιτς, για όσα πολύτιμα προσφέρει εφέτος, αμείβεται με όσα έχει συμφωνήσει να αμείβεται. Ακόμη πόσα έχει να προσφέρει, για ένα χρόνο ή για δύο και σε ποιο τίμημα, δεν είναι παράλογο να θέλει ο ΠΑΟΚ να το σκεφτεί και να το ξανασκεφτεί. Βασικό είναι να μιλάνε τα μέρη με τα μάτια, στα ίσια, καθαρά, αντρικά. Το εκλαμβάνουμε ως δεδομένο ότι έτσι θα γίνει.
Αλλά η ψύχραιμη σκέψη είναι το θεμέλιο των ευτυχισμένων σχέσεων. Ευτυχισμένη σχέση δεν θα είναι, π.χ., να δεσμευτούν για δύο σεζόν, τώρα που είναι η βράση και το σίδερο κολλάει, αλλά τη δεύτερη σεζόν ο Ιβιτς να έχει γίνει, παρ' ελπίδα, σημερινός Βερόν. Και να φτάσουν τα μέρη να τυραννιούνται, πώς θα απαλλαγεί το ένα από το άλλο.
http://www.exedrasports.gr/default.aspx?pid=78&cid=92&aid=52482Ο ΠΑΟΚ μας αυτοκαταστρέφεται διότι κατεχράσχθη το δικαίωμα της ελευθερίας και της ισότητας.διότι έμαθε τους οπαδους να θεωρούν την αυθάδεια ως δικαίωμα, την παρανομία ως ελευθερία, την αναίδεια του λογου ως ισότητα και την αναρχία ως ευδαιμονία.
παράφραση του Ισοκράτη...
