Οι βραδιές που Θυμόμαστε, γιατί Λατρέψαμε τον ΠΑΟΚ
Δεν ξέρω αν είναι θέμα χαρακτήρα, ηλικίας ή κάτι άλλο, μετά από ματς όπως αυτό με την Tottenham όμως, δύσκολα κυριεύομαι από απογοήτευση, θυμό κλπ. Διαπιστώνοντας τριγύρω μου από χθές έναν διάχυτο εκνευρισμό για ένα Χ που δεν το αξίζαμε, επέμενα να νοιώθω χαρούμενος, χωρίς να καταπιέζω τη σκέψη...
Το ίδιο ακριβώς, αισθανόμουν και πέρσυ μετά το ματς με τον Αγιαξ στην Τούμπα. Μπορεί εκείνο το άδικο 3-3 να έβαζε οριστικό τέλος στο όνειρο της συμμετοχής σε ομίλους του Champions league, μπορεί το μέλλον της ομάδας να ήταν επισφαλές επειδή δεν είχε εξασφαλίσει τα Ευρωπαικά έσοδα έστω από τους ομίλους του Europa, αλλά παρέμενα αδιάφορος.
Οπως κι' εκείνο το Αυγουστιάτικο βράδυ έτσι και χθες, έφευγα από την Τούμπα. γεμάτος από ΠΑΟΚ! Ολα τα υπόλοιπα, έμοιαζαν απειροελάχιστα, για να περιορίσουν αυτό το συναίσθημα. Και μιλάμε τώρα για οικονομικά δεδομένα που τη σήμερον ημέρα αποτελούν το Α και το Ω στο σύγχρονο ποδόσφαιρο! Κι' όμως, δεν κατάφεραν να μου χαλάσουν τη ζαχαρένια.
Το ΠΑΟΚτσήδικο συναίσθημα που με πλημμύρισε, ήταν κατά πολύ δυνατότερο για να επιτρέψει σε όλα τα υπόλοιπα, να κουμαντάρουν τον ψυχισμό μου.
Είναι αυτό το κάτι που συνδέει όλους εμάς τους ΠΑΟΚτσήδες και το οποίο δε μπορεί να περιγραφεί μ' έναν τίτλο. Το νοιώθουμε όλοι όμως, αφού είναι αυτό που προκάλεσε τη φλασιά μέσα μας και μας μετέτρεψε από φιλάθλους ή και οπαδούς μιάς ομάδας, σε τρελαμένους υποστηρικτές της...
Πλεονασμός θα πείτε, αφού όλοι οι ΠΑΟΚτσήδες τρελαμένοι είμαστε. Ε λοιπόν γι' αυτό το ''συστατικό'' μιλάω, που μας κάνει να ξεχωρίζουμε από τους υπόλοιπους. Γιατί όλοι οι άλλοι, είναι στην καλύτερη φανατικοί οπαδοί.
Εμείς κουβαλάμε μία τρέλα που δεν περιγράφετε με λέξεις, αλλά γίνεται αντιληπτή ακόμα και από περιστασιακούς επισκέπτες, όπως το βράδυ της Πέμπτης με το Ρέντκναπ, τους σχολιαστές του ΒΒC και τόσους ακόμα κατά το παρελθόν.
Το πρόβλημα είναι ότι αυτό το ''κάτι'' κάπου χάνεται ώρες-ώρες και καταντάμε σαν τους άλλους, από τους οποίους ξεχωρίζουμε. Είναι τέτοια η τύφλα μας, που συμπεριφερόμαστε σαν εκείνους που θεωρούμε ότι αποτελούν παράδειγμα προς αποφυγή.
toten2
Διαβάζουμε σήμερα διθυραμβικά σχόλια για την εμφάνιση της ομάδας για το DNA του ΠΑΟΚ και πραγματικά αναρωτιέμαι, πως είναι δυνατόν αυτή η ομάδα που σήμερα εξυμνείται από όλους μας, να απαξιώνεται μόλις μερικά 24ωρα πριν. Ναι το ξέρω το ποιήμα ''δοκάρι και μέσα-Θεοί,δοκάρι και έξω-ουστ κοπρόσκυλα'' αλλά είναι τόσο ακραία αντίθετες οι δύο συμπεριφορές, που δε γίνεται να δικαιολογηθούν από τη διαφορετικότητα ενός αποτελέσματος ή μιάς εμφάνισης.
Αποδεκτή τόσο η απογοήτευση όσο και ο ενθουσιασμός που προκαλεί η εμφάνιση ή το αποτέλεσμα, αλλά συζητάμε για κατάσταση που ξεφεύγει πέρα από κάθε πλαίσιο. Μετά από ήττες κυρίως, διαβάζουμε σχόλια για στελέχη που είτε φορούν τη φανέλα, είτε προσφέρουν στην ομάδα από οποιοδήποτε πόστο, τα οποία ξεχειλίζουν από κακία, και μίσος
Μην αναφέρω ονόματα, τα ξέρετε όλοι, αν και εξαιρώντας το Γκαρσία, είναι σχεδόν όλοι οι υπόλοιποι. Προσέξτε δε μιλάμε για κριτική, αλλά για απαξίωση ακόμα και ύβρεις που δεν τις ακούν ακόμα και από αντιπάλους.
Αμέσως μετά το 2ο χαμένο πέναλτυ του Λίνο, ο κόσμος του ΠΑΟΚ ξέσπασε σε ένα παρατεταμένο, ολόθερμο και εντελώς αυθόρμητο χειροκρότημα, προς την ομάδα και κυρίως τον ποδοσφαιριστή, για να του δώσει κουράγιο και να δείξει στην πράξη ότι μιά χαμένη ευκαιρία, δεν είναι δυνατόν να αμαυρώσει την εξαιρετική παρουσία του Βραζιλιάνου, που από την αρχή της σεζόν είναι ο σταθερότερος, ο καλύτερος και με διαφορά.
toten
Σκεφτείτε όμως το ενδεχόμενο, με εντολή Μπόλονι (αντιλαμβανόμενος την πίεση του παίκτη ) να εκτελούσε το 2ο πέναλτυ ο... Σαλπιγγίδης αντί του Λίνο και να το έχανε. Το ότι ο Ρουμάνος θα άκουγε τα σχολιανά του επειδή ο Λίνο θα το έβαζε...σίγουρα λόγω της ανεβασμένης ψυχολογίας -ξέρω τι σου λέω έχω παίξει μπάλα ή πάω γήπεδο από το 70 κλπ-,είναι το λιγότερο. Ο κοντός θα ήταν για πολλοστή φορά στον τάκο κατηγορούμενος για την ανικανότητα του να βρει εστία όταν παίρνει ένα κάρο λεφτά! Λες και η υπάρχει πλαφόν για το δικαίωμα στην απώλεια ενός πέναλτυ ή μιας ευκαιρίας...
Θα πει κάποιος ''ρε φίλε το είπες μόνος σου παραπάνω ότι ο Λίνο είναι σούπερ φέτος, ενώ ο Σάλπι έχει να παίξει μπάλα από την εποχή του Γούμενου''.
Σωστό κι' αυτό, μόνο που και ο Λίνο άκουγε πέρσυ μπινελίκια επιεδή σερνόταν στο μεγαλύτερο διάστημα της σεζόν. Μη μου πείτε ότι δε θυμάστε σχόλια του τύπου
''γιατί δεν παίζει ο...Σακελλαρίου, γιατί οι μαλάκες ανανέωσαν το συμβόλαιο του κωλόγερου από τη Βραζιλία''.
Αυτό είναι το πιό ενοχλητικό, πως η όποια προσέγγιση γίνεται αρπακολατζίδικα, απουσιάζει παντελώς η ορθή σκέψη και κυρίως η αγάπη για την ομάδα.
Και το ακόμα χειρότερο είναι, ότι τα περισσότερα απ' αυτά που ακούγονται, είναι προιόν εμπάθειας, που τεκμηριώνει τα περί εκδήλωσης μίσους που προανέφερα. Κράζαμε πχ πέρσυ το Χαλκιά για λιγότερο καραμπινάτες γκέλες απ' αυτές του κάνει φέτος ο Κρέσιτς...
Προσωπικώς, δε με χαλάει κανένας από τους δύο, τόσο ο ένας όσο και ο άλλος έχουν θετικά και αρνητικά. Απ' όσο βλέπω ποδόσφαιρο άλλωστε, έχω διαπιστώσει ότι υπάρχουν τερματοφύλακες σε ομάδες υψηλότερου επιπέδου, που κάνουν πολύ χειρότερα.
Δε γίνεται όμως ρε μάγκα, να φέρνεις τον κόσμο ανάποδα όταν παίζει ο ένας και να παριστάνεις τον Κινέζο, όταν ο άλλος κάνει γκέλες.
Μην πάτε μακριά, εδώ σηκώσαμε στα χέρια το Μπαλάφα, που ακόμα και το ενδεχόμενο να παίξει αλλαγή, προκαλούσε κάποτε μουρμούρα και γκρίνια που τσάκιζε ρεκόρ.
Ισως το πιό χαρακτηριστικό παράδειγμα, είναι αυτό που συμβαίνει με το Μπόλονι και την...σχεδόν αποθέωση που γνωρίζει κάθε φορά, που ακόμα και μέσα από το ιδιαίτερο χιούμορ του, επισημαίνει τα κενά στο ρόστερ της ομάδας. Κι' εγώ γουστάρω για να είμαι ειλικρινής, κυρίως γιατί δείχνει ότι δεν διακατέχεται από την ανασφάλεια που του επιβάλει να είναι yesman της διοίκησης.
Ημουν και με το Σάντος όμως, όταν μίλησε για σαρδέλες, τότε που όλοι έπεσαν να τον φάνε επειδή κατέστρεψε την ψυχολογία των παικτών...Εβγαινε δηλαδή ο ξερόλας-κριτής των ερτζιανών και αναρωτιόταν ''με τι κουράγιο θα παίξουν οι παίκτες, όταν ο προπονητής τους παρομοιάζει με σαρδέλες''. Ο ίδιος τύπος αποθεώνει τώρα το Μπόλονι, χωρίς να αναρωτιέται ''με τι κουράγιο θα μπει να παίξει ο Ρομπέρ ή κάποιος άλλος παγκίτης, όταν ο προπονητής τον μηδενίζει λέγοντας ότι κοιτά δίπλα του και δε βλέπει λύσεις''.
Και να σκεφτείτε ότι υπάρχει σαφέσταση διαφορά ποότητας στην εποχή της σαρδέλας, σε σχέση με το σήμερα. Αρκει να αναλογιστείτε ότι οι Μπαλάφας-Σνάουτσνερ που συνδέουν τις δύο εποχές, ήταν βασικοί τότε, αλλά όχι τώρα.
Τέλος πάντων, τα παραδείγματα αμέτρητα και περιτά από ένα σημείο και μετά....
Το γιατί καταντήσαμε έτσι -γιατί περί κατάντιας πρόκειται- είναι θέμα που έχει πολλές παραμέτρους και θα μας δοθεί αφορμή μελλοντικά να επικεντρωθούμε.
Το ευχάριστο είναι ότι το βράδυ της Πέμπτης, η ομάδα μας έδωσε την ευκαιρία να ξανανοιώσουμε συναισθήματα που μας έκαναν να λατρέψουμε τον ΠΑΟΚ και να ξεχάσουμε όλα αυτά που καταστρέψουν τα μυαλά μας τις περισσότερες μέρες.
Ζήστε τα, χαρείτε τα και απολαύστε τα, όσο προλαβαίνετε μέχρι την επόμενη γκέλα....
http://www.paokizein.gr/arthra/doctor/2504-oi-bradues-pou-thymomaste-giati-latrepsame-ton-paok.html 
