ΠΑΟΚ σημαίνει αντίσταση
Του Σωτήρη Μήλιου
Ο ΠΑΟΚ είναι ένας οργανισμός αντισυμβατικός. Δεν μεγάλωσε από τις νίκες, αλλά από τις μάχες του. Δεν γιγαντώθηκε από τα τρόπαια, αλλά από τον χαρακτήρα του. Ο ΠΑΟΚ είναι ένας οργανισμός που λειτουργεί θυμικά. Εν καιρώ «ειρήνης», βρίσκει τρόπο να φάει τις σάρκες μόνος του.
Εν καιρώ «πολέμου» βρίσκει τον τρόπο να συσπειρώνεται και να αντιστέκεται μαζικά. Μετά από κάθε μεγάλη κερδισμένη μάχη, ο Πάμπλο Γκαρσία συνηθίζει να βγάζει την φανέλα και να πανηγυρίζει με τις γροθιές υψωμένες. Οι περισσότεροι πια ξέρουν ότι στο στήθος του έχει γράψει την φράση «Caer estα permitido, levantarse es obligatorio». Επιτρέπεται να πέσεις, επιβάλλεται να σηκωθείς. Λίγοι έχουν ασχοληθεί με την προσωπογραφία που κοσμεί το μπράτσο του.
Εκεί βρίσκεται ο Χοσέ Χερβάσιο Αρτίγας, ένας αντισυμβατικός Ουρουγουανός ηγέτης, που την εποχή της απόλυτης μοναρχικής εξουσίας, αποφάσισε με κάτι... περίεργες δημοκρατικές ιδέες να τα βάλλει σχεδόν μόνος του με την ισπανική κυριαρχία και το Ηνωμένο Βασίλειο της Πορτογαλίας, της Βραζιλίας και του Αλγκάρβε. Του πήρε καιρό να κάνει πράξη το σχέδιο που έμοιαζε αρχικά αδιανόητο. Μετά από δεκάδες μάχες με όπλα και λόγια κατάφερε να κερδίσει την ανεξαρτησία αυτής της μικρής λωρίδας στο χάρτη που λέγεται Ουρουγουάη.
Με τον Γκαρσία στον οργανισμό του, ο ΠΑΟΚ άρχισε να βγάζει και στο γήπεδο την αντισυμβατικότητα. Αυτή την άρνηση υποταγής. Μπορείς να με κερδίσεις, αν είσαι καλύτερος, θα φύγω σιωπηλά από το γήπεδο και θα σου βγάλω το καπέλο. Δεν γίνεται όμως να με «σπάσεις» με οποιοδήποτε άλλο έμμεσο τρόπο. Στον πρώτο του χρόνο στην Ελλάδα, ο Ουρουγουανός πίστευε ότι οι διαφορές λύνονται με τα χέρια. Τα θολωμένα του μάτια ήταν συνήθως ο ευκολότερος τρόπος να παρασύρει και συνάμα να πληγώσει την ομάδα του. Σταδιακά έμαθε ότι ο θυμός είναι ο χειρότερος σύμβουλος. Οι μάχες κερδίζονται μόνο να είσαι ήρεμος.
Οι μάχες κερδίζονται μόνο αν βλέπεις καθαρά. Τα αποτελέσματα στα ντέρμπι τα τελευταία δύο χρόνια το αποδεικνύουν αυτό. Η νίκη - πρόκριση απέναντι στον Ολυμπιακό ήρθε γιατί το μάτι ήταν γυαλισμένο, όχι θολωμένο. Σταδιακά, ο ΠΑΟΚ μαθαίνει να μην επηρεάζεται από την έλλειψη του κόσμου του. Μαθαίνει να μην επηρεάζεται από τα χημικά, τα ελικόπτερα, τον αστυνομικό κλοίο. Μαθαίνει να μην επηρεάζεται από την απουσία του Κοντρέρας ή του Βιτόλο.
Μαθαίνει όχι απλά να αντιστέκεται για την αντίσταση, αλλά να αντιστέκεται για να κερδίζει. Η πρόκριση στα ημιτελικά του κυπέλλου ήταν απλώς μία κερδισμένη μάχη. Θα υπάρξουν πολλές ακόμα στο μέλλον...
ΥΓ1: Αν θέλει να δει κανείς τακτικά το πράγμα ήταν ένας ακόμα μία προπονητική νίκη του Μάκη Χάβου, που κι αυτός μόνος του αντιστάθηκε για να βγάλει την ετικέτα του «υπηρεσιακού». Το αρχικό του πλάνο και η διαχείριση του ματς ήταν υποδειγματική. Ξέροντας, ότι η ανάπτυξη του Ολυμπιακού γέρνει από δεξιά έβαλε δύο μπακ (Λίνο, Σαβίνι) για να κλείσει τους διαδρόμους.
Ξέροντας, ότι το παιχνίδι του Ολυμπιακού περνάει από Φουστέρ και Ιμπαγκάσα έστελνε συνεχώς νταμπλ-τιμ πάνω τους και τους προκάλεσε ασφυξία. Ακόμα και στην αλλαγή του Ελ Ζαρ μένει ήρεμος, στέλνοντας τον «σκύλο» ανασταλτικά Βιεϊρίνια αριστερά για να μπλοκάρει τον Τοροσίδη και τον Ζαϊρί. Αν το δει κανείς ψύχραιμα ο ΠΑΟΚ χτύπησε δημιουργικά στα δύο πρώτα δεκάλεπτα των ημιχρόνων και μετά περίμενε. Το πλάνο μάχης ήταν άψογο.
ΥΓ2: Λίγο μετά το πρώτο ματς είχα γράψει ότι η άδεια «Τούμπα», ειδικά σε αυτή τη ρεβάνς μπορεί να αποδειχθεί το κρυφό όπλο του ΠΑΟΚ. Χωρίς την πίεση του κόσμου για μαζική επίθεση από το πρώτο λεπτό, ο Δικέφαλος έκανε ένα τέλειο τακτικό ματς σκοπιμότητας, έκλεισε κάθε διάδρομο, έπαιξε άψογα πίσω από την μπάλα και «έφαγε» μισή φάση στον Ολυμπιακό, έχοντας κατοχή μπάλας κοντά στο 40%. Η τακτική της υπομονής σπάνια είχε υποστηρικτές σε γεμάτη «Τούμπα».
sday.gr
