Να βοηθήσω????
Γράφει ο Αντώνης Πανούτσος
Η ιστορία με τον Πάπα Μπούμπα Ντιόπ ξεκίνησε στην ψιλοπλάκα. Κάτι το όνομα, κάτι το μέγεθος, κάτι η ηρωική μπούκα μέσα από το καπνογόνο στο γκολ με τον Ολυμπιακό και κάτι το active radius του Πάπα Μπούμπα και όποτε ο ρυθμός έπεφτε, ένα ρυθμικό «Πάπα – Μπούμπα – Ντιόπ» ανέβαζε την αδρεναλίνη. Στο κάτω κάτω, ο Ντιόπ δεν θα ήταν το πρώτο παλτό που εμφανιζόταν στην Ελλάδα και μπροστά σε κάτι γατιά παλντεσού που έχουν φέρει ομάδες τουλάχιστον αυτός ήταν ΧΧΧL. Ο παπαμπουμποντιοπισμός, όμως, βρήκε τη δικαίωσή του στον δεύτερο γύρο και τα πλέι οφ.
Ο γυμνασμένος πια Ντιόπ έδειξε γιατί μπορούσε να παίζει στην Premier League. Πρώτον, διότι για να του πάρεις κεφαλιά πρέπει πρώτα να τον παρακαλέσεις. Με το ύψος αλλά και το άλμα αν τον βάλεις κάτω από το τέρμα, μπορεί να πηδήξει και να ακουμπήσει με το πηγούνι το οριζόντιο δοκάρι και με το εκτόπισμά του μπορεί να βγάλει τάνκερ από berth. Το αποτέλεσμα είναι κάθε ελεύθερο του τερματοφύλακα που πηγαίνει στο κέντρο του γηπέδου να επιστρέφεται με ενδιάμεση στάση το κεφάλι του Ντιόπ. Επίσης, κάθε αντίπαλος που πρέπει να περάσει από την ακτίνα δράσης του Ντιόπ ξέρει ότι η διαδρομή είναι ο δρόμος των δακρύων. Τέλος, όταν ο Ντιόπ έχει την μπάλα οποιοσδήποτε δοκίμασε να τον τζαρτζάρει έκανε γκελ σαν να ακούμπησε ηλεκτροφόρο σύρμα. Ομολογουμένως ο Ντιόπ έχει τις ατέλειές του. Το «κυνηγάω αντίπαλο» σημαίνει ότι τον ακολούθησε για 5-10 μέτρα, τα σπριντ του είναι σπάνια και μικρά, αν και αξέχαστα, όπως αυτό στο γκολ εναντίον του Ολυμπιακού στον πρώτο γύρο και οι πάσες του κοντές σαν τις ενδιάμεσες εποχές στην Αφρική. Το κύριο, όμως, χαρακτηριστικό του Ντιόπ είναι ο καλός χαρακτήρας.
Με το σώμα που έχει και στη θέση που παίζει θα ήταν αδύνατον για τον Ντιόπ να ρίχνει καμιά κλοτσιά που αντί για την μπάλα καταλήγει στα πόδια του αντιπάλου. Οποτε, όμως, συμβεί ο Ντιόπ θα σταματήσει, θα σκύψει, θα κάνει damage assessment και θα ζητήσει συγγνώμη από τον αντίπαλο. Φυσικά, στην Ελλάδα που έχουμε μάθει να μπλέκουμε τη μαγκιά με την κωλοπαιδεία τέτοια συμπεριφορά δεν πουλάει. Αλλά ποτέ ο Ντιόπ δεν δοκίμασε να πουλήσει κάτι περισσότερο από αυτό που είναι. Ενας αγαθός γίγαντας που βρέθηκε να παίζει σ' ένα ποδόσφαιρο ηθικά νάνων. Η σκηνή που το τσαμπούκι των ελληνικών γηπέδων, Πάμπλο Γκαρσία, έχει πιάσει από τον λαιμό τον Πάπα Μπούμπα Ντιόπ και αντί να τον σπρώχνει εκείνος πηγαίνει ανάποδα, που έχει ρίξει τρεις γροθιές στον Ντιόπ και μόνο μετά την τρίτη ο Σενεγαλέζος καταδέχεται να ρίξει μια ψιλή, είναι χαρακτηριστική. Αντίθετα με αυτό που δήλωσε ο Κοπιτσής, ότι τέτοιες σκηνές δεν πρέπει να τις βλέπουν παιδιά, πρέπει και παραπρέπει. Να βλέπουν πώς συμπεριφέρεται ένας άνδρας που πραγματικά δεν φοβάται, που ούτε πουλάει αλλά ούτε μασάει από μαγκιές και που δεν χρειάζεται να κάνει τατουάζ στο σώμα του ότι «δεν πειράζει να πέφτεις αλλά να μη σηκωθείς». Οι γνήσιοι δεν χρειάζεται να το μοστράρουν. Το ξέρουν οι ίδιοι.
Ανεξάρτητα από τον Ντιόπ, στην ΑΕΚ από τη φιλοξενία στην Τούμπα δεν έχουν λόγους για να μουρμουράνε. Στους τσαμπουκάδες ο Βασίλης Δημητριάδης βρίσκεται πιο κοντά στον τέταρτο από τον Παντελή Κωνσταντινίδη. Για τον Σιδηρόπουλο και ότι δεν διέκοψε το ματς επειδή έπεσε ένα βεγγαλικό πίσω από τον επόπτη δεν σηκώνει κουβέντα, αφού στο ματς με τον Ολυμπιακό το γκολ της ΑΕΚ είχε μπει με τον ίδιο διαιτητή να μη διακόπτει το ματς και με το βεγγαλικό μέσα στη φάση.
Φτάνουν οι επιτροπές
Το ελληνικό ποδόσφαιρο θα σοβαρευτεί την ημέρα που ένας διαιτητής στη θέση του Σιδηρόπουλου θα διακόψει ένα ματς στην Τούμπα ή το Καραϊσκάκη, επειδή έπεσε δεύτερο βεγγαλικό στον αγωνιστικό χώρο ή επειδή δύο θεατές μπήκαν και έμειναν στον αγωνιστικό χώρο. Και η ΕΠΟ και η Λίγκα θα τον συγχαρούν επειδή το διέκοψε. Μέχρι τότε το μόνο που κάνουν είναι να κοροϊδεύουν τον κόσμο ότι αν είχαμε καλύτερη αστυνομία και αν είχαμε άλλους νόμους, τα επεισόδια δεν θα γινόντουσαν. Ναι, και αν οι άνθρωποι ήταν όλοι αγαπημένοι, ο Μαρινάκης και ο Αδαμίδης θα περπατούσαν αγκαλιά. Και, μισό, να πάρω τηλέφωνο τον Ρόμπερτ Γουίλιαμς, να το κάνουμε τραγούδι, να το παίξουνε οι Paul. Φυσικά, δεν θα αλλάξουν οι θεσμοί της ελληνικής κοινωνίας για το ποδόσφαιρο, ο καθένας, όμως, μπορεί να κάνει αυτό που του αναλογεί.
Από πλευράς παραγόντων το πρώτο που έχουν να κάνουν είναι να σταματήσουν να χαϊδεύουν τους κάφρους των κερκίδων τους. Στον Ολυμπιακό μετά το ντου των οπαδών στο ματς με τον Παναθηναϊκό ο Μαρινάκης έκρινε ότι ήταν η κατάλληλη στιγμή να πει ότι αν θέλουν οι γονείς να έχουν χαρούμενα παιδιά, να τους κάνουν Ολυμπιακούς. Στην ΑΕΚ ο Αδαμίδης μετά το Κύπελλο, μπροστά στον κίνδυνο να τον στείλουν σπίτι με ταξί, έκανε δήλωση για τον μεγάλο λαό της ΑΕΚ. Που ένα μεγάλο κομμάτι του είχε βρεθεί μέσα στο γήπεδο για να πλακωθεί με τους παίκτες του Ατρομήτου και να πετάξει βεγγαλικά στους συγγενείς τους που καθόντουσαν στην κερκίδα. Και στον ΠΑΟΚ ο Ζαγοράκης κάθε φορά που ζητάει από τους οργανωμένους να κάτσουν σαν άνθρωποι δεν παραλείπει να προσθέσει ότι το κάνει επειδή «μας έχουν στοχοποιήσει». Οπότε τα παιδιά δεν φταίνε, αλλά αυτοί που τα στοχοποίησαν.
Οσο για το κράτος, έχει να κάνει μόνο δύο πράγματα. Ούτε δίφραγκο στις ομάδες μέχρι να έχουν αποδείξει ότι κάνουν τα πάντα για να μαζέψουν τους κάφρους τους και επαναφορά του νόμου Ορφανού. Το ιδιώνυμο με το να μένει μερικές μέρες στη φυλακή ο χούλιγκαν είχε κάνει περισσότερη δουλειά από όση πέντε επιτροπές και δέκα ημερίδες για την πάταξη της βίας.
ο μ@λ@κ@ς με τις τιράντες.....
ttp://
www.sday.gr/page.ashx?pid=2&aid=53245&autid=12&sn=13
Yiankos
