Το ποδόσφαιρο που προσπαθεί να παίξει ο ΠΑΟΚ του Λίσι είναι ένα ποδόσφαιρο για να το παίζει ο Βόλος, ο Αστέρας Τρίπολης και η Κηφισιά. Καμία ομάδα που θέλει να πρωταγωνιστεί δεν παίζει αυτό το πράγμα. Ο Λίσι είναι σαν να του δώσανε αράβικα άλογα και αυτός να προσπαθεί να οργώσει το χωράφι, δουλειά για την οποία είναι καλύτερα τα μουλάρια. Τα λέμε εδώ και μήνες.
Στα του παιχνιδιού, κλασικά ο ΠΑΟΚ δεν βρίσκει γκολ στις πρώτες 3-4 κατεβασιές που κάνει και τρώει γκολ στην πρώτη κατεβασιά του αντίπαλου. Έναν αντίπαλο με 1 (ΕΝΑ) ποδοσφαιριστή επιπέδου, τον Μπουχαλάκη και καμιά 15αριά χαμάληδες ικανούς για ένα πράγμα και ο Λίσι δεν σκέφτηκε να βάλει ένα γαμ***** μαν του μαν στον Μπουχαλάκη, να μην κατέβουν το κέντρο ποτέ.
Μετά το 1-0 με την πατάτα πρώτα των χαφ που αφήσανε τον Αϊτόρ να κάνει μόνος του περιστροφή και έπειτα του Τσιφτσή η ομάδα σταδιακά ξέμεινε από ψυχολογία.
Διαφωνώ με όσους λένε ότι οι παίχτες τα ξύνουν και το παίζουν ντίβες. Οι παίχτες φαίνονται καλοί όταν τους ευνοεί η ομάδα και φαίνονται άχρηστοι όταν καλούνται να κάνουν πράγματα που δεν μπορούν. Για αυτό το ποδόσφαιρο είναι ομαδικό άθλημα, γιατί άλλοι είναι ψηλοί, άλλοι κοντοί και άλλοι κάπου ενδιάμεσα ή άλλοι είναι γρήγοροι και άλλοι αργοί. Επίσης άλλοι βλέπουν γήπεδο και άλλοι βάζουν το κεφάλι κάτω και δεν κόβουν ρυθμό για 100'.
Όλοι είναι απαραίτητοι και όλοι είναι χρήσιμοι όταν τους ανατεθεί η σωστή δουλειά μέσα στο γήπεδο.
Στο 2ο ημίχρονο μπήκαμε πολύ νωθρά, αλλά τέτοια ώρα τέτοια λόγια, λες και έχουμε μπει και φουριόζικα κάπου φέτος.
Όσο περνούσε η ώρα ακόμα και αυτήν η υποτυπώδης τακτική προσέγγιση που οφείλει μια ομάδα να έχει, χανόταν και το ματς πήγε στον ηρωισμό κάποιων παιχτών να κάνουν το κάτι παραπάνω, πράγμα που δεν μπορούν και δεν πρέπει κιόλας. Είπαμε το άθλημα είναι ομαδικό. Έγινε και η στραβή με τον Μιχαηλίδη, τον οποίο πολλοί μισήσανε, κανείς δεν μπορεί να τον αντικαταστήσει όμως και χάσαμε και έναν πλέι μέικερ από την πίσω ζώνη, που τουλάχιστον σου εξασφαλίζει ότι κάποιες πάσες θα βγούνε μπροστά, σωστά.
Με αυτά και εκείνα ήρθε και το πέναλτι το οποίο το λές και άτυχη στιγμή και το παιχνίδι κρίθηκε.
Το γκολ του Μπάνζα είναι το μίνιμουμ που μπορεί να δώσει αυτός ο παίχτης και θα το δίνει μέχρι να τον παρασύρει και αυτόν η γενικότερη ανοργανωσιά και ο οτινανισμός της ομάδας.
Μόλις εγκλιματιστεί θα πάθει Κόστα και αυτός και θα βρίζουμε για καλοπληρωμένες πριμαντόνες που μας ήρθαν από τις όπερες και δεν μπορούν να τραγουδήσουν στα πιατάδικα.
Ο Λίσι λέει είναι απογοητευμένος. Τι κάνεις Γιάννη- κουκιά σπέρνω, λέω εγώ.
Δίκαια νίκησε ο ΟΦΗ, παρότι είχε τις αβάντες του από τα κοράκια, γιατί ήξερε τουλάχιστον τι ήθελε μέσα στο γήπεδο και το προσπάθησε 90 λεπτά.
Ότι γρήγορο είχε το πέταξε από τα δεξιά, πάνω στον Μπάμπα και τον Μιχαηλίδη και προσπαθούσε να τους βγάζει προωθημένες στον χώρο για να δημιουργήσουν καταστάσεις. Επίσης δούλεψε πολύ βουτιά, πολύ γκρίνια και καθυστέρηση, φάνηκε και κωλόφαρδος σε 3-4 φάσεις και πήρε μια σπουδαία για αυτόν νίκη σε μια σπάνια για αυτόν χρονιά. Με τριάδα πίσω ώστε να μπορεί να στήνει γρήγορα και εύκολα λεωφορείο, τον Μπουχαλάκη στα χαφ που ξέρει μπάλα και ανελέητο τρέξιμο και θέατρο από τους υπόλοιπους.
Εμείς δεν φάνηκε να είχαμε κάποιο πλάνο ώστε να νικήσουμε αυτή την ομαδάρα. Δεν φαίνεται να έχουμε κάποιο πλάνο γενικώς. Σαν να βλέπουμε τα τρένα να περνάνε, ένα πράγμα.
