Μια πρόχειρη νεκρολογία
Γεννημένος το 76 είμαι παιδί των 80's, μεγάλωσα και ανατράφηκα στην ποπ κουλτούρα εκείνης της εποχής και όπως θα ήταν λογικό από τις πρώτες έντονες μουσικές προτιμήσεις ήταν ο Michael Jackson. Άκουγα φανατικά τις κασέτες του μέχρι το λύκειο. Το ξέρω καλά πως στη συνέχεια αποστασιοποιήθηκα από αυτά τα ακούσματα, άνοιξαν άλλοι μουσικοί ορίζοντες, έφτασα να υποτιμώ και να ευτελίζω τις παλαιότερες επιλογές. Ξέρω επίσης πως για τον πιο πολύ κόσμο το άστρο του έδυσε κάπου στις αρχές του 90, πως ακόμα και άλλα 30 χρόνια να ζούσε λίγοι θα ασχολούνταν ξανά με τις καινούριες του δουλειές. Επίσης πως είτε λόγω αδυναμίας είτε απλής χαζομάρας δεν μπόρεσε να χειριστεί την τεράστια προβολή, τα λεφτά, τις εκδηλώσεις παροξυσμού και λατρείας, κι έφτασε σε απίστευτα ανόητες και αυτοκαταστροφικές ενέργειες διαλύοντας την υγεία του. Πάντα χαμογελούσα με τη φράση του Φρανκ Ζάπα ότι ο Michael Jackson θα μείνει στην ιστορία όχι για τη μουσική του, αλλά για την ποσότητα του πλαστικού που είχε πάνω του. Χθες τα ξημερώματα όμως διαβάζοντας την είδηση την ώρα που έκανα shut down για να πάω για ύπνο, ταράχτηκα παραπάνω από ότι περίμενα.
Σήμερα όλα τα ειδησεογραφικά πρακτορεία του κόσμου είχαν το θάνατό του όχι πρώτη, αλλά μόνη είδηση. Τόση παγκόσμια περισυλλογή είχα καιρό να δω. Αδιαμφισβήτητα ήταν ένας μεγάλος καλλιτέχνης, performer καλύτερα, ένας άψογος χορευτής και σκηνογράφος, έκανε το video clip τέχνη, ενώ στην ουσία άνοιξε διάπλατα την πόρτα στους μαύρους στη μουσική showbiz. To MTV πριν από αυτόν δεν έπαιζε «νέγρους», σήμερα σχεδόν ισχύει το αντίστροφο. Ήταν όμως μόνο αυτό? Ο Michael Jackson (καμιά φορά θα τον πω Jordan
) υπήρξε ο κύριος εκφραστής, το σήμα κατατεθέν μιας ολόκληρης εποχής με την ξεχωριστή της κουλτούρα, των 80’s. Tης δεκαετίας της pop, των videoclip, του χορού, της ανεμελιάς, της οικονομικής άνθησης, των πρώτων ηλεκτρονικών gudget, της καλοπέρασης, του εύπεπτου (αλλά γιατί αυτό να μειώνει την αξία του?? – λες και η ομορφιά οφείλει να βρίσκεται πάντα κρυμμένη στο περίπλοκο, στο δυσνόητο και στο κρυφό) μεταμοντερνισμού, της σιγουριάς για ένα ακόμα καλύτερο αύριο.
Η θέση λοιπόν που του επιφυλάσσεται είναι δίπλα στον Elvis, στους Beatles και στα υπόλοιπα καλλιτεχνικά σύμβολα παλαιότερων εποχών. Και είναι η ανημπόρια του ανθρώπου να σταματήσει το χρόνο, να πατήσει pause, που τον ταρακουνάει και τον συγκλονίζει κάθε φορά που χάνεται κάποια μεγάλη μορφή του παρελθόντος. Χθες σε ένα σπίτι στο Λος Άντζελες έσβησε μια εποχή και το αφουγκράστηκαν όλοι. Εδώ και ώρες λοιπόν ακούω στο youtube τραγούδια του (γράφοντας παράλληλα τις αμπελοφιλοσοφίες μου στο παοκμάνια) και μου αρέσουν πολύ. Πραγματικά μου αρέσουν πολύ.
ΠΑΟΚτσήδικες Αναμνήσεις: Σαν σήμερα, 12 ΝοεμβρίουArticle · πριν 3 ώρ.
Ο Πονζ στο πλευρό του Λίσι – Αναλαμβάνει τον ΠΑΟΚ Β ο ΜαλεζάςΠοδόσφαιρο · πριν 10 ώρ.
Η διάγνωση για τον ΓιάκιτςΠοδόσφαιρο · πριν 12 ώρ.
Επιστροφή στο γήπεδο [εικόνες]Προπόνηση · πριν 12 ώρ.
Κωνσταντίνα Δρακογιαννάκη: Στα ασπρόμαυρα το νέο ταλέντο του ΠΑΟΚ!Γυναίκες · πριν 15 ώρ.
Ντεσπόντοφ: «Η πιο ευτυχισμένη στιγμή μου ήταν το πρωτάθλημα με τον ΠΑΟΚ»Συνεντεύξεις · πριν 19 ώρ.
Τι ακολουθεί μετά τη διακοπή για τον ΠΑΟΚΠοδόσφαιρο · πριν 19 ώρ.
Ντεσπόντοφ ετών 30 - Οι ευχές του ΠΑΟΚ στον Βούλγαρο εξτρέμ (pic)Ποδόσφαιρο · πριν 20 ώρ.
Γιαννακά: «Θέλουμε τον κόσμο του ΠΑΟΚ δίπλα μας!»Γυναίκες · πριν 20 ώρ.
Eπιστροφή και δουλειάΠροπόνηση · πριν 22 ώρ.
Και κερδίζει και γουστάρει!Ευρώπη · πριν 22 ώρ.
Η απάντηση των… ξεγραμμένωνΠοδόσφαιρο · πριν 22 ώρ.
